የደብተራው ጥሪ

የደብተራው ጥሪ

የፀገነት "አልፈልግም" የሚለው ቃል እንደ ድንጋይ ልቡ ላይ ወድቆ የነበረውን ተስፋውን ሰባብሮታል። የሰለሞን አይኖች እንባ አቀረሩ፤ የልቡ ምት ፍጥነቱን ጨመረ። የፍቅር ፀሎቱ ተሰምቶ ሳይሆን ቀርቶ ይሆን? ወይስ የፀገነት ልብ ከድንጋይ የደረበ ነው? በየጎዳናው እየተመላለሰ፣ ለፀገነት የዘረጋውን እጁን እያየ፣ የደስታ ህልሙ እንደ ጭስ ሲሆን ተመለከተ። ከፊት ለፊቱ ያለው መንገድ ሁሉ ጨለማ ሆነበት። የመጨረሻው ተስፋውም የጨለመው ያህል ተሰማው።

በዚህ ከባድ ሀዘን ውስጥ እያለ፣ አንድ የድሮ ትዝታ ጭንቅላቱ ውስጥ ብልጭ አለ። የሰፈር ሰዎች ስለሚያወሩት ምስጢራዊው ደብተራው፣ ስለሚሰራቸው ድግምቶችና ስለሚያስገኙት ተአምራት። ደብተራው፣ የትኛውም ጥያቄ መልስ ያለው፣ የትኛውም ችግር መፍትሄ የሚያገኝበት ቦታ ተደርጎ ይነገርለት ነበር። ሰለሞን በሀዘኑ ውስጥ ገብቶ የነበረ ቢሆንም፣ የዚህ የደብተራው ንግግር ትዝታ አዲስ ተስፋ ሰጠው። ምናልባትም ይህ የውድቀቱ መጨረሻ ሳይሆን፣ የሌላ ጉዞ መጀመሪያ ሊሆን ይችላል?

"የፍቅር ጥንቆላ..." የሚል ቃል በሀሳቡ መጣ። የፀገነትን ፍቅር ለማግኘት ሌላ መንገድ የለም? በዚህ ሀሳብ ተነሳስቶ፣ የደብተራውን ቤት ፍለጋ ወጣ። የፀገነትን "አልፈልግም" የሚለውን ቃል ከልቡ ለማጥፋት፣ የደብተራውን እፀ መስተፋቅር ለማሰራት ወሰነ። የልቡ ጥልቅ የሆነ ምኞት፣ የፀገነትን ፍቅር ማግኘት ብቻ ነበር። የትኛውንም ዋጋ ለመክፈል ተዘጋጅቶ ነበር።

የደብተራው ቤት ከተማ ዳርቻ፣ ከሰው እይታ ተሰውሮ በሚገኝ ገደል ውስጥ ነበር። ቤቱ ራሱ የራሱ ምስጢር የለበሰ ይመስላል፤ የድሮ ድንጋዮች ተደራርበው የተሰራ፣ በወፍራም አረንጓዴ ተክል የተሸፈነ። የደብተራው ፊት የሚታወቅ አልነበረም፤ ሁልጊዜም በረጅም ጥቁር ልብስ ተከናንቦ፣ ፊቱ በጭምብል ወይም በከፍተኛ ኮፍያ ተደብቆ ይታይ ነበር።

ሰለሞን ደጁን አንኳኳ። ከውስጥ የጎረንጎር ድምፅ ሰማ። በሩ ተከፈተና አንድ ረጅም፣ ቀጭን ሰው ወጣ። ፊቱ ላይ የነበረው የጭንብል አይነት የሰለሞንን ልብ አሸበረው። የደብተራው ድምፅ ጥልቅና ገርሞሜት ነበር። "ምን ፈልገህ መጣህ ልጄ?"

ሰለሞን በሀፍረትና በጭንቀት ተውጦ፣ የልቡን ሀዘንና የፀገነትን ውድቅት ለደብተራው ነገረው። የፀገነትን ፍቅር ለማግኘት የሚያደርገውን ትግል፣ የመጨረሻውን አማራጩን ለመሞከር መምጣቱን ገለጸ። "እፀ መስተፋቅር ልሰራ መጥቻለሁ፤ የሷን ልብ ማሸነፍ እፈልጋለሁ፤ ሌላ ምንም ነገር አልፈልግም" አለ ሰለሞን በልቅሶ የተሞላ ድምፅ።

ደብተራው ሰለሞንን በስሱ ተመለከተ። በዓይኖቹ ውስጥ አንድ የጨለመ ብርሃን ተንጸባርቆ ነበር። "የፍቅር ጥንቆላ ቀላል ነገር አይደለም ልጄ። የራሱ ዋጋ አለው። የራሱ መዘዝ አለው። ዝግጁ ነህ?"

ሰለሞን ያለ ምንም ማመንታት "አዎ" አለ። "ለሷ ምንም ነገር የማደርገው ነገር የለም። የሷ ፍቅር ካልሆነ ምንም ነገር አልፈልግም።"

ደብተራው ራሱን ነቀነቀ። "እሺ። እፀ መስተፋቅሩን እሰራለታለሁ። ነገር ግን፣ ይህን የሰራሁት አንተን ለማስደሰት ብቻ አይደለም። እኔም የራሴ አላማ አለኝ።"

ደብተራው ሰለሞንን ወደ ቤቱ አስገባ። ቤቱ በዕጣንና በመድኃኒት ጠረን ተሞልቶ ነበር። ግድግዳው ላይ የተለያዩ ጥንታዊ ቅርሶችና የድግምት መጻሕፍት ተሰቅለው ነበር። በጠረጴዛው ላይ የተለያዩ ዕፅዋት፣ የዱቄት ከረጢቶችና የቆዳ ጥቅልሎች ተደርድረው ነበር። ደብተራው ከእነዚህ ነገሮች መካከል እየተንቀሳቀሰ፣ በምስጢራዊ ቃላት እየተናገረ፣ ጥንቆላውን ጀመረ።

ሰለሞን በጭንቀትና በጉጉት ተውጦ ይመለከት ነበር። ደብተራው የሰለሞንን ፀጉር አንድ ፀጉር ወስዶ፣ ከልዩ ልዩ ዕፅዋት ጋር አቀላቅሎ፣ በወርቃማ ክር ከበበ። ከዚያም አንድ ትንሽ ጠርሙስ ውስጥ አስገብቶ፣ በምስጢራዊ ቃላት ቀደሰው። "ይህ እፀ መስተፋቅር ነው። ከዚህ በኋላ ፀገነት አንተን ማየት እንደምትፈልግ ትሆናለች። ነገር ግን፣ ይህ የፍቅር ጥንቆላ ይለውጥሃል። የድሮ ማንነትህ ይጠፋል።"

ሰለሞን የደብተራውን ቃላት በጭንቅላት ሰማ። የለውጡን ፍራቻ ቢሰማውም፣ የፀገነትን ፍቅር የማግኘት ተስፋ ሁሉንም ነገር አሸነፈው። ጠርሙሱን ከደብተራው እጅ ተቀበለ። ጠርሙሱ ውስጥ ያለው ፈሳሽ ወርቃማና የሚያብረቀርቅ ነበር።

"ይህን ጠዋት ጠዋት አንድ ጠብታ ትወስዳለህ" አለ ደብተራው። "በቅርቡ ለውጡን ታያለህ።"

ሰለሞን ደብተራውን አመስግኖ ከቤቱ ወጣ። በልቡ ውስጥ የደስታና የፍርሃት ድብልቅ ስሜት ነበረው። የፀገነትን ፍቅር የማግኘት ተስፋ አዲስ ብርሃን ሰጥቶት ነበር። ነገር ግን፣ የደብተራው ቃላት የለውጥና የጥንቆላን መዘዝ ያስታውሱት ነበር።

በማግስቱ ጠዋት፣ ሰለሞን የደብተራውን ምክር ተቀበለ። ጠርሙሱን ከፍቶ አንድ ጠብታ ፈሳሽ ዋጠ። ጣዕሙ መራራና ቅመም የተሞላ ነበር። በዚያው ቅፅበት፣ በሰውነቱ ውስጥ አንድ እንግዳ ስሜት ተሰማው። ፀጉሩ ወፍራምና አንጸባራቂ ሆነ። ዓይኖቹ ጥልቅና ሚስጢራዊ ሆኑ። የሰውነቱ ጡንቻዎች ጠነከሩ።

በማግስቱ፣ ሰለሞን ፀገነትን አየ። ፀገነት በመንገድ ላይ ስትሄድ አየ። ሰለሞን ወደሷ ሄደና "ፀገነት!" ብሎ ጠራት። ፀገነት ዞር ብላ ሰለሞንን አየች። በፊቷ ላይ አንድ የድንጋጤ ምልክት ታየ። ሰለሞንን አላወቀችውም የመሰለችኝ።

"ማን ነህ?" ብላ ጠየቀችው።

ሰለሞን በልቡ ተደሰተ። እፀ መስተፋቅሩ እየሰራለት ነበር። "እኔ ሰለሞን ነኝ፣ ፀገነት።"

ፀገነት ሰለሞንን በጥርጣሬ ተመለከተች። "አንተ ሰለሞን አይደለህም። ሰለሞን እንደዚህ አይመስልም።"

"እኔ ነኝ ፀገነት። እኔ እውነተኛው ሰለሞን ነኝ።"

ፀገነት የሰለሞንን ቃላት በጥርጣሬ ሰማች። ነገር ግን፣ የሰለሞንን አይኖች ስታያቸው፣ አንድ የድሮ ትዝታ ተመለሰላት። የሰለሞን ፍቅር፣ የሰለሞን የልጅነት ፊቱ። የሆነ ነገር ተለውጦ ነበር። ነገር ግን የድሮው ሰለሞን አሁንም በውስጡ እንዳለ ተሰማት።

"እሺ ሰለሞን" አለች ፀገነት በለስላሳ ድምፅ። "አሁን ምን ልታደርግልኝ ነው የመጣኸው?"

ሰለሞን የፀገነትን ቃላት ከሰማ በኋላ፣ የደስታ እንባ በአይኖቹ ፈሰሰ። የመጨረሻው ተስፋው እውን እየሆነ ነበር። የደብተራው ጥሪ የህይወቱን መነሻ ነጥብ አደረገው። የፀገነትን ፍቅር የማግኘት ጉዞው ተጀመረ። ነገር ግን፣ የዚህ ጉዞ መጨረሻ ምን እንደሚሆን፣ የደብተራው ምስጢር ምን እንደሆነ፣ እና የዚህ የፍቅር ጥንቆላ ዋጋ ምን እንደሆነ ማንም አያውቅም ነበር። ይህ የሰለሞን የለውጥና የፍቅር ጉዞ፣ ሚስጢር የለበሰ፣ ገና የሚፈተሽ፣ እና ሊያስገርም የሚችል ጉዞ ነበር።