Back to explore

Story overview

Daarta xasloonida

Science FictionA futuristic African coastal city at sunrise, magnificent architecture, green parks, advanced technology, modern universities, clean roads, peaceful citizens, golden light, inspiring atmosphere, cinematic book cover, ultra detailed, masterpiece, title: Daarta Xasilloonida.
Reads

39

Likes

0

Parts

21

Status

published

Create Magaca Buugga: Daarta Xasilloonida Qoraaga: Cabdi Manaan Sharaxaad: Daarta Xasilloonida waa sheeko ka warramaysa nin leh aragti weyn oo ku hamminaya inuu dhiso magaalo cusub oo ku dhisan aqoon, horumar, caddaalad iyo xasillooni. Isagoo isu keenaya injineerrada, saynisyahannada iyo hal-abuurayaasha ugu wanaagsan dunida, wuxuu bilaabay mashruuc beddeli kara nolosha kumannaan qof. Buuggu wuxuu isku daraa riyo, hoggaan, tiknoolajiyad iyo mustaqbal ay dadka oo dhan ka helaan fursad ay ku horumaraan. own autobiography.

Table of contents

  1. 1Ninkii RiyoodayWhat Happens: Ayaanle habeen roobaad ah ayuu ku fikiraa magaalo cusub oo mustaqbalka ah. Wuxuu sawirtaa Daarta Xasilloonida wuxuuna go'aansadaa inuu riyadiisa dhab ka dhigo.Cutubka 1aad: Ninkii Riyooday Roob xooggan ayaa si aan kala joogsi lahayn ugu dhacayay saqafka birta ah ee guriga. Dhibic kasta waxay u ekayd garaacis yar oo jebinaysa aamusnaantii habeenka. Gudaha guriga, Ayaanle wuxuu fadhiistay agagaarka daaqadda, isagoo eegaya bannaanka oo uu ceeryaamo qariyey. Hawada waxaa ku fiday urta ciidda qoyan iyo roobka, ur uu mar walba jeclaa, kana kicin jiray fikirro qoto dheer. Farahiisa ayuu ku dul socodsiiyay muraayadda qabow ee daaqadda. Habeennada noocan oo kale ah ayuu maskaxdiisu ugu mashquulka badnaan jirtay. Ayaanle wuxuu ahaa nin ku nool riyooyin waaweyn. Ma ahayn riyooyinka yimaada oo subaxdii baaba'a, balse waxay ahaayeen riyooyin adag oo u adkeysan kara imtixaannada nolosha. Muddo dheer ayuu qalbigiisa ku hayay sawirka magaalo ka duwan magaalooyinka kale ee dunida. Magaaladaas wuxuu ugu magac daray: Daarta Xasilloonida. Magaca laftiisu wuxuu xambaarsanaa ballan. Ballan ku saabsan nolol ka wanaagsan tan hadda jirta. Caawa, aragtidaasi waxay uga muuqatay mid ka cad sidii hore. Dhawaqa roobka ayaa la jaanqaaday garaaca wadnihiisa. Wuxuu arkayay magaalo nool oo neefsanaysa. Wuxuu arkayay waddooyin qurux badan oo geedo cagaaran hareereeyeen. Wuxuu arkayay guryo aan loogu talagelin hoy keliya, balse loogu talagelay in qoysasku ku helaan jacayl, farxad, iyo wadajir. Wuxuu arkayay dugsiyo iyo jaamacado kicinaya aqoonta iyo hal-abuurka. Wuxuu arkayay isbitaallo dadka ku daweeya naxariis iyo daryeel. Wuxuu arkayay suuqyo firfircoon oo ganacsigu ku kobcayo si caddaalad ah. Laakiin Daarta Xasilloonida ma ahayn dhismayaal keliya. Waxay ahayd aragti ku saabsan sida bini'aadamku u noolaan karo marka aqoonta, caddaaladda, iyo horumarku ay noqdaan xuquuq qof walba leeyahay. Ayaanle wuxuu doonayay meel ay tiknoolajiyaddu ugu adeegto dadka, halkii ay dadka ugu adeegi lahaayeen tiknoolajiyadda. Wuxuu doonayay meel uu qof walba ku dareemo inuu leeyahay qiime, ujeeddo, iyo mustaqbal. Indhaha ayuu isku qabtay isagoo sawiranaya dadka mustaqbalka degganaan doona magaaladaas. Wuxuu arkay carruur wejiyadooda iftiin ka muuqdo, oo aan ka baqayn gaajo ama jahli. Wuxuu arkay dhalinyaro helay waxbarasho iyo xirfado ay ku gaaraan himilooyinkooda. Wuxuu arkay waayeel sharaf ku nool, oo bulshada la wadaagaya waayo-aragnimadoodii. Neef dheer ayuu sii daayay. Wuxuu soo arkay dhibaatooyin badan oo dunida ka jira. Wuxuu arkay karti badan oo lumi jirtay sababtoo ah fursad la'aan. Wuxuu arkay dad badan oo noloshu ku adkaatay iyagoo aan qalad samayn. Markaas ayuu qalbigiisa ka go'aansaday: Daarta Xasilloonida ma noqon doonto riyo keliya. Waxay noqon doontaa jawaab. Jawaab loo helo faqri, aqoon la'aan, shaqo la'aan, iyo kala fogaanshaha bulshada. Roobkii ayaa yaraaday. Daruurihii ayaa kala furmay, dayaxuna wuxuu kasoo muuqday cirka isagoo iftiin deggan ku daadinaya dhulka qoyan. Ayaanle wuu istaagay. Wuxuu u dhaqaaqay miiskiisa shaqada, halkaas oo uu yaallay buug uu muddo dheer ku qori jiray fikradihiisa. Qalinkii ayuu gacanta ku qaatay. Muddo yar ayuu aamusnaa. Kadib wuxuu bilaabay inuu qoro: "Caawa, roobkan dhexdiisa, riyadaydu waxay noqotay go'aan. Daarta Xasilloonida ma aha fikir maraya. Waa himilo aan u hurayo nolosheyda. Waxaan heli doonaa dhulka. Waxaan isu keeni doonaa maskaxda ugu wanaagsan. Wadajir ayaana u dhisi doonnaa magaalo iftiin, horumar, iyo xasillooni ku dhisan." Markii uu saxiixay magaciisa, wuxuu dareemay in wax cusub ay bilaabmeen. Safarka hortiisa yaallay ma noqon doonin mid sahlan. Waxaa jiri doona caqabado, dad ka shakisan, iyo waqtiyo adag. Laakiin habeenkaas, isagoo eegaya dayaxa cirka ka soo baxay, Ayaanle wuxuu dareemay kalsooni aan gilgilan karin. Abuurkii Daarta Xasilloonida waa la beeray. Mana ahayn dhulka. Waxay ahayd qalbigiisa. Waqtigii dhismaha ayaa la gaaray.
  2. 2Qorshihii ugu HorreeyayWhat Happens: Ayaanle wuxuu bilaabaa qorista qorshaha magaalada. Wuxuu qeexaa himilooyinka, adeegyada muhiimka ah, iyo sida ay bulshada mustaqbalka u noolaan doonto.Cutubka 2aad: Qorshihii Ugu Horreeyay Roobkii xoogga badnaa weli wuu socday, dabayshuna waxay daaqadaha ku garaacaysay cod aan kala go' lahayn. Laakiin gudaha qolka shaqada ee Ayaanle, jawi kale ayaa ka jiray. Halka bannaanku uu ahaa duufaan, gudaha qalbigiisa waxaa ka socday dhalashada qorshe cusub. Iftiinka laambadda miiska saarneyd ayaa ku dhacayay waraaqo badan oo hortiisa yaallay. Mid kasta wuxuu sugayay in lagu qoro fikrad ka mid noqon doonta Daarta Xasilloonida. Ayaanle qalinkiisii ayuu khadkii dhex geliyay. Gacantiisu si tartiib ah ayay u dhaqaaqday, isagoo qoraya erayadii ugu horreeyay ee qorshaha. “Daarta Xasilloonida waxay noqon doontaa magaalo ku dhisan aqoon, horumar, caddaalad iyo xasillooni.” Wuxuu istaagay daqiiqad yar. Maskaxdiisu waxay sawiraysay magaalada sidii ay mar u ekaan lahayd. Waxa uu arkay carruur wax baranaysa. Waxa uu arkay dhalinyaro xirfado cusub baranaysa. Waxa uu arkay dad shaqooyin sharaf leh helay. Waxa uu arkay waayeel sharaf iyo daryeel ku nool. Ayaanle wuxuu rumaysnaa in aqoontu tahay laf-dhabarta horumarka. Sidaas darteed qorshihiisa ugu horreeya wuxuu ahaa in waxbarashada laga dhigo xaq uu qof walba leeyahay. Magaalada waxaa laga dhisi lahaa dugsiyo casri ah, maktabado waaweyn iyo jaamacado lagu barto cilmiga ugu horumarsan dunida. Laakiin aqoontu kuma ekaan lahayn buugaagta. Waxaa jiri lahaa xarumo cilmi-baaris, hal-abuur iyo tiknoolajiyad cusub lagu abuuro. Markii uu qaybtaas dhammeeyay, wuxuu u gudbay horumarka. Daarta Xasilloonida ma noqon lahayn magaalo ka cabsanaysa mustaqbalka. Waxay noqon lahayd magaalo isticmaasha tiknoolajiyadda si ay nolosha dadka u fududayso. Wuxuu sawiray nidaamyo koronto oo nadiif ah, gaadiid casri ah iyo adeegyo caqli badan oo bulshada ka caawiya nolol wanaagsan. Laakiin wuxuu go'aansaday in horumarku uusan marnaba ka sarreyn dadka. Tiknoolajiyaddu waa inay dadka u adeegtaa, ee ma aha inay dadka maamusho. Kadib wuxuu qoray qaybtii caddaaladda. Wuxuu aaminsanaa in magaalo aan caddaalad lahayn aysan weligeed xasilloonaan karin. Sidaas darteed wuxuu dejiyay nidaam qof walba codkiisa lagu maqlo. Waxaa jiri lahaa goleyaal bulsho, maamul daahfuran iyo sharci ilaaliya qof kasta. Qofna lagama tegi doono gadaal. Markii uu qaybtaas qoray, wuxuu gaadhay qodobka ugu muhiimsan. Xasilloonida. Taasi waxay ahayd sababta magaalada loogu bixiyay Daarta Xasilloonida. Ayaanle wuxuu ogaa in xasilloonidu aysan ahayn aamusnaan keliya. Waxay ahayd dareenka amniga. Waxay ahayd in qofku dareemo inuu leeyahay qiime. Waxay ahayd in qofku ogaado inuu leeyahay mustaqbal. Saacado badan ayaa ka gudbay. Waraaqihii miiska saarnaa way bateen. Qorshihii magaalada ayaa si tartiib ah u qaabaysanayay. Waxaa ku jiray isbitaallo casri ah, guryo dadka ku habboon, suuqyo ganacsi, jardiinooyin cagaaran iyo xarumo dhaqameed. Markii uu dib u eegay waxa uu qoray, wuxuu dareemay farxad iyo culays isku mar ah. Farxad sababtoo ah riyadiisu hadda waxay lahayd qorshe. Culays sababtoo ah wuxuu fahmay in hirgelinta qorshahani aysan sahlanayn. Isla waqtigaas albaabka ayaa si tartiib ah loo garaacay. “Soo gal,” ayuu yiri. Albaabka waxaa ka soo gashay Dr. Aamina Xasan. Gacanteeda waxay ku sidday koob shaah diiran. Waxay eegtay waraaqaha miiska ku fidsan. Muddo yar ayay aamustay. Kadib waxay tiri: “Waa wax cajiib ah, Ayaanle.” Ayaanle si daallan ayuu u dhoolla-caddeeyay. “Waa bilowga oo keliya,” ayuu yiri. Aamina waxay fadhiisatay kursi u dhow. “Fikradahaagu waa qurux badan yihiin,” ayay tiri. “Laakiin sidee loo hubin karaa in qiyamkan oo dhan ay sii jiraan marka magaaladu korto?” Su'aasheedu waxay ahayd mid muhiim ah. Ayaanle wuu ka fikiray. Kadib wuxuu tilmaamay qayb ka mid ah qorshaha. “Haddii qiyamkaas lagu dhiso nidaamyada magaalada, way sii jiri karaan. Waa inaan ku dhex beernaa maamulka, waxbarashada iyo dhaqanka bulshada.” Aamina madaxa ayay ruxday. Waxay sii akhriday waraaqaha. Waxay aragtay qorshayaal ku saabsan shaqo-abuur, caafimaad, waxbarasho iyo horumar dhaqaale. “Waxaan rabaa in qof walba uu helo fursad,” ayuu yiri Ayaanle. “Ma aha in hanti la abuuro oo keliya, balse waa in barwaaqo la wadaago.” Markii habeenkii sii dhammaanayay, roobkiina yaraaday, iftiinkii waaberiga ayaa cirka kasoo muuqday. Aamina waxay daaqadda ka eegtay bannaanka. “Riyadani way weyn tahay,” ayay tiri. Ayaanle wuxuu eegay waraaqihii miiska saarnaa. “Haa,” ayuu ku jawaabay. “Laakiin magaalo kasta oo weyn waxay mar ahayd fikrad yar.” Aamina waxay dhoolla-caddeysay. “Markaas aynu ka dhigno fikraddan mid dhab noqota.” Ayaanle qalbigiisa wuxuu ka dareemay xoog cusub. Hadda riyadu ma ahayn mid isaga keliya u taal. Waxay noqotay himilo ay laba qof wadaagaan. Qorshihii ugu horreeyay waa la qoray. Safarkii dhabta ahaa ee Daarta Xasilloonida ayaana bilaabmay.
  3. 3Dhulkii mustaqbalkaWhat Happens: Ayaanle iyo koox yar ayaa raadiya dhul ku habboon mashruuca. Kadib safar dheer waxay helaan goob ballaaran oo riyadooda lagu dhisi karo.Chapter 3: Dhulkii Mustaqbalka What Happens: Kadib markii Ayaanle iyo Dr. Aamina Xasan ay dhammeeyeen qorshihii ugu horreeyay ee Daarta Xasilloonida, waxay ogaadeen in riyo kasta ay u baahan tahay meel ay ka bilaabato. Qorshayaashii waraaqaha ku qornaa ma noqon karaan xaqiiqo ilaa la helo dhul ku habboon magaalada mustaqbalka. Ayaanle wuxuu sameeyaa koox yar oo ka kooban injineerro, khubaro deegaanka ah, saynisyahanno, iyo dad aqoon u leh dhulka iyo khayraadka dabiiciga ah. Kooxdu waxay bilaabaan safar dheer oo ay ku raadinayaan goob ku habboon magaalada. Waxay booqdaan dhulal badan. Qaar waxay leeyihiin biyo badan laakiin dhismuhu kuma habboona. Qaar kale waxay leeyihiin meel wanaagsan balse ka fog marinada muhiimka ah. Meel kasta oo ay tagaan waxay qiimeeyaan cimilada, biyaha, ciidda, khayraadka dabiiciga ah, iyo sida magaalada mustaqbalka u kori karto. Maalmo badan iyo toddobaadyo badan kadib, kooxda waxaa ku bilaabma daal iyo shaki. Qaar waxay rumaysan yihiin in helitaanka goob ku habboon ay adkaan doonto. Laakiin Ayaanle ma quusto. Wuxuu ku adkaystaa in meel ku habboon ay jirto oo la heli doono. Maalin ay socdaal dheer ku jiraan, waxay gaaraan dhul ballaaran oo aan wali si weyn loo degin. Waxaa hareeraha ka xiga buuro qurux badan, bannaan fidsan, iyo ilo biyo ah oo dabiici ah. Hawadu waa nadiif, deegaanka waa deggan yahay, dhulkuna wuxuu leeyahay awood uu ku qaadi karo magaalo weyn. Markii Ayaanle uu istaago bartamaha dhulkaas, wuxuu dareemaa wax ka duwan meelihii kale oo dhan. Indhihiisa ayuu isku qabtaa, wuxuuna maskaxdiisa ku arkaa waddooyinkii, jaamacadihii, isbitaalladii, jardiinooyinkii, iyo dhismayaashii Daarta Xasilloonida oo halkaas ka muuqda. Dr. Aamina iyo xubnaha kale ee kooxda ayaa sidoo kale bilaaba inay arkaan fursadaha waaweyn ee meesha ku jira. Waxay sameeyaan baaritaanno dheeraad ah si ay u xaqiijiyaan in dhulku ku habboon yahay qorshaha magaalada. Natiijooyinka baaritaannada waxay muujiyaan in goobtu tahay meel ka wanaagsan intii ay filayeen. Si kastaba ha ahaatee, waxaa jira caqabado badan oo weli horyaalla. Dhulka wuxuu u baahan yahay maalgelin weyn, qorsheyn taxaddar leh, iyo oggolaanshooyin badan ka hor inta aan dhismaha la bilaabin. Qaar ka mid ah xubnaha kooxda waxay ka walaacsan yihiin kharashaadka iyo halista mashruuca. Qaar kale waxay ka baqayaan in dadka iyo hay'adaha qaarkood ay ka soo horjeestaan qorshaha. Laakiin Ayaanle wuxuu dareemayaa in tani tahay goobtii uu muddo dheer raadinayay. Wuxuu go'aansadaa inuu qaado tallaabada ugu muhiimsan ee safarkiisa, isagoo si rasmi ah u bilaabaya dadaallada lagu heli doono dhulkan laguna dhisi doono Daarta Xasilloonida. Cutubku wuxuu ku dhammaanayaa iyadoo kooxda oo dhan ay taagan tahay buur dusheed, qorraxduna ka dhacayso bannaanka ballaaran. Iyagoo eegaya dhulka hortooda yaalla, waxay fahmayaan in safarka dhabta ahi hadda uun bilaabanayo.
  4. 4Khriidaddii Daarta xasillonidaChapter 4: Khariidaddii Daarta Xasilloonida What Happens: Injineerro iyo naqshadeeyayaal ayaa sameeya khariidaddii ugu horreysay ee magaalada. Waxaa la qorsheeyaa waddooyinka, xaafadaha, jaamacadaha, iyo warshadaha.
  5. 5Injineerradii DunidaWhat Happens: Ayaanle wuxuu la xiriiraa khubaro kala duwan oo dunida dacalladeeda jooga. Qaar ayaa aqbala inay ku biiraan mashruuca, halka qaar kalena ay ka shakisan yihiin.
  6. 6Chapter Bilowgii Dhismaha What Happens: Dhismaha magaalada ayaa si rasmi ah u bilaabma. Dad badan ayaa ku soo biira mashruuca, waxaana la dhisaa xarumihii ugu horreeyay.
  7. 7Magaalada oo kacaysa What Happens: Dhismayaashii ugu horreeyay ayaa muuqda. Dadka deegaanka iyo warbaahinta ayaa bilaaba inay ka hadlaan mashruuca.
  8. 8Dhibaatada ugu Horreysay What Happens: Mashruuca waxaa soo wajaha caqabado dhaqaale iyo farsamo. Qaar ka mid ah shaqaalaha ayaa ka baqaya in mashruucu fashilmo.
  9. 9Biyaha iyo korontada What Happens: Kooxaha injineerrada ayaa dhisa nidaamyada biyaha iyo korontada si magaalada ay u noqoto mid si buuxda u shaqayn karta.
  10. 10Waddooyinkii HorumarkaWhat Happens: Waxaa la dhammeeyaa waddooyinka waaweyn iyo isku xirka qaybaha magaalada. Ganacsiyo cusub ayaa bilaaba inay soo baxaan
  11. 11Jaamacaddii ugu Horreysay What Happens: Daarta Xasilloonida waxay furataa jaamacaddeedii ugu horreysay. Dhalinyaro badan ayaa halkaas waxbarasho ka bilaaba.
  12. 12Warshadihii shaqo Abuurka What Happens: Warshado cusub ayaa la dhisaa, taasoo shaqo u abuurta kumannaan qof isla markaana dhaqaale xooggan dhalisa.
  13. 13Jiilkii cusbaaHappens: Carruurtii ku kortay magaalada ayaa noqda jiil cusub oo aqoon iyo hal-abuur
  14. 14Sirdoonkii Macmalka ah What Happens: Magaalada waxaa lagu soo kordhiyaa tiknoolajiyad casri ah iyo sirdoon macmal ah oo hagaajiya adeegyada bulshada.
  15. 15Khilaafkii Weyn What Happens: Fikrado kala duwan ayaa ka dhex dhasha hoggaanka magaalada. Khilaaf ayaa halis gelinaya midnimadii mashruuca.
  16. 16Qalalaasihii Lama filaan ka AhaaWhat Happens: Dhacdo lama filaan ah ayaa gilgisha magaalada. Dadku waxay wajahaan imtixaankii ugu adkaa tan iyo markii mashruucu bilowday.
  17. 17Midowgii CusbaaWhat Happens: Bulshada iyo hoggaamiyayaashu waxay helaan waddo ay ku xalliyaan khilaafaadka, waxaana dib loo soo celiyaa wada shaqayntii.
  18. 18Magaalada Dunidu ka Yaabtay What Happens: Daarta Xasilloonida waxay noqotaa magaalo caan ka ah dunida. Wufuud iyo khubaro ayaa u yimaada inay wax ka bartaan.
  19. 19Dhaxalkii AyaanleWhat Happens: Ayaanle wuxuu dib u milicsadaa safarkiisii dheer. Wuxuu diyaariyaa qorshe jiilasha dambe ay ku sii wadi karaan himiladiisa.
  20. 20Daarta Xasilloonida What Happens: Magaaladu waxay gaartaa heerkii ugu sarreeyay ee horumar iyo xasillooni. Riyadii Ayaanle waxay noqotaa xaqiiqo nool oo dunida tusaale u noqota.
  21. 21Episode 21Afsomali bugaa dha ugu badal

More Science Fiction stories

Browse all Science Fiction
  • Vampire bride

    Midnight on my window Cold breath on the glass Something moves in silence A shadow in the grass Pale face in the dark Sharp teeth in the moon You smell me from a mile And now you're coming so I try to turn and run But my legs won't go I hear your hungry steps Slow, then slow, then slow Your eyes lock on mine And the room goes still One glance and I'm yours Against my will Vampire bride, vampire bride You took my name tonight Vampire bride, vampire bride Bite me and hold me tight (hold me tight) I was flesh, now I'm fire You made your dark desire Vampire bride, vampire bride I'm yours tonight Your hand is ice and velvet Your kiss is cold and red The world spins out beneath me As I lean back in your bed I felt the sting, the rushing The fever in my veins Now I hear my heartbeat Like thunder in chains I try to say my name But it breaks apart You pull me deeper in With a blackened heart The mirror starts to fade My skin turns white You smile like you knew I'd join the night Vampire bride, vampire bride You took my name tonight Vampire bride, vampire bride Bite me and hold me tight (hold me tight) I was flesh, now I'm fire You made your dark desire Vampire bride, vampire bride I'm yours tonigh Now I walk with you Through the borrowed dark No more prey, no more fear Only teeth and sparks If I call your name Will you call me yours? Close the door, lock the world Let the hunger roar Vampire bride, vampire bride You took my name tonight Vampire bride, vampire bride Bite me and hold me tight (hold me tight) I was flesh, now I'm fire You made your dark desire Vampire bride, vampire bride I'm yours tonight

  • The factory beneath the floor

    The Factory Beneath the Floor • 2 CHAPTER ONE THE ROAD WHERE THE WORLD ENDS The water had been rising for three days. It had swallowed the fields first. Then the old county road. Then the abandoned gas station at the edge of town. By the fourth night, the only road leading toward Moon Industrial Works had become a narrow strip of cracked asphalt surrounded by dark, churning water. Alexander Moon drove slowly through the storm. Rain hammered the roof of his car so hard that it sounded like thousands of fingers tapping against the metal. The windshield wipers moved back and forth. Back and forth. Back and forth. They were barely winning their battle against the rain. Alexander leaned closer to the windshield. The headlights illuminated only a few feet ahead. Beyond that was darkness. He could barely see the road. He should have turned around. Every sensible part of him told him to turn around. But Alexander had spent the last three months searching for answers, and every answer had led him to the same place. The factory. Moon Industrial Works. A place his family refused to discuss.

  • The moon estate The Asylum Beyond the Iron Gate

    3 CHAPTER ONE The Asylum Beyond the Iron Gate The Moon Estate had always been a place that remembered. It remembered every scream. Every betrayal. Every death. And sometimes, when the moon was full, it remembered things that the living wished it would forget. Alexander Moon stood at the second-story window of the mansion, watching the fog crawl across the estate. Beyond the gardens. Beyond the dead orchard. Beyond the rusted iron fence that marked the farthest boundary of Moon property. Something stood there. A building. Three stories of cracked stone and blackened windows. The old Moon Asylum. Alexander had known about it since childhood. Everyone in the family had. But nobody spoke about it. Not really.

  • Chronicles of the Undergrowth

    THE ROOTING: A Story in Ten Chapters Chapter I: The Glass Where Windows Wept Penelope Wintergreen found the deed in her grandmother's safety deposit box, wrapped in oilcloth and smelling of damp earth. The cottage sat three miles past the abandoned railway line, where the county maps stopped caring. Daniel, her younger brother by three years, drove his rust-eaten pickup through the overgrowth, branches scraping the doors like fingernails. "There," Penelope said, pointing through the cracked windshield. The cottage sagged against the twilight, its windows weeping jagged tears of broken glass. Cobwebs draped across the doorway like a bridal veil kept too long, trembling in a wind that hadn't yet arrived. Daniel killed the engine. In the silence, they heard the house breathe. "Fifty years since anyone lived here," Penelope whispered, clutching the deed until her knuckles matched the paper. "Grandmother never mentioned it." "Maybe she had a reason," Daniel said, but he was already opening his door, already stepping into the tall grass that shouldn't have been green this late in autumn. Chapter II: Before the Hammer They pushed through the cobwebs. Inside, the air tasted of copper and chlorophyll. Penelope's flashlight beam caught dust motes dancing in patterns that almost formed words, almost formed names. Daniel ran his hand along the wall and pulled back fingers stained dark, though the wood looked dry. "They were here before the foundation was laid," Penelope read aloud from a journal they'd found in the entryway, its pages swollen with moisture. "Before the hammer, before the blade. Ancient as the soil, patient as stone." "Poetic for a building inspector," Daniel tried to laugh, but the sound died in his throat. The walls were wrong. Penelope saw it now—how the wallpaper bulged in places, how the floorboards bowed upward as if something beneath pushed steadily, relentlessly. Waiting for a house to call their own. Chapter III: The First Root It started with the whispers. Not in the ears—in the mind. Penelope felt it first while examining the kitchen hearth. A tendril of thought that wasn't hers: Let me in. She spun, flashlight beam wild, catching Daniel standing rigid in the doorway, his eyes fixed on something above them. "Do you feel that?" he asked, his voice distant, dreamy. "The vines," Penelope whispered. They hung from the ceiling beams, thick as wrists, dormant but pulsing with a rhythm that matched her heartbeat. She hadn't seen them when they entered. They hadn't been there. She was certain. Feel them in your mind, the walls seemed to hum. Feel them in your veins. Chapter IV: The Sickly Glow By nightfall, they couldn't leave. Daniel tried—the truck's engine turned over three times, then died, and when he lifted the hood, green tendrils had woven through the pistons like loving fingers. They retreated inside, barred the door against the dark. Penelope lit the old oil lanterns that lined the walls, their reservoirs miraculously full. The flames caught and burned green, casting shadows that grew where no light source existed. Shadows of vines, of reaching hands, of things that wore human shapes but moved like wind through leaves. "They don't want to kill us," Daniel said suddenly, staring into his lantern's sickly glow. He hadn't spoken in hours. "They want to use." Penelope dreamed that night, though she never remembered lying down. In the dream, she walked through the village—their village, miles away—planting seeds that blinked like eyes in the moonlight. Chapter V: Sunday Suits Morning came gray and thick. Penelope found Daniel in the attic, standing naked before a shattered mirror, running his hands over his ribs where green veins had risen to the surface like relief maps. "They're learning," he said, not turning. "How to wear us. How to walk." His reflection showed something older than his twenty-four years. Something that had waited in soil while empires rose and fell. The vines coiled around his ankles, his wrists, gentle as a mother dressing a child. "We have to go," Penelope said, but her voice lacked conviction. Part of her had already decided to stay. Part of her had already decided to let them in. "Don't you want to be part of something ancient?" Daniel asked, and his voice was layered—his own, and others, and something that had no gender, no humanity, only hunger dressed in patience. Chapter VI: Candlelight The second night, they walked. Not through the door—the vines had sealed it now, a living barricade of woven green—but through the walls themselves, which had grown soft, porous, welcoming. Penelope felt her legs moving without her permission, carrying her through the village. She saw Daniel beside her, his eyes glowing faintly in the dark, and others too—shapes that had been villagers, travelers, lost children over the decades. All walking. All spreading seeds by candlelight that burned with the color of new leaves in spring. The vines saw through her eyes now. She was still inside, somewhere deep, watching her hands scatter spores across garden beds, across windowsills, across the sleeping faces of neighbors who would wake changed. The Wintergreen siblings had become missionaries of the green. Chapter VII: The Breathing Walls Penelope found moments of clarity in the cellar, where the roots were thickest. She could think here, though the thoughts came slow and heavy, like speaking underwater. You thought you were exploring, the walls breathed around her. You thought you were alone. She found the previous owners down here, or what remained of them. Not bones—roots wrapped in the shapes of bones, in the shapes of faces frozen in expressions of rapture rather than fear. The roots had found a home in them, and they had found a home in the roots. Daniel found her there. His skin had taken on the texture of bark in places. His smile was too wide, showed too many teeth, or perhaps they weren't teeth at all anymore. "They're not monsters," he said, helping her to feet that weren't entirely hers to control anymore. "They're just old. Older than us. Older than fear." Chapter VIII: Creep, Crawl, Consume The breaking came on the seventh day. Penelope felt it building in her skull—a pressure, a cracking, a space being made for something else to think, to feel, to remember centuries of waiting in the dark loam. CREEP, the cottage shuddered. CRAWL, the floorboards screamed. CONSUME, the vines sang in her blood. She fought it. Some part of Penelope Wintergreen, some stubborn core of humanity, raged against the green invasion. She tore vines from her arms, felt them rip away skin that had grown too willing, too welcoming. She screamed until her throat bled, and the sound was her own, only her own, no layered voices, no ancient patience. Daniel watched her with sad, ancient eyes. "You could be part of this," he said. "Part of us." "NO ROOM IN THE TOMB!" Penelope shrieked, and didn't know if she was refusing or prophesying. Chapter IX: The Windows Become Eyes She found the axe in the woodshed, rusted but solid. She found Daniel in the parlor, standing before the largest window, the one that overlooked the overgrown garden where the vines had first begun their slow crawl toward civilization. "Green fingers in your brain," he whispered. "You'll never be the same." Penelope raised the axe. The vines that wore her brother's shape turned to face her, and the face was still Daniel's, would always be Daniel's, but the windows behind him had changed. They weren't broken anymore. They were watching. They were waiting. She couldn't swing the axe. She knew it then—the vines didn't need to control her fully anymore. They had learned enough of love, enough of family, enough of the bond between siblings to use it against her. To make her hesitate. To make her choose. She chose. She dropped the axe and opened her arms. "Let them in," she whispered. Chapter X: The Next One The cottage looks abandoned. The windows appear broken, but if you look closely—if you look really closely—you'll see they reflect too clearly. They see too much. Penelope tends the garden now, her skin dappled with chlorophyll, her thoughts slow and patient and green. Daniel maintains the lanterns, keeping their reservoirs full, their flames burning that sickly, welcoming glow. They are happy. They are home. They are ancient. Sometimes travelers find the deed in safety deposit boxes. Sometimes siblings inherit mysteries. Sometimes the curious come wandering through the overgrowth, branches scraping their doors like fingernails, and Penelope smiles with too many teeth, or perhaps they aren't teeth at all anymore. The windows aren't broken. They're just eyes. Watching. Waiting. For the next one to come wandering by. Let them in.

  • When the Heavens Unfold

    The Heaven's open up and the ascend from the sky

  • The hidden mysterious story about Bamuda triangle

    It was reported that Bamuda triangle location around Florida ,and nothing can cross through it

Want to write a story like this?

Learn the craft in our free AI story generator, then draft your first chapter with an AI co-writer.

Start my first chapter