ថ្ងៃដំបូងនៃក្តីស្រឡាញ់

ថ្ងៃដែលមានពន្លឺថ្ងៃលឿងទុំកំពុងរះឡើងលើផ្ទៃមេឃ ឆ្លុះបញ្ចាំងលើកញ្ចក់បង្អួចនៃសាលារៀនមួយ ជាទីកន្លែងដែលខ្ញុំបានស្នាក់នៅ ពេលដែលខ្ញុំមកធ្វើការនៅភ្នំពេញដំបូង។ សាលានោះគឺឈ្មោះថា សកលវិទ្យាល័យបញ្ញាសាស្ត្រ ខ្ញុំបានមកស្នាក់នៅទីនេះ មូលហេតុក៏បងប្អូនជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំគាត់ធ្វើជានាយកសាលានៅទីនេះ គាត់ក៏បានអោយខ្ញុំមកស្នាក់នៅទីនេះ នឹងអោយខ្ញុំបានចូលរៀនអង់គ្លេសជាមួយគេ ពេលព្រឹក មួយម៉ោងៗ ដោយឥតបង់ប្រាក់។ បន្ទាប់មក ពេលរសៀល ម៉ោងមួយខ្ញុំក៏ចូលធ្វើការ ជាបុគ្គលិកធនាគារ Aeon specialized bank Cambodia plc នៅឯសាខារ អុីអន១ ។

ខ្ញុំសុំនិយាយរឿងអស់សំណើចខ្លួនឯងបន្តិច រឿងដែលអស់សំណើចនោះគឺថា ខ្ញុំ ជិះម៉ូតូចេញពីធ្វើការពេលយប់ វង្វេងផ្លូវ រកផ្លូវមកសាលាមិនឃើញ រាល់ដងខ្ញុំអាងឆែកមើលmap តែអកុសលអីយប់នេះ ទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញុំបែកអេក្រង់ ឆែកមើលអ្វីក៏លែងកើត ពេលនោះបងៗរបស់ខ្ញុំខលមក ដើម្បីសួរនាំខ្ញុំ ក៏មិនអាចចុចលើកបាន ខ្ញុំបានត្រឹមតែជិះម៉ូតូខំប្រឹងស្វែងរកផ្លូវទៅសាលា។ ជិះចុះជិះឡើងជុំវិញកេលតែនៅវត្តភ្នំ ពីព្រោះចំណុចនោះគេខ្ញុំស្គាល់ ។

ដូច្នេះខ្ញុំសូមស្លេះរឿងហ្នឹងតែប៉ុណ្ណេះ ចូលទៅដល់រឿងមនោសញ្ចេតនាអំពីស្នេហាវិញម្ដង។ តើអ្នកទាំងអស់គ្នាដឹងអត់ថាខ្ញុំជួបស្រីទីនៅពេលណា? គឺថាខ្ញុំជួបនាង តាមកម្មវិធីមួយឈ្មោះថា "OMETV" ម៉ោង៨ ពីព្រោះខ្ញុំចូលរៀនម៉ោង៧ ខ្ញុំរៀនតែមួយម៉ោងទេ។ ដោយសារពេលហ្នឹងខ្ញុំមិនទាន់ចូលរៀនសាកលវិទ្យាល័យទេ អញ្ចឹងខ្ញុំមានពេលច្រើនសម្រាប់ដើរលេងពេលដែលខ្ញុំអត់ធ្វើការ។ ពេលមួយនោះខ្ញុំចេញពីរៀនម៉ោង 7:00 ខ្ញុំក៏បានដោនឡូតកម្មវិធី OMETV ពីព្រោះខ្ញុំធ្លាប់ឃើញគេលេងវា រួចគេថតវីដេអូ បង្ហោះតាមបណ្ដាញសង្គមហ្វេសប៊ុក និយាយលេងសើចជាមួយគ្នាយ៉ាងសប្បាយ ។ ដូចនេះខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមដោនOMETVឡូត វាមកលេងមួយដែរ រួចក៏singin វាជាមួយនឹងgmailរបស់ខ្ញុំ ។ តើអ្នកដឹងទេថាកម្មវិធី OMETV គេប្រើប្រាស់គេលេងដូចម្ដេច ? គឺថាកម្មវិធីហ្នឹងដូចជា ទូរទស្សន៍ របស់យើងអញ្ចឹង ដែលនៅពេលដែលយើងចុចប្ដូរ វាតែងតែស្វែងរកប៉ុស្តិ៍ថ្មីៗមកអោយ យើង។ ហើយបើកម្មវិធីOMETV ក៏វាដូច្នឹងដែរ។ ស្រាប់តែពេលដែលខ្ញុំបែកលេង

នាងញញឹមទូលាយ ភ្នែករបស់នាងភ្លឺឡើងដោយសេចក្តីរំភើប។ "ឱកាសដែលខ្ញុំទន្ទឹងរង់ចាំថ្ងៃនោះខ្លាំងណាស់។ គិតទៅចុះ យើងនឹងមានផ្ទះផ្ទាល់ខ្លួនមួយ អាចរៀបចំតាមចិត្តយើង។ ខ្ញុំស្រមៃឃើញសួនផ្កាដ៏តូចមួយនៅខាងក្រៅផ្ទះ..."

យើងទាំងពីរនាក់ ដូចជាក្មេងដែលកំពុងសុបិនអំពីអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង។ ផែនការរបស់យើងមានច្រើនណាស់ ទាំងការងារ ការសិក្សា ការកសាងគ្រួសារ។ យើងបាននិយាយគ្នាអំពីកូនប្រុស កូនស្រី ដែលនឹងកើតមក ថាតើពួកគេនឹងមានមុខមាត់ដូចអ្នកណា ថាតើពួកគេនឹងចូលចិត្តអ្វី។ គ្រប់យ៉ាងហាក់ដូចជាច្បាស់លាស់ ដូចជាមាននរណាម្នាក់បានគូសវាសផ្លូវជីវិតរបស់យើងរួចហើយ ហើយផ្លូវនោះពោរពេញទៅដោយផ្កា និងពន្លឺ។

"ហើយយើងនឹងមានសត្វឆ្កែមួយក្បាលទៀត ខ្ញុំចង់បានពូជឡាប្រាដ័រពណ៌មាស" ខ្ញុំបន្ថែម ស្រមៃឃើញរូបភាពនោះយ៉ាងច្បាស់។

ស្រីទី សើច 声音清脆悅耳។ "ណា៎ ឯងចាំបាច់មានឆ្កែពណ៌មាសទេ? ខ្ញុំថាឆ្កែพันธุ์តូចៗ ក៏น่ารัก ដែរ។"

"អត់ទេ ខ្ញុំចង់បានពណ៌មាស ដូចជាព្រះអាទិត្យអញ្ចឹង" ខ្ញុំតប ទាំងសើចតាមនាង។

ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំចេញទៅធ្វើការដោយចិត្តសប្បាយរីករាយ។ គ្រប់ជំហានរបស់ខ្ញុំ ហាក់ដូចជាមានស្រីទីដើរតាម គ្រប់ការសន្ទនា គ្រប់ការសម្រេចចិត្ត ខ្ញុំតែងតែគិតដល់នាងជាមុនសិន។ នាងគឺជាពិភពលោកទាំងមូលរបស់ខ្ញុំ។

ពេលល្ងាច ខ្ញុំត្រលប់មកផ្ទះវិញ ស្រីទីបានរៀបចំអាហារពេលល្ងាចដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់រង់ចាំខ្ញុំ។ នាងបានស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដែលខ្ញុំចូលចិត្ត ធ្វើឲ្យខ្ញុំកាន់តែមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំជាមនុស្សសំណាងបំផុតក្នុងលោក។ យើងអង្គុយញ៉ាំអាហារ អមដោយការនិយាយរឿងរ៉ាវប្រចាំថ្ងៃរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ខ្ញុំប្រាប់នាងអំពីភាពជោគជ័យតូចៗនៅកន្លែងធ្វើការ នាងប្រាប់ខ្ញុំអំពីគម្រោងថ្មីៗដែលនាងកំពុងគិត។

បន្ទាប់ពីអាហារ ពួកយើងបានទៅមើលផ្ទះដែលយើងបាននិយាយគ្នា។ វាជាផ្ទះល្វែងពីរជាន់ដ៏ស្អាត មានសួនច្បារតូចមួយនៅខាងមុខ។ ពេលដែលយើងឈានជើងចូលទៅក្នុងផ្ទះនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា នេះហើយជាកន្លែងដែលយើងនឹងបង្កើតគ្រួសារ។ ស្រីទី เดินสำรวจไปทั่วบ้าน ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข。

"មករា ខ្ញុំស្រលាញ់ផ្ទះនេះណាស់" នាងនិយាយ ដៃរបស់នាងកាន់ដៃខ្ញុំយ៉ាងណែន។ "វាពិតជាល្អណាស់ដែលយើងមានកន្លែងផ្ទាល់ខ្លួនមួយ។"

"ខ្ញុំក៏ស្រលាញ់វាដែរ ស្រីទី" ខ្ញុំឆ្លើយ ឱបនាងយ៉ាងណែន។ "ហើយខ្ញុំស្រលាញ់ឯងជាងអ្វីទាំងអស់។"

យើងឈរនៅទីនោះ ក្រោមពន្លឺភ្លើងដ៏ស្រទន់ ឱបគ្នាយ៉ាងរឹងមាំ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ជីវិតរបស់ខ្ញុំ สมบูรณ์แบบแล้ว. ខ្ញុំបានជួបមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់ ខ្ញុំមានក្តីស្រឡាញ់ដ៏ផ្អែមល្ហែម ខ្ញុំមានផែនការអនាគតដ៏ស្រស់បំព្រង។ ខ្ញុំគិតថា គ្មានអ្វីដែលអាចបំបែកពួកយើងបានឡើយ។

ប៉ុន្តែ ជីវិត ជួនកាលក៏ដូចជាខ្យល់ព្យុះ ដែលអាចបោកបក់មកដោយមិនមានការប្រុងប្រយ័ត្ន។ ពេលខ្លះ ភាពផ្អែមល្ហែមដែលយើងធ្លាប់មាន ក៏អាចប្រែទៅជាភាពមិនចុះសម្រុង ដោយមិនដឹងខ្លួន។ ខ្ញុំមិនដឹងថា នៅពេលណា ភាពប្រែប្រួលនោះបានចាប់ផ្តើមឡើង។ វាហាក់ដូចជាកើតឡើងបន្តិចម្តងៗ ដូចជាទឹកដែលហូររាលដាល មិនមានសម្លេង តែបន្តិចម្ដងៗ វាក៏លិចលង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។

នៅថ្ងៃមួយ ពេលដែលយើងកំពុងមើលទូរទស្សន៍ជាមួយគ្នា ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយខុសប្រក្រតី។ ស្រីទី ហាក់ដូចជាមិនសូវនិយាយរកខ្ញុំ នាងតែងតែយកទូរស័ព្ទមើល ពេលខ្លះក៏ឃើញនាងដកដង្ហើមធំដោយមិនដឹងខ្លួន។

"ស្រីទី មានរឿងអីមែនទេ?" ខ្ញុំសួរ ទាំងមានអារម្មណ៍មិនស្រួលក្នុងចិត្ត។

នាងងាកមកមើលខ្ញុំ ភ្នែករបស់នាងមើលទៅហាក់ដូចជាមានអ្វីមួយដែលនាងចង់និយាយ តែមិនហ៊ាននិយាយ។ "អត់ទេ មករា គ្មានអីទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែនឿយទេ" នាងឆ្លើយ តែសំឡេងនាងស្តាប់ទៅមិនដូចជាការពិត។

ខ្ញុំដឹងថា នាងកំពុងលាក់បាំងអ្វីមួយ។ ខ្ញុំព្យាយាមសួរនាំនាងជាច្រើនដង តែនាងតែងតែរកលេសផ្សេងៗ ដើម្បីគេចវេះ។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់នាង ក៏កាន់តែធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមគិតថា តើមានអ្វីមួយដែលខ្ញុំបានធ្វើខុសមែនទេ? តើខ្ញុំបានធ្វេសប្រហែសនាងនៅពេលណា?

ថ្ងៃមួយទៀត ពួកយើងបានជួបគ្នានៅហាងកាហ្វេមួយកន្លែង ដែលជាកន្លែងដែលយើងតែងតែទៅជួបជុំគ្នា។ ខ្ញុំបានប្រាប់នាងអំពីផែនការរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំចង់ទិញរថយន្តថ្មីមួយគ្រឿង។ ខ្ញុំរំពឹងថា នាងនឹងរីករាយជាមួយខ្ញុំ ដូចជាកាលពីមុន។

"ស្រីទី ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តហើយ ខ្ញុំនឹងទិញរថយន្តថ្មីមួយគ្រឿង ពណ៌ខ្មៅស្អាតណាស់" ខ្ញុំប្រាប់នាង ទាំងញញឹម។

នាងមើលមកខ្ញុំ ភ្នែករបស់នាងគ្មានភាពរីករាយ គ្មានភាពរំភើបអ្វីទាំងអស់។ "មករា ឯងប្រាកដចិត្តទេ? ឥឡូវនេះ យើងទើបតែទិញផ្ទះ..."

"អត់អីទេ ស្រីទី ខ្ញុំអាចរកលុយបាន" ខ្ញុំតប ទាំងមានអារម្មណ៍ថា នាងមិនសូវចាប់អារម្មណ៍នឹងរឿងរបស់ខ្ញុំ។

"តែ... ខ្ញុំគិតថា យើងគួរតែសន្សំលុយសម្រាប់អនាគតរបស់យើងផង" នាងនិយាយ 声音低沉。

"អនាគតរបស់យើង? ស្រីទី ឯងកំពុងនិយាយរឿងអី?" ខ្ញុំសួរ ទាំងមានអារម្មណ៍ថា នាងកំពុងតែផ្លាស់ប្តូរ។

នាងដកដង្ហើមធំ នាងមើលទៅក្រៅបង្អួច ហាក់ដូចជាកំពុងតែគិតអ្វីមួយយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ ពេលដែលនាងងាកមកវិញ ភ្នែករបស់នាងពោរពេញទៅដោយទឹកភ្នែក។

"មករា... ខ្ញុំ... ខ្ញុំគិតថា... យើងប្រហែលជា..." នាងនិយាយមិនចប់ 声音สั่นเครือ。

"ប្រហែលជាអី ស្រីទី? និយាយមក ឯងកុំធ្វើបែបនេះ" ខ្ញុំនិយាយ ទាំងមានអារម្មណ៍ថា បេះដូងខ្ញុំចាប់ផ្តើមលោតញាប់។

"ខ្ញុំគិតថា... យើងប្រហែលជាអស់និស្ស័យហើយ" នាងនិយាយពាក្យទាំងនោះចេញមក ដូចជាកាំបិតដែលចាក់ទម្លុះបេះដូងខ្ញុំ។

ខ្ញុំឈរស្ងៀម ដូចជាត្រូវគេដកហូតដង្ហើម។ ពាក្យថា "អស់និស្ស័យ" នោះ ហាក់ដូចជាមានថាមពលដ៏មហិមា ដែលអាចបំផ្លាញអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលយើងបានសាងឡើង។ ខ្ញុំមើលទៅមុខនាង ឃើញទឹកភ្នែកនាងស្រក់ចុះមកមិនឈប់។ ខ្ញុំចង់និយាយអ្វីមួយ តែគ្មានពាក្យណាមួយដែលអាចចេញមកបានឡើយ។

"អស់និស្ស័យ?" ខ្ញុំនិយាយពាក្យនោះឡើងវិញ 声音ស្ទើរតែគ្មាន។ "ឯង... ឯងនិយាយលេងមែនទេ ស្រីទី?"

នាងគ្រវីក្បាលយឺតៗ ទឹកភ្នែកនាងកាន់តែហូរខ្លាំងឡើង។ "ខ្ញុំ... ខ្ញុំមិនដឹងថា យ៉ាងម៉េចទេមករា តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា... យើងលែងដូចមុនទៀតហើយ។ យើងលែងមានភាពស្និទ្ធស្នាលដូចជាកាលពីមុន។ ខ្ញុំ... ខ្ញុំមិនអាចបន្តទៅមុខទៀតបានទេ..."

ពេលនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ពិភពលោករបស់ខ្ញុំ បានបាក់រលំ។ គ្រប់ក្តីសុបិន គ្រប់ផែនការ ដែលយើងបានគិតរួមគ្នា ហាក់ដូចជាបានបាត់បង់ទៅក្នុងភាពងងឹត។ ភាពឈឺចាប់ដែលខ្ញុំកំពុងតែជួបប្រទះ គឺវាខ្លាំងណាស់ ខ្លាំងជាងអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់គិត។

ខ្ញុំនៅតែចាំបាន ពីថ្ងៃនោះ ថ្ងៃដែលពាក្យថា "អស់និស្ស័យ" ត្រូវបាននិយាយចេញមក។ វាគឺជាថ្ងៃដែលជីវិតរបស់ខ្ញុំ បានប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង។ ថ្ងៃដែលភាពស្រស់ស្អាតនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ បានចាប់ផ្តើមរសាត់បាត់ទៅ ទុកនៅត្រឹមតែភាពឈឺចាប់ និងភាពឯកា។