Chapter 2
Hoofdstuk 2: De Fluisterende Ster
De bemanning van De Snuffel reist naar de ster Tuffel om de cryptische boodschap te ontcijferen. Daar ontdekken ze een verborgen ruimtestation met een groep verdwaalde mopshondjes, maar ook een mysterieuze schaduw die hen in de gaten houdt. Grommel toont onverwachte vaardigheden en Bella Vonkel onthult een dubbele agenda.
De Snuffel vloog door de eindeloze duisternis van de ruimte, de ster Tuffel glinsterde aan de horizon als een kosmische vuurtoren. Aan boord heerste een gespannen stilte, af en toe onderbroken door het zachte knorren van Grommel, die zich in een hoekje had genesteld met een stukje worst. Kapitein Knor staarde naar de sterrenkaart, zijn poten rustend op de rand van de commandostoel. ‘Ik voel het in mijn snorharen,’ bromde hij. ‘We naderen iets groots.’
Dr. Kwispel hurkte naast Grommel, haar bril glinsterend in het zwakke licht van de instrumenten. ‘Zijn energiekern pulseert in een ritme dat ik nog nooit heb gezien, kapitein. Het is alsof hij reageert op de ster.’ Ze wees naar een trillende lijn op haar scanner. ‘De frequentie komt overeen met de stem uit de boodschap.’
Professor Poot schoot overeind uit zijn stapel notitieboeken, zijn witte haren alle kanten op. ‘Resonantie! Harmonie! De ster Tuffel is een zingende ster, een natuurlijke zender van intergalactische signalen! Dit verklaart alles!’ Zijn stem sloeg over van opwinding. ‘Als mijn theorie klopt, dan is het licht van Tuffel een sleutel – een code die alleen mopshondjes kunnen ontcijferen!’
Agent Snuffel bleef waakzaam, zijn neus tegen het raam gedrukt. ‘Ik vertrouw het niet. Er is te veel toeval. Eerst een noodsignaal, dan een wezentje, nu een zingende ster. Wie stuurt ons?’ Hij draaide zich om naar Grommel, die hem met grote, angstige ogen aankeek. ‘Dat wezen verbergt iets, kapitein. Ik voel het.’
Bella Vonkel, die zich discreet in een hoek had genesteld met haar holocamera, glimlachte fijntjes. ‘Agent Snuffel heeft gelijk, er is een spel aan de gang. Maar wie is de speler? En wat is de prijs?’ Ze noteerde snel iets in haar datablad, een klein, tevreden lachje om haar lippen.
Het schip minderde vaart toen de ster Tuffel dichterbij kwam. Een vreemd, flikkerend licht danste langs de randen van de zon. ‘Dat is geen normale zonneactiviteit,’ zei Dr. Kwispel, haar stem gespannen. ‘Het is alsof er een schaduw over het oppervlak glijdt.’
Plotseling begon het communicatiesysteem te piepen. Een reeks bliepjes, gevolgd door een zachte, vibrerende stem: ‘Volg het spoor van licht dat niemand ziet. Alleen wie durft te vertrouwen op het onzichtbare, vindt de weg.’ De stem ebde weg, maar liet een kriebelende stilte achter.
‘Daar!’ riep Agent Snuffel, zijn poot wijzend naar een punt waar het licht van Tuffel brak in een vreemde, regenboogachtige gloed. ‘Een object – klein, donker, onbeweeglijk.’
Een ruimtestation, dacht Knor, maar niet zoals hij ooit had gezien. Het was bedekt met een laag kosmisch stof en leek verlaten. Maar toen de Snuffel dichterbij gleed, flikkerden er plotseling lichten aan de buitenzijde. Een luik schoof open, een uitnodiging om aan te meren.
‘Voorzichtig,’ siste Agent Snuffel, zijn hand al op zijn zaklamp. ‘Dit ruikt naar een valstrik.’
Toch gaf Knor het bevel om aan te leggen. Het ruime, donkere station was gevuld met vreemde apparatuur en overal lagen kleine, ronde afdrukken in het stof. ‘Mopshondjes,’ fluisterde Dr. Kwispel, haar ogen groot. ‘Ze zijn hier geweest. Of zijn er nog.’
In een van de ruimtes vonden ze een groep wezentjes, verscholen achter een krat. Ze trilden van angst, maar zodra ze Grommel zagen, kwamen ze langzaam tevoorschijn. Ze maakten zachte, blaffende geluiden, alsof ze hem herkenden. ‘Hij is een gids, geen verdwaalde,’ mompelde Knor, terwijl hij de kleintjes probeerde te kalmeren met een stuk worst uit zijn voorraad.
Terwijl Dr. Kwispel de wezentjes onderzocht, merkte ze dat hun energiekernen synchroon pulseerden met die van Grommel. ‘Ze vormen een netwerk – een levende databank,’ zei ze. ‘Het station is een opslagplaats voor informatie, maar iemand heeft het beveiligd.’
Professor Poot bladerde koortsachtig door zijn notitieboeken. ‘Kijk, de symbolen uit de grot! Ze staan overal op de muren van dit station. Het is een code, een kaart naar de thuisbasis van de mopshondjes!’
Maar Agent Snuffel ontdekte iets verontrustends. ‘Er is een spoor van een ander wezen, groter, met klauwen. Het leidt naar een verzegelde deur. Iemand heeft de mopshondjes hier gevangen gezet – of beschermt ze.’
Bella Vonkel bekeek haar opnames, haar gezicht strak. ‘Dit verhaal wordt gevaarlijker, kapitein. De stem uit de boodschap waarschuwde ons om te vertrouwen op wie snuffelt, niet op wie spreekt. Wie spreekt er nu eigenlijk?’ Ze keek veelbetekenend naar Professor Poot, die plotseling stilviel.
‘Ik... ik heb iets ontdekt, maar ik durfde het niet te zeggen,’ stamelde Poot. ‘De resonantiecode leidt niet alleen naar de thuisbasis, maar activeert ook een oud alarmsysteem. Iemand probeert de mopshondjes te lokaliseren en te exploiteren.’
‘Wie?’ blafte Knor. Poot weifelde, maar Bella’s ogen glinsterden. ‘Misschien is de vijand dichterbij dan we denken. Of misschien zijn we er al mee aan boord.’
Op dat moment begon Grommel te trillen. Zijn ogen werden groot en hij liet een hoog, angstig piepje horen. Dr. Kwispel schoot toe. ‘Hij voelt gevaar, kapitein. Zijn telepathische gave werkt op volle toeren.’
Buiten klonk een dof geluid, alsof iets zwaars tegen het station botste. De lichten flikkerden. Agent Snuffel greep zijn zaklamp en liep naar de verzegelde deur. ‘Ik ga kijken. Blijf hier, allemaal.’
Maar Knor hield hem tegen. ‘We gaan samen. Dit is geen eenmansmissie. Grommel, jij blijft bij Dr. Kwispel. Bescherm de kleintjes.’
De deur gleed open met een schurend geluid. Achter lag een donkere gang, gevuld met een vreemde, zoetige geur. ‘Het ruikt naar angst,’ fluisterde Snuffel. ‘En naar iets anders.’
Verderop zagen ze een schim, hoog en slank, met ogen die gloeiden in het donker. Het wezen sprak met een mechanische stem: ‘Jullie zijn te ver gekomen. Dit station is niet voor jullie bestemd. De mopshondjes zijn van ons.’
Kapitein Knor zette zijn poten stevig neer. ‘Ze zijn van niemand. Ze zijn vrije wezens, net als wij. En we zullen ze niet achterlaten.’
Het wezen (een humanoïde met gelaatstrekken van een katachtige) lachte schor. ‘Jullie begrijpen niet wat jullie in handen hebben. Hun energiekernen zijn de sleutel tot reizen door de tijd. Ze zijn gevaarlijk in verkeerde handen.’
‘Of in de uwe,’ snauwde Agent Snuffel.
Het wezen verdween in de schaduwen, maar liet een waarschuwing achter: ‘De ster Tuffel zal niet altijd schijnen. Zoek de sleutel voordat het licht dooft, of de mopshondjes zijn voor altijd verloren.’
Terug in de Snuffel analyseerde Dr. Kwispel de gegevens. ‘De ster heeft een cyclus, kapitein. Over drie dagen dooft het licht van Tuffel voor een korte periode. Dat is ons venster.’
Professor Poot vond in zijn notities een oude kaart van het Banterstelsel, met een gemarkeerde planeet die in de schaduw van Tuffel lag. ‘Daar moeten we zijn. De thuisbasis van de mopshondjes.’
Bella Vonkel glimlachte, maar haar ogen waren koel. ‘Ik denk dat ik weet wie de schim is. Een oude concurrent van mijn opdrachtgever. Maar dat vertel ik een andere keer. Eerst een kop koffie, kapitein?’
Knor bromde instemmend, maar zijn blik was afwezig. Hij keek naar Grommel, die nu rustig naast hem lag, zijn kop op Knors schoot. ‘We hebben een bondgenootschap gesloten met een vreemde, een waarschuwing gekregen van een vijand, en een raadsel opgelost. Maar het grootste mysterie wacht nog.’
De Snuffel stelde koers in naar de verborgen planeet, het hart van het Banterstelsel. Het avontuur werd donkerder, maar ook helderder. En Knor wist: de mopshondjes uit de ruimte zouden niet opgeven. En hij ook niet.
Buiten, in de oneindige stilte, leek de ster Tuffel te fluisteren: ‘Snuffel verder, kleine helden. De waarheid is dichtbij.’