ស្នាមប្រេះតូចៗ - បែកគ្នាព្រោះអស់និស្ស័យ

ស្នាមប្រេះតូចៗ

ជីវិតដែលធ្លាប់តែពោរពេញដោយសំនៀងសើចរីករាយរបស់ខ្ញុំនិងស្រីទីចាប់ផ្ដើមមានភាពស្ងប់ស្ងាត់បន្តិចម្ដងៗ។ មិនមែនជាភាពស្ងប់ស្ងាត់ដែលនាំមកនូវសេចក្ដីសុខទេ តែជាភាពស្ងប់ស្ងាត់ដែលមានក្លិនអាកាសមិនប្រក្រតីលាយឡំ។ ដូចជាផ្ទះមួយដែលធ្លាប់តែរស់នៅយ៉ាងកក់ក្ដៅស្រាប់តែមានខ្យល់ត្រជាក់បក់ចូលតាមស្នាមប្រេះតូចៗដែលយើងមិនបានកត់សម្គាល់ពីមុនមក។

ខ្ញុំចាំបានថាវាចាប់ផ្ដើមពីរឿងតូចតាចណាស់។ ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានទិញផ្កាកុលាបក្រហមមួយបាច់មកជូននាង ដូចដែលខ្ញុំតែងតែធ្វើនៅថ្ងៃខួបនៃការជួបគ្នាលើកដំបូងរបស់យើង។ តែលើកនេះ នាងទទួលយកវាដោយទឹកមុខដែលមិនសូវរីករាយដូចសព្វដង។ "អរគុណមករា" នាងនិយាយដោយសំឡេងស្ងប់ស្ងាត់ពេក จนខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាផ្កាទាំងនោះហាក់ដូចជាបាត់បង់ភាពស្រស់បំព្រងទៅហើយ។

"មានអីមែនទេ ស្រីទី?" ខ្ញុំសួរដោយបារម្ភ។

នាងញញឹមបន្តិច "គ្មានអីទេមករា គ្រាន់តែនឿយបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។ ផ្កាស្អាតណាស់អរគុណណា"។

ខ្ញុំក៏មិនបានគិតច្រើនពីវានៅពេលនោះទេ ខ្ញុំគិតថានាងប្រហែលជានឿយការងារមែនហើយ។ តែក្រោយមករឿងតូចតាចបែបនេះក៏ចាប់ផ្ដើមកើតឡើងកាន់តែញឹកញាប់។ ដូចជាពេលដែលយើងរៀបចំផែនការទៅលេងសមុទ្រនៅចុងសប្ដាហ៍។ ខ្ញុំបានរកកន្លែងស្នាក់នៅដ៏ស្រស់ស្អាតមួយនៅក្បែរឆ្នេរដែលយើងធ្លាប់ស្រមៃចង់ទៅជាមួយគ្នាតាំងពីយូរហើយ។ តែពេលខ្ញុំបង្ហាញនាង នាងគ្រាន់តែនិយាយថា "វាស្អាតណាស់មករា តែខ្ញុំគិតថាយើងគួរតែទៅកន្លែងណាដែលជិតជាងនេះបន្តិចទៅ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំមិនសូវមានកម្លាំងធ្វើដំណើរឆ្ងាយប៉ុន្មានថ្ងៃនេះទេ"។

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយខុសប្រក្រតីហើយ។ ភាពរីករាយដែលធ្លាប់តែមាននៅក្នុងភ្នែករបស់នាងពេលនិយាយពីរឿងអនាគតរបស់យើងបានបាត់ទៅ។ ជំនួសមកវិញគឺជាភាពព្រួយបារម្ភនិងភាពនឿយហត់ដែលនាងតែងតែព្យាយាមលាក់បាំង។

ការខ្វែងគំនិតគ្នាក៏ចាប់ផ្ដើមលេចឡើង។ មិនមែនជាការឈ្លោះប្រកែកគ្នាធំដុំទេ តែជាការមិនចុះសម្រុងតូចតាចដែលធ្វើឲ្យមានភាពតានតឹងកើតឡើង។ ឧទាហរណ៍ដូចជារឿងភាពយន្តដែលយើងចង់មើល។ ខ្ញុំចង់មើលរឿងបែបកំប្លែងដើម្បីបន្ធូរអារម្មណ៍ តែនាងបែរជាចង់មើលរឿងបែបរន្ធត់វិញ។ ពីមុនមកយើងតែងតែរកវិធីសម្របសម្រួលគ្នាបានជានិច្ច តែលើកនេះនាងបែរជាទទូចខ្លាំងណាស់ "ខ្ញុំចង់មើលរឿងនេះមករា ខ្ញុំពិតជាចង់មើលវាណាស់"។ ទីបំផុតខ្ញុំក៏យល់ព្រមទៅតាមនាង តែខ្ញុំដឹងថានាងក៏មិនសូវសប្បាយចិត្តប៉ុន្មានដែរ ព្រោះនាងតែងតែតែងក្បាលពេលមើលរឿងដែលនាងមិនសូវចូលចិត្ត។

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថាយើងកំពុងដើរទៅរកទិសដៅផ្ទុយគ្នាហើយ។ ដូចជាទូកពីរដែលធ្លាប់តែអុំទៅជាមួយគ្នាលើផ្ទៃទឹកដ៏រាបស្មើ ឥឡូវបែរជាមានខ្យល់បក់មកពីទិសពីរផ្សេងគ្នា បង្កើតជារលកតូចៗដែលធ្វើឲ្យទូកទាំងពីរចាប់ផ្ដើមបែកចេញពីគ្នាបន្តិចម្ដងៗ។

ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តថាខ្ញុំត្រូវតែនិយាយជាមួយនាងឲ្យច្បាស់លាស់អំពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង។ យើងអង្គុយនៅលើសាឡុងក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ ពេលដែលពន្លឺថ្ងៃល្ងាចកំពុងរះឆ្លងកាត់បង្អួច បង្កើតជាស្រមោលវែងៗនៅលើឥដ្ឋ។ ខ្ញុំចាប់ដៃនាងដោយភាពស្ទាក់ស្ទើរ។

"ស្រីទី... យើងមានបញ្ហាហើយមែនទេ?" ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមដោយសំឡេងញ័របន្តិច។

នាងសម្លឹងមកខ្ញុំដោយភ្នែកក្រហមៗ ហាក់ដូចជានាងបានត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការសន្ទនានេះយូរហើយ។ "មករា... ខ្ញុំក៏គិតអ៊ីចឹងដែរ"។

"តើមានអ្វីកើតឡើង? ខ្ញុំមិនយល់ទេ យើងធ្លាប់តែសប្បាយរីករាយជាមួយគ្នាតើ?" ខ្ញុំសួរដោយភាពអន្ទះអន្ទាន។

នាងដកដង្ហើមវែង "មករា... ខ្ញុំគិតថាយើង... យើងអស់និស្ស័យហើយ"។

ពាក្យនោះដូចជាកាំបិតដែលចាក់ចំបេះដូងខ្ញុំយ៉ាងសាហាវ។ ខ្ញុំឈប់ដកដង្ហើមមួយស្របក់។ ខ្ញុំមិនជឿថានាងនិយាយពាក្យនេះចេញមកពីមាត់នាងផ្ទាល់ទេ។ នាងដែលជាមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ជាងគេលើលោកនេះ។

"អស់និស្ស័យ? ស្រីទី... ឯងនិយាយលេងមែនទេ?" ខ្ញុំសួរទាំងទឹកភ្នែកចាប់ផ្ដើមហូរចុះមកតាមថ្ពាល់។

នាងក៏យំដែរ ទឹកភ្នែករបស់នាងហូរយ៉ាងខ្លាំង "ខ្ញុំមិនចង់និយាយបែបនេះមករា តែ... តែខ្ញុំទ្រាំលែងបានហើយ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាយើង... យើងលែងដូចមុនទៀតហើយ។ យើងលែងយល់ចិត្តគ្នាដូចមុនទៀតហើយ។ ខ្ញុំ... ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវបន្តទៅទៀតយ៉ាងម៉េចទេ"។

"តែយើងមានផែនការអនាគតជាមួយគ្នាណា ស្រីទី! យើងមានក្តីស្រមៃ... ឯងភ្លេចអស់ហើយឬ?" ខ្ញុំស្រែកឡើងដោយភាពអស់សង្ឃឹម។

"ខ្ញុំមិនភ្លេចទេមករា តែ... តែវាលែងដូចដើមទៀតហើយ។ ក្តីស្រមៃទាំងនោះ... ឥឡូវវាមើលទៅដូចជាឆ្ងាយពេកហើយ។ ខ្ញុំ... ខ្ញុំគិតថាយើងគួរតែ... បែកគ្នាទៅវិញល្អជាង។ នេះជាផ្លូវល្អបំផុតសម្រាប់យើងទាំងពីរនាក់ហើយ"។

ពាក្យថា "បែកគ្នា" នោះ វាកាន់តែធ្វើឲ្យបេះដូងខ្ញុំឈឺចាប់ជាងពាក្យថា "អស់និស្ស័យ" ទៅទៀត។ ខ្ញុំមើលទៅនាង ភ្នែករបស់យើងជួបគ្នា តែខ្ញុំឃើញតែភាពសោកសៅនិងភាពឈឺចាប់ដែលយើងទាំងពីរនាក់កំពុងតែជួបប្រទះ។

"ឯង... ឯងប្រាកដទេ ស្រីទី? ឯងប្រាកដថាឯងចង់បែកគ្នាពីខ្ញុំមែនទេ?" ខ្ញុំសួរជាលើកចុងក្រោយ ដោយសង្ឃឹមថានាងនឹងផ្លាស់ចិត្ត។

នាងងក់ក្បាលយឺតៗ ទឹកភ្នែកនៅតែហូរ "ខ្ញុំប្រាកដហើយមករា... ខ្ញុំពិតជាសុំទោស..."។

ពេលនោះ ខ្ញុំដឹងថាអ្វីៗបានចប់ហើយ។ ក្តីស្រឡាញ់ដ៏ផ្អែមល្ហែមរបស់យើង ដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតថានឹងស្ថិតស្ថេរตลอดទៅ បានបែកបាក់ទៅវិញដោយពាក្យសម្ដីតែប៉ុន្មានម៉ាត់។ ភាពតានតឹងដែលយើងមិនបានដោះស្រាយពីមុនមក បានរីកធំឡើងរហូតដល់វាបំផ្លាញអ្វីៗទាំងអស់។

រាត្រីនោះ ខ្ញុំដេកមិនលក់ទេ។ ខ្ញុំគិតតែពីពាក្យរបស់នាង "អស់និស្ស័យ" ។ ខ្ញុំនៅតែមិនយល់ពីមូលហេតុពិតប្រាកដ។ ខ្ញុំគិតថាយើងនៅតែស្រឡាញ់គ្នា តើហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវបែកគ្នាទៅវិញ? ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយដែលខ្ញុំខកខានទៅហើយ។ ខ្ញុំព្យាយាមរំលឹកឡើងវិញនូវរាល់ការសន្ទនារបស់យើង ការប្រព្រឹត្តរបស់យើង តែខ្ញុំរកមិនឃើញចម្លើយទេ។

ថ្ងៃបន្ទាប់មក ខ្ញុំបានទៅជួបមិត្តរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីនិយាយប្រាប់ពីរឿងដែលបានកើតឡើង។ គាត់ស្តាប់ខ្ញុំដោយទឹកមុខមេត្រី។

"មករា... ខ្ញុំសុំទោសណាស់ដែលឮរឿងនេះ" គាត់និយាយ "តែឯងត្រូវតែរឹងមាំឡើង។ ជីវិតនៅតែបន្តទៅមុខ។"

"តែខ្ញុំមិនយល់ទេ ហេតុអ្វីបានជារឿងនេះកើតឡើង? យើងមានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងហើយ តើហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវបែកគ្នា?" ខ្ញុំសួរទាំងភាពឈឺចាប់។

"មករា... ពេលខ្លះមនុស្សយើងក៏មានផ្លូវដើរផ្សេងគ្នាដែរ។ មិនមែនមានន័យថាយើងលែងស្រឡាញ់គ្នាទេ តែ... តែយើងលែងត្រូវគ្នាដូចមុនទៀតហើយ។ ឯងត្រូវតែទទួលយកការពិតមួយនេះ។"

ខ្ញុំបានត្រឹមតែងក់ក្បាល ព្រោះខ្ញុំដឹងថាមិត្តរបស់ខ្ញុំនិយាយត្រូវ។ តែបេះដូងរបស់ខ្ញុំនៅតែមិនអាចទទួលយកបាន។ ខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយដែលយើងអាចជួយសង្គ្រោះបាន។

ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ខ្ញុំបានព្យាយាមទាក់ទងទៅស្រីទី តែនាងមិនទទួលទូរស័ព្ទខ្ញុំទេ ហើយក៏មិនឆ្លើយសាររបស់ខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំដឹងថានាងកំពុងព្យាយាមគេចពីខ្ញុំ។ នាងចង់បានសន្តិភាពផ្ទាល់ខ្លួន ហើយខ្ញុំក៏ត្រូវតែគោរពការសម្រេចចិត្តរបស់នាង។

ជីវិតរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយដែលបាត់បង់ទៅហើយ។ គ្រប់ទីកន្លែងដែលខ្ញុំទៅ ខ្ញុំតែងតែឃើញស្រីទី។ ខ្ញុំឃើញនាងនៅក្នុងហាងកាហ្វេដែលយើងតែងតែទៅអង្គុយ។ ខ្ញុំឃើញនាងនៅក្នុងសួនច្បារដែលយើងធ្លាប់ដើរលេង។ ខ្ញុំឃើញនាងសូម្បីតែនៅក្នុងសុបិនរបស់ខ្ញុំ។ ភាពឯកាចាប់ផ្ដើមគ្របដណ្ដប់លើជីវិតរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំកំពុងតែលិចលង់ក្នុងសមុទ្រនៃភាពសោកសៅ។

ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំត្រូវតែរកវិធីដើម្បីចេញពីស្ថានភាពនេះ។ ខ្ញុំត្រូវតែរឹងមាំឡើង ដើម្បីខ្លួនឯង និងសម្រាប់អនាគតរបស់ខ្ញុំ។ តែវាពិតជាពិបាកណាស់។ ពេលដែលបេះដូងនៅតែមានក្តីអាល័យ ពេលដែលអនុស្សាវរីយ៍នៅតែតាមលងបន្លាច។

ស្នាមប្រេះតូចៗដែលយើងមិនបានកត់សម្គាល់ពីមុនមក បានរីកធំឡើង រហូតដល់វាបំបែកយើងទាំងពីរចេញពីគ្នា។ ខ្ញុំនៅតែសង្ឃឹមថាថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំនឹងអាចទទួលយកការពិតនេះបាន ហើយរកឃើញសន្តិភាពក្នុងចិត្ត។ តែឥឡូវនេះ ខ្ញុំគ្រាន់តែអាចរស់នៅជាមួយនឹងភាពឈឺចាប់និងភាពនឹករលឹកនេះសិនទៅ។