ពាក្យដែលមិនចង់ឮ

ពាក្យដែលមិនចង់ឮ

ថ្ងៃនោះ មេឃហាក់ដូចជាស្រឡះជាងធម្មតា តែក្នុងចិត្តខ្ញុំបែរជាមានអ័ព្ទខ្មៅដង្ហែរពេញទៅដោយមិនដឹងមូលហេតុ។ ស្រីទីអង្គុយបែរខ្នងដាក់ខ្ញុំនៅលើសាឡុងក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ ដៃនាងកាន់ពែងតែចំហុយ តែភ្នែកបែរជាសម្លឹងទៅក្រៅបង្អួចដោយឥតន័យ។ ភាពស្ងៀមស្ងាត់នេះ វាមិនមែនជាភាពស្ងៀមស្ងាត់ដ៏ផ្អែមល្ហែមដូចកាលពីមុនទេ វាជាភាពស្ងៀមស្ងាត់ដែលពោរពេញទៅដោយសម្ពាធ ដូចជាខ្យល់ព្យុះដែលកំពុងតែស្ងប់ស្ងាត់មួយភ្លែតមុននឹងផ្ទុះឡើង។ ខ្ញុំដឹងថាដល់ពេលហើយ។ ដល់ពេលដែលយើងត្រូវនិយាយអ្វីដែលយើងចៀសវាងអស់រយៈពេលជាច្រើនសប្តាហ៍មកហើយ។

"ស្រីទី..." ខ្ញុំហៅឈ្មោះនាង សំឡេងខ្ញុំញ័រតិចៗ។

នាងមិនឆ្លើយ តែខ្ញុំឃើញស្មារបស់នាងញ័រតិចៗ។ ខ្ញុំដើរទៅអង្គុយចុះក្បែរនាង តែនៅពីចម្ងាយបន្តិច មិនហ៊ានជិតពេក ខ្លាចនាងរុញច្រានខ្ញុំចេញ។

"យើង...យើងមិនអាចបន្តបែបនេះទៀតទេ ស្រីទី" ខ្ញុំនិយាយទាំងពិបាកចិត្ត។ "យើងទាំងពីរនាក់សុទ្ធតែដឹងថាមានអ្វីមួយខុសប្រក្រតី។ យើងលែងយល់ចិត្តគ្នាដូចមុនទៀតហើយ។"

នាងនៅតែមិនងាកមកមើលខ្ញុំ តែខ្ញុំឃើញទឹកភ្នែកមួយដំណក់បានហូរចុះមកលើថ្ពាល់នាង។ ខ្ញុំចង់លូកដៃទៅជូតវាចេញ តែដៃខ្ញុំក៏ស្ទាក់ស្ទើរ។

"មករា..." ទីបំផុតនាងក៏និយាយ តែសំឡេងនាងស្អកក្រាស់។ "ខ្ញុំ...ខ្ញុំក៏ដឹង។"

"យើងព្យាយាមហើយ ស្រីទី។ យើងព្យាយាមរកវិធីដើម្បីទាក់ទងគ្នាវិញ ព្យាយាមយល់ពីគ្នា។ តែ... តែហាក់ដូចជាកាន់តែឆ្ងាយទៅៗ។" ខ្ញុំនិយាយទាំងដកដង្ហើមធំ។ "ខ្ញុំ... ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីទៀតទេ។"

នាងក៏ដកដង្ហើមធំ លឺដូចជាមានអ្វីមួយធ្លាក់ពីទ្រូងនាង។ នាងក៏ងាកមកមើលខ្ញុំ ភ្នែកក្រហម និងហើម។

"មករា... ខ្ញុំ... ខ្ញុំអស់សង្ឃឹមហើយ។" នាងនិយាយទាំងទឹកភ្នែក។ "ខ្ញុំព្យាយាម... ខ្ញុំព្យាយាមអស់ពីចិត្តហើយ។ តែ... តែវាហាក់ដូចជា... ដូចជាយើង... យើងអស់និស្ស័យនឹងគ្នាហើយ។"

ពាក្យនោះ... ពាក្យដែលខ្ញុំខ្លាចបំផុតក្នុងជីវិត។ "អស់និស្ស័យ"។ វាដូចជាកាំបិតមួយដែលចាក់ទម្លុះបេះដូងខ្ញុំយ៉ាងលឿន និងឈឺចាប់។ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំនឹងមិនស្តាប់ពាក្យនេះចេញពីមាត់នាងឡើយ។ ខ្ញុំគិតថា យើងនឹងរកវិធីណាមួយដើម្បីបន្តទៅមុខបាន។ តែពេលនេះ... ពេលនេះពាក្យនោះបានលេចចេញមកហើយ។

"ស្រីទី..." ខ្ញុំហៅឈ្មោះនាងឡើងវិញ តែសំឡេងខ្ញុំបាត់ទៅហើយ។ ខ្ញុំមិនអាចនិយាយអ្វីបានទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែសម្លឹងមើលនាង ឃើញទឹកភ្នែកនាងហូរ រួមជាមួយទឹកភ្នែកខ្ញុំដែលចាប់ផ្តើមហូរដោយមិនដឹងខ្លួន។

"ខ្ញុំ... ខ្ញុំមិនចង់និយាយពាក្យនេះទេ មករា។ អ្នកដឹងទេ... អ្នកដឹងទេថាខ្ញុំស្រលាញ់អ្នកប៉ុនណា។" នាងនិយាយទាំងយំ។ "តែ... តែយើងមិនអាចបន្តលេងល្បែងនេះទៀតទេ។ យើងធ្វើបាបគ្នាទៅវិញទៅមក។ យើង... យើងត្រូវតែទទួលយកការពិត។"

"ការពិត..." ខ្ញុំនិយាយឡើងវិញ ដូចជាពាក្យនេះគ្មានន័យ។ "ការពិតដែលយើង... យើងលែងស្រលាញ់គ្នាហើយ?"

"មិនមែនថាមិនស្រលាញ់ទេ មករា..." នាងកែ តែសំឡេងនាងទន់ខ្សោយ។ "តែ... តែយើងលែងមានអ្វីដែលត្រូវចែករំលែកទៀតហើយ។ យើងលែងមានក្តីសុបិន្តរួមគ្នាទៀតហើយ។ យើង... យើងកំពុងតែរស់នៅក្នុងអតីតកាល។"

ពាក្យរបស់នាងពិតជាឈឺចាប់ តែខ្ញុំក៏ដឹងថាវាជាការពិត។ យើងធ្លាប់មានក្តីស្រមៃរួមគ្នា ផែនការអនាគតដ៏ស្រស់ស្អាត។ យើងធ្លាប់ជឿថា យើងនឹងនៅជាមួយគ្នាជារៀងរហូត។ តែពេលនេះ... ពេលនេះអ្វីៗបានផ្លាស់ប្តូរទៅហើយ។ យើងលែងជាមនុស្សដូចមុនទៀតហើយ។

"អញ្ចឹង... អញ្ចឹងយើង... យើងត្រូវតែ..." ខ្ញុំនិយាយទាំងពិបាកចិត្ត។

"យើងត្រូវតែបែកគ្នា..." នាងនិយាយចប់ប្រយោគខ្ញុំ។ ទឹកភ្នែកនាងហូរខ្លាំងជាងមុន។ "យើងត្រូវតែ... ដើរតាមផ្លូវរៀងៗខ្លួន។"

ភាពស្ងៀមស្ងាត់ក៏ត្រលប់មកវិញ តែលើកនេះវាកាន់តែធ្ងន់។ ខ្ញុំមិនដឹងថាយើងអង្គុយស្ងៀមបែបនេះយូរយ៉ាងណាទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថា ពិភពលោករបស់ខ្ញុំបានបែកបាក់ជាបំណែកតូចៗ។ ក្តីស្រមៃដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់យើងបានរលាយបាត់ទៅក្នុងអាកាស។

ខ្ញុំមើលទៅស្រីទី ឃើញនាងឱបខ្លួនឯង មុខនាងប្រលាក់ដោយទឹកភ្នែក។ ខ្ញុំចង់លូកដៃទៅឱបនាង តែខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំមិនអាចទេ។ នេះជាការសម្រេចចិត្តរបស់យើងទាំងពីរ។

"ខ្ញុំ... ខ្ញុំនឹងប្រមូលរបស់របររបស់ខ្ញុំចេញទៅ។" ខ្ញុំនិយាយ តែសំឡេងខ្ញុំស្ទើរតែគេងមិនលឺ។

នាងងក់ក្បាលតិចៗ មិននិយាយអ្វី។ ខ្ញុំក៏ក្រោកឡើង ដើរទៅបន្ទប់គេងរបស់យើង។ គ្រប់យ៉ាងនៅទីនេះសុទ្ធតែមានអនុស្សាវរីយ៍។ រូបថតរបស់យើងនៅលើជញ្ជាំង របស់របរដែលយើងទិញជាមួយគ្នា។ ខ្ញុំប្រមូលរបស់របររបស់ខ្ញុំយ៉ាងលឿន ព្យាយាមមិនឱ្យប៉ះពាល់អ្វីផ្សេង។ តែរាល់ពេលដែលខ្ញុំប៉ះរបស់អ្វីមួយ ខ្ញុំបែរជាឃើញមុខនាង ឮសំឡេងនាង។

ពេលដែលខ្ញុំកាន់អាវយឺតដែលនាងធ្លាប់ពាក់ ខ្ញុំនឹកឃើញថ្ងៃដែលយើងទៅដើរលេងនៅឆ្នេរសមុទ្រ។ ពេលដែលខ្ញុំកាន់សៀវភៅដែលយើងធ្លាប់អានជាមួយគ្នា ខ្ញុំនឹកឃើញរាត្រីដ៏រ៉ូមែនទិករបស់យើង។ គ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែមានន័យ។ គ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែជាភស្តុតាងនៃក្តីស្រឡាញ់របស់យើង។

ខ្ញុំដាក់របស់របរទាំងអស់ទៅក្នុងប្រអប់ធំមួយ។ ខ្ញុំមើលទៅជុំវិញបន្ទប់ ឃើញតែភាពទទេរ និងភាពឈឺចាប់។ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំត្រូវតែចេញពីទីនេះទៅ។ ខ្ញុំត្រូវតែរកកន្លែងថ្មីមួយដើម្បីរស់នៅ។

ខ្ញុំត្រលប់មកបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវវិញ ឃើញស្រីទីនៅតែអង្គុយនៅកន្លែងដដែល។ នាងកាន់ពែងតែដែលឥឡូវនេះត្រជាក់អស់ហើយ តែនាងនៅតែបន្តកាន់វា។

"ខ្ញុំ... ខ្ញុំទៅហើយ ស្រីទី។" ខ្ញុំនិយាយ។

នាងក៏ងើបមុខឡើងមើលខ្ញុំ។ ភ្នែកនាងក្រហមជាខ្លាំង។ នាងក៏ក្រោកឈរឡើង ដើរមករកខ្ញុំ។ ខ្ញុំគិតថា នាងនឹងនិយាយអ្វីមួយទៀត តែនាងគ្រាន់តែឈរនៅពីមុខខ្ញុំ។

"មករា..." នាងនិយាយទាំងទឹកភ្នែក។ "សូម... សូមអ្នក... ថែរក្សាខ្លួនផង។"

ខ្ញុំក៏ងក់ក្បាល មិនអាចនិយាយអ្វីបាន។ ខ្ញុំក៏លូកដៃទៅឱបនាង។ នេះជាការឱបចុងក្រោយរបស់យើង។ ខ្ញុំឱបនាងយ៉ាងណែន ដូចជាចង់រក្សាភាពកក់ក្តៅដែលនៅសល់។ ខ្ញុំក៏លឺនាងយំនៅលើទ្រូងខ្ញុំ។

"ខ្ញុំ... ខ្ញុំក៏ស្រលាញ់អ្នកដែរ ស្រីទី។" ខ្ញុំនិយាយទាំងទឹកភ្នែក។ "តែ... តែយើង... យើងពិតជាអស់និស្ស័យនឹងគ្នាហើយ។"

យើងឈរឱបគ្នាបែបនេះយូរណាស់។ ខ្ញុំមិនដឹងថាវាប៉ុន្មាននាទីប៉ុន្មានម៉ោងទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថា នេះជាការបញ្ចប់។ ការបញ្ចប់នៃក្តីស្រឡាញ់ដ៏ផ្អែមល្ហែមរបស់យើង។

ទីបំផុត យើងក៏លែងដៃពីគ្នា។ ខ្ញុំក៏យកប្រអប់របស់របររបស់ខ្ញុំ ហើយដើរចេញពីផ្ទះដែលធ្លាប់ជាផ្ទះរបស់យើង។ ខ្ញុំមិនងាកក្រោយទេ។ ខ្ញុំខ្លាចថា បើខ្ញុំងាកក្រោយ ខ្ញុំនឹងមិនអាចដើរចេញទៅបានទេ។

ខ្ញុំបើកឡាន ขับចេញទៅ។ ខ្ញុំបើកឡានទៅដោយគ្មានទិសដៅ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែបើកឡានទៅ ទុកឱ្យទឹកភ្នែកហូរ។ ខ្ញុំនឹកឃើញពាក្យរបស់ស្រីទី "អស់និស្ស័យ"។ ពាក្យនេះវាកំពុងតែដេញតាមខ្ញុំ។ ខ្ញុំដឹងថា ជីវិតរបស់ខ្ញុំនឹងមិនដូចមុនទៀតហើយ។ ជីវិតរបស់ខ្ញុំនឹងមានតែភាពទទេរ និងភាពឈឺចាប់។

ខ្ញុំបើកឡានទៅដល់មាត់ទន្លេ។ ខ្ញុំក៏ឈប់ឡាន ហើយចុះពីឡាន។ ខ្ញុំអង្គុយចុះនៅលើស្មៅ มองទៅទន្លេដែលហូរយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ ខ្ញុំនឹកឃើញស្រីទី។ នាងនៅឯណា? នាងកំពុងតែគិតអ្វី? នាងកំពុងតែឈឺចាប់ដូចខ្ញុំដែរឬទេ?

ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ។ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំត្រូវតែរស់នៅបន្ត។ ខ្ញុំត្រូវតែរកវិធីដើម្បីទទួលយកការពិតនេះ។ ខ្ញុំត្រូវតែរៀនរស់នៅដោយគ្មាននាង។ តែវាមិនងាយស្រួលទេ។ វាមិនងាយស្រួលទាល់តែសោះ។

ខ្ញុំអង្គុយនៅទីនោះយូរណាស់។ ព្រះអាទิตย์ក៏ចាប់ផ្តើមលិច។ ពណ៌នៃមេឃក៏ប្រែប្រួលពីពណ៌ទឹកក្រូចទៅពណ៌ស្វាយ។ ខ្ញុំក៏ក្រោកឡើង ដើរទៅឡានវិញ។ ខ្ញុំត្រូវតែរកកន្លែងស្នាក់នៅ។ ខ្ញុំត្រូវតែចាប់ផ្តើមជីវិតថ្មី។

ខ្ញុំបើកឡានទៅកាន់ផ្ទះមិត្តភក្តិខ្ញុំ។ ខ្ញុំដឹងថា គាត់នឹងជួយខ្ញុំ។ គាត់នឹងនៅក្បែរខ្ញុំ។ គាត់នឹងជួយខ្ញុំឱ្យឆ្លងផុតពីភាពឈឺចាប់នេះ។

ពេលដែលខ្ញុំទៅដល់ផ្ទះមិត្តភក្តិខ្ញុំ គាត់ក៏បើកទ្វារទទួលខ្ញុំ។ គាត់ឃើញមុខខ្ញុំ គាត់ក៏ដឹងថាមានអ្វីមួយបានកើតឡើង។

"មករា... មានរឿងអី?" គាត់សួរ។

ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមយំ។ ខ្ញុំមិនអាចទប់បានទៀតទេ។ ខ្ញុំក៏ប្រាប់គាត់ពីអ្វីដែលបានកើតឡើង។ ខ្ញុំប្រាប់គាត់ពីពាក្យ "អស់និស្ស័យ"។ ខ្ញុំប្រាប់គាត់ពីការបែកគ្នារបស់ខ្ញុំជាមួយស្រីទី។

មិត្តភក្តិខ្ញុំក៏ឱបខ្ញុំ។ គាត់ក៏និយាយថា គាត់នៅទីនេះដើម្បីខ្ញុំ។ គាត់នឹងជួយខ្ញុំឱ្យឆ្លងផុតពីភាពឈឺចាប់នេះ។

ពេលយប់នោះ ខ្ញុំដេកនៅលើគ្រែរបស់មិត្តភក្តិខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនអាចគេងលក់ទេ។ ខ្ញុំនៅតែនឹកឃើញស្រីទី។ ខ្ញុំនៅតែនឹកឃើញអនុស្សាវរីយ៍របស់យើង។ ខ្ញុំនៅតែនឹកឃើញពាក្យ "អស់និស្ស័យ"។

ខ្ញុំដឹងថា នេះជាការចាប់ផ្តើមនៃភាពឯកា។ នេះជាការចាប់ផ្តើមនៃជីវិតថ្មី។ ជីវិតដែលគ្មានស្រីទី។ ជីវិតដែលពោរពេញទៅដោយភាពឈឺចាប់ និងការនឹករលឹក។ តែខ្ញុំក៏ដឹងថា ខ្ញុំត្រូវតែរស់នៅបន្ត។ ខ្ញុំត្រូវតែរកវិធីដើម្បីរកសន្តិភាពក្នុងចិត្ត។ ខ្ញុំត្រូវតែរៀនទទួលយកការពិត។

ខ្ញុំក៏បិទភ្នែក ព្យាយាមគេងលក់។ ខ្ញុំដឹងថា ថ្ងៃស្អែកនឹងមកដល់។ ថ្ងៃស្អែក ខ្ញុំនឹងត្រូវប្រឈមមុខនឹងការពិតកាន់តែខ្លាំង។ តែខ្ញុំក៏ដឹងថា ខ្ញុំមិននៅម្នាក់ឯងទេ។ ខ្ញុំមានមិត្តភក្តិ។ ខ្ញុំមានអ្នកដែលស្រលាញ់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំនឹងអាចឆ្លងផុតពីភាពឈឺចាប់នេះបាន។ ខ្ញុំជឿជាក់លើខ្លួនឯង។ ខ្ញុំជឿជាក់លើជីវិត។