Hoofdstuk 1

'Nog geen signaal van de verdwenen mopshondjes, kapitein!' piepte ze, haar staart kwispelend van opwinding.

Knor bromde goedkeurend. ‘Snuffelen we verder, jongens!’ Hij keek even verlangend naar de snacklade naast zijn stoel, maar dwong zichzelf tot discipline. ‘Agent Snuffel, rapport.’

Agent Snuffel stond strak in zijn uniform, de ogen scherp en alert, klaar om op elk schaduwrandje te reageren. Met een serieuze blik draaide hij zich om. ‘Alles in sector zes is veilig. Niemand ontsnapt aan mijn neus!’

Op dat moment klonk er een tikkend signaal uit het communicatiepaneel. Dr. Kwispel sprong op. ‘Fascinerend! Dit tart elke bekende theorie!’ Met vlotte pootjes draaide ze aan de knoppen. 'Het lijkt een gecodeerd noodsignaal, afkomstig van de verlaten maan Gubbeldonk in het Banterstelsel.'

Knor snoof diep. 'Daar zijn onze verdwenen mopshondjes misschien wel! Bereid de Snuffel voor op een koerswijziging.'

‘Koers gecorrigeerd!’ Kwispel danste van enthousiasme op haar stoeltje. ‘Bestemming: Gubbeldonk. Voorzie je van je ruimtebrokjes, kapitein!’

De Snuffel gleed soepel door het duister van de ruimte, de bemanning gespannen en alert. Kilometers verderop, in het laboratorium, stond Professor Poot tussen stapels notitieboeken. Zijn handen bewogen even chaotisch als zijn gedachten. ‘De sleutel zit in de harmonie van de kosmische rimpelingen, mijn beste! Of was het nu de resonantie van de zwarte gaten?’ mompelde hij, starend naar een uitdraai vol mysterieuze tekens.

Plotseling verscheen in het scherm aan de wand het beeld van Bella 'Blink' Vonkel, haar haar knalroze opgesteild, haar ogen twinkelend als sterren. ‘Dit is Bella Vonkel van de Galactic Gazette! Kapitein Knor, mag ik u enkele vragen stellen over de mysterieuze verdwijningen?’

Knor trok zijn pet recht. ‘Eh, alleen als u uw vragen kort houdt, Vonkel. We hebben een missie.’

Bella glimlachte breed, haar holocamera zoomde in. ‘De waarheid is zelden puur en nooit simpel, maar mijn lezers verdienen het om het te weten... tegen elke prijs. Is het waar dat mopshondjes uit de ruimte op Gubbeldonk zijn verdwenen?’

Voordat Knor kon antwoorden, blafte Agent Snuffel: ‘Informatie is vertrouwelijk, mevrouw Vonkel. Onbevoegde toegang tot dossiers is verboden.’

‘Agent Snuffel, laat me dit afhandelen,’ bromde Knor. ‘We zijn hier om iedereen – zelfs nieuwsgierige journalisten – veilig te houden.’

Bella knikte langzaam, een ondeugende twinkeling in haar ogen. ‘Ik zou graag met eigen ogen zien hoe een professionele bemanning dit mysterie ontrafelt.’

Het schip naderde Gubbeldonk. De maan draaide loom, gehuld in een mist van ijskristallen. Bizarre patronen tekenden zich af in het stof aan de oppervlakte. De Snuffel landde met een lichte schok.

‘Team, klaar voor een verkenning! Dr. Kwispel, u blijft in contact met het schip. Agent Snuffel, dubbelcheck je lichten – ik wil geen verrassingen in het donker,’ beval Knor, zijn stem brommend maar warm.

Het luik van de Snuffel opende zich en de bemanning stapte uit, hun poten zakten licht weg in het zachte, stoffige oppervlak van Gubbeldonk. Knor snoof, nam de geuren van onbekende flora in zich op – en was heel even afgeleid door de zoete lucht van iets wat verdacht veel op gekookte worst leek.

Agent Snuffel inspecteerde de omgeving. ‘Er zijn vreemde afdrukken, kapitein. Klein, rond... en ze lijken op...’

‘Pootafdrukken van een mopshond!’ piepte Kwispel, haar ogen groot achter haar bril. ‘Maar kijk, deze sporen zijn niet alleen. Er zijn grotere afdrukken, met vreemde klauwen.’

Kapitein Knor voelde een steek van spanning, stiekem aangewakkerd door zowel nieuwsgierigheid als bezorgdheid. ‘Wees op je hoede, allemaal. Volg de sporen, maar houd het team bij elkaar.’

‘Volgens mijn scanner zijn er energiefluctuaties verderop in een grot,’ meldde Kwispel. ‘Dat duidt op activiteit – misschien wel… buitenaards!’

Met ingehouden adem daalde de bemanning af in de stoffige grot. Hun lampen glansden over de muren, waar vreemde symbolen in het gesteente waren gekrast. In het midden van de grot lag... iets.

Het was klein, pluizig, en leek in elkaar gedoken te liggen. Grote, sprekende ogen keken hen angstig aan. Het wezentje piepte zacht: '*Knor, knor... waffel?*'

Knor knielde neer en sprak zachtjes, terwijl hij een stuk worst uit zijn jas haalde. ‘We doen je geen kwaad, kleintje.’

Agent Snuffel trad voorzichtig naar voren, gespannen, maar zichtbaar ontroerd. ‘Het lijkt... verdwaald. Niemand ontsnapt aan mijn neus, maar deze geur ken ik niet, kapitein.’

Dr. Kwispel pakte voorzichtig haar scanner en hield die boven het wezentje. ‘Fascinerend! Hij heeft een onbekende energiekern. Dit tart alle bekende mopshondtheorieën!’

Het wezen snuffelde aan de worst en kroop dichterbij, trillend maar zichtbaar gerustgesteld door de warme aanwezigheid van de bemanning. Bella Vonkel klikte onopvallend haar holocamera aan, haar nieuwsgierigheid gewekt. ‘Een primeur als deze komt maar één keer in een journalistencarrière voor.’

‘We nemen hem mee aan boord,’ besloot Knor. ‘Misschien kan hij ons begeleiden naar de andere mopshondjes.’

Terug op het schip werd het pluizige wezentje liefdevol toegedekt in een kleine deken van Dr. Kwispel. Agent Snuffel posteerde zich beschermend naast hem, terwijl hij zenuwachtig over zijn zaklamp wreef. ‘Deze vreemdeling blijft onder mijn toezicht, kapitein. Je weet maar nooit.’

Ondertussen bladerde Professor Poot rusteloos door zijn notitieboeken. Hij mompelde tegen zichzelf, over verwarde harmonieën en zwartgatfrequenties. Dr. Kwispel wierp een blik op zijn aantekeningen, haar ogen fonkelend. ‘Professor, dit symbool hier… dat zagen we net ook in de grot!’

Poot veerde op. ‘Dat is de intergalactische resonantiecode! Mijn beste, we staan op de rand van een wetenschappelijke doorbraak!’

Plotseling begon het communicatiesysteem van de Snuffel te flikkeren. Een reeks piepjes, knipperende lichten en dan... een stem, elektronisch en vervormd, maar onmiskenbaar mopshondachtig:

‘Zoek de sleutel waar het licht van de ster Tuffel breekt. Alleen dan keert het roedel huiswaarts. Vertrouw op wie snuffelt in plaats van wie spreekt.’

Het team keek elkaar stomverbaasd aan. Bella Vonkel knipperde met haar ogen, haar recorder stil. ‘Dit vraagt om een diepgravend interview, kapitein. Wie of wat speelt hier een spel met de waarheid?’

Knor zette zijn pet wat steviger op zijn hoofd. ‘Iedereen op zijn post. We hebben aanwijzingen, een nieuwe vriend, en een mysterie dat snakt naar een oplossing. Snuffelen we verder, jongens!’

Dr. Kwispel bekeek nogmaals de energiekern van het wezentje, dat nu tevreden knorrend in slaap was gevallen. ‘Kapitein, volgens mijn laatste analyse is deze kleine misschien wel de sleutel. Of hij leidt ons rechtstreeks naar de verdwenen mopshondjes...’

Agent Snuffel gromde zacht en richtte zijn blik op het donkere raam. ‘Ik vertrouw het niet. We zijn niet alleen op deze maan.’

Professor Poot trok zich terug in zijn stapel notitieboeken, zijn gedachten razendsnel. ‘Als deze frequenties correct zijn, dan... dan kan het zijn dat de mopshondjes een boodschap sturen, of dat... ze gevangen worden gehouden door iets wat onze theorieën te boven gaat.’

Bella Vonkel bekeek haar beelden en glimlachte listig. ‘Ik voel dat dit verhaal groter is dan ik ooit had kunnen dromen. Maar wie is die stem… en wie kan ik eigenlijk vertrouwen?’

Kapitein Knor voelde het gewicht van zijn verantwoordelijkheid drukken, maar zijn ogen glinsterden. ‘We zijn pas net begonnen, team. Met elke snuffel komen we dichter bij de waarheid. De mopshondjes uit de ruimte rekenen op ons.’

Buiten flikkerde het sterlicht van Tuffel aan de horizon, als een baken dat de weg wees naar antwoorden – of misschien wel naar nog veel meer mysteries. De Snuffel stond klaar voor vertrek, nieuwe coördinaten in de boordcomputer gegrift, het avontuur lonkte.

En ergens, heel zachtjes, hoorde je het vreemde wezentje dromen in zijn deken: '*Knor, knor... waffel?*'

De reis naar de ster Tuffel zou alles veranderen.