پیروزی در سپیده دم

خورشید انگشتان طلایی‌اش را بر فراز قله‌های سر به فلک کشیده آذران می‌کشید و هاله‌ای از نور امید را بر سرزمین درهم‌شکسته می‌پاشید. اما این نور، نقابی بود بر تاریکی عمیقی که در پس آن کمین کرده بود. شاهزاده آریا، با قلبی که از اضطراب و عزم پر شده بود، در میان سپاهیانش ایستاده بود. شمشیر "خورشید افروز" در دستش سنگینی می‌کرد، نه به خاطر وزن فلز، بلکه به خاطر بار مسئولیت عظیمش. او دیگر آن شاهزاده جوان و بی‌تجربه نبود که در تالارهای کاخ، رؤیای جنگیدن را در سر می‌پروراند. این روز، روز نبرد بود، روزی که سرنوشت آذران در آن رقم می‌خورد.

در سوی دیگر، دشت وسیع پیش رو، انبوهی از سیاهی بود. ارتش امپراتوری تاریک، چون لکه‌ای زهرآگین، زمین را پوشانده بود. زره‌های سیاه و فلزهای سردشان، نور اندک سپیده‌دم را می‌بلعیدند و فریادهای جنگی‌شان، پژواک وحشتی بود که در دل هر آزاری می‌افتاد. در قلب این توده سیاه، فرمانده زاره، چون کوهی استوار و بی‌رحم، بر اسب سیاهش سوار بود. چشمانش، چون دو شراره سرد، به سوی سپاهیان آریا خیره شده بود، سرشار از غرور و اطمینان به پیروزی. او پیروزی را در مشتش احساس می‌کرد، پیروزی‌ای که تاج و تخت امپراتوری را برایش نزدیک‌تر می‌کرد.

در کنار آریا، جادوگر النا ایستاده بود. ردای آبی تیره او، با نقوش نقره‌ای کهکشان‌ها، در باد می‌لرزید. چهره‌اش، که همیشه هاله‌ای از راز را در خود داشت، امروز آرامشی عجیب اما نافذ را نشان می‌داد. او دانش باستانی را در سینه‌اش حمل می‌کرد، دانشی که در این لحظه، کلید پیروزی بود. در کنار او، موجودی عظیم‌الجثه و باشکوه ایستاده بود؛ گرگینه "سایه بان"، که روزگاری دشمن بود و اکنون متحدی وفادار. پوست تیره‌اش در نور کم‌جان سپیده دم می‌درخشید و چشمان زردش، با هوشیاری و قدرتی بی‌نظیر، میدان نبرد را می‌پایید. آریا با او پیمان بسته بود، پیمانی بر پایه احترام و نیاز متقابل. سایه بان، با غرش آرامی، سرش را به نشانه تأیید به سمت آریا خم کرد.