Les Excuses Sincères

Junior, ak kè l' li bat tankou yon ti zwazo ki pè, t ap gade manman l ak papa l. Dlo te toujou sot nan je l, men kounye a, li te tounen yon kalite dlo cho, yon chalè ki te monte nan gòj li, yon melanj ant wont ak remò. Li te santi jan yo te renmen l, jan yo te enkyete pou li, e sa te fè doulè l pi pi. Li te pèdi nan imajinasyon l yo, pèdi nan plezi jwèt yo, pèdi nan lavi ki te parèt san danje konsa, epi kounye a, li te wè tout bagay klè, tankou solèy la k ap klere apre yon gwo lapli. Li te konprann ke rivyè sa a, ki te sanble konsa amizan, te kapab tounen yon plas danjere, e sa yo te di l yo, se pa t pou fè l pè, men pou pwoteje l.

« Manman... Papa... » vwa li te soti tankou yon ti bouk, sispann nan mitan yon soupi. Li te bezwen anpil kouraj pou l kontinye. Li te santi yo ap gade l, men li pa t ka leve tèt li. Li te wè sèlman soulye yo mouye yo, pantalon yo sali yo, ki te temwen avanti l yo. « Mwen... mwen regrèt anpil. »

Manman l te pwoche bò kote l, li te mete yon men sou zepòl li. Men li te tranble yon ti kras, soti nan soulajman ke pitit li a te an sekirite. « Nou konnen, pitit mwen, » li te di dousman, vwa li plen ak yon lanmou ki te pare pou l padone. « Nou konnen ou pa t vle fè anyen mal. Men, ou te pwomèt ou t ap koute nou. »