የፍቅር ጅማሮ እና ውድቅት

የልቡን ጥያቄ ለረጅም ጊዜ ሲያቅፍ የኖረውን ሰለሞን፣ የፀገነትን ውበት እና ፅናት የገጠመው ገና የልጅነት ውሎአቸው ላይ ነበር። ፀጉሯ እንደ ወርቃማ ጅረት በፀሀይ ብርሀን ስትፈነጥቅ፣ አይኖቿ ደግሞ የጥልቀት እና የፅናት ማህተም የነበራቸው ነበር። በዚያን ጊዜ የፍቅር ስሜት ምን እንደሆነ ባይረዳም፣ ከልቡ ጥግ ላይ የነበረው ስሜት ያቺን ልጅ መውደዱን ያሳየው ነበር። ዓመታት አለፉ፣ የልጅነት ፍቅሩም ወደ ጥልቅ ፍቅር አደገ። ለፀገነት ሲል የደከመበት፣ የጣረበት ነገር አልነበረም። የትምህርት ቤቱ የቅርጫት ኳስ ቡድን ውስጥ ምርጥ ተጫዋች ሆኖ እንዲታወቅ የደከመው ለሷ ነበር። ከባድ የቤት ስራዎችን እያጠናቀቀ የነበረው ለሷ ነበር። የክፍል ጓደኞቹ ሲያሾፉበትም ሆነ ሲያደንቁት፣ ሁሉንም ነገር የሚያደርገው የፀገነትን ትኩረት ለመሳብ ነበር።

ነገር ግን ፀገነት የሰለሞንን ልባዊ ፍቅር ስታይ 'ወይ ፍንክች' ትል ነበር። እንደ ፀሀይ የደመቀችውን የሰለሞን ፍቅር እንደ ጨለማ የሸፈነችው ትመስላለች። እያንዳንዱ የሰለሞን የፍቅር መግለጫ፣ እያንዳንዱ የፍቅር ደብዳቤ፣ እያንዳንዱ የጣፋጭ ስጦታ፣ የፀገነትን ጠንካራ ፍላጎት ሊሰብር አልቻለም። "ሰለሞን፣ አንተ ጥሩ ሰው ነህ። እጅግ በጣም ጥሩ ሰው። ነገር ግን..." እያለች ስትጀምር ሰለሞን በልቡ ውስጥ የነበረው ተስፋ እየሸሸ ይሄድ ነበር። "ነገር ግን? ፀገነት፣ እባክሽ ንገሪኝ። ምን ነው የማልገባኝ?" ብሎ ይጠይቃት ነበር። ፀገነት ግን ሁልጊዜም ምላሿ ግልጽ አልነበረም። "አሁን አይደለም ሰለሞን፣ እባክህ።" ትልና ትሄድ ነበር። የሰለሞን ልብ እንደተሰበረ መስታወት ይረጭ ነበር።

አንድ ቀን ምሽት፣ የፀሀይዋ የመጨረሻ ጨረሮች ሰማዩን በቀይ እና ብርቱካናማ ቀለም ሲቀቡ፣ ሰለሞን ፀገነትን አገኘው። ከጓደኞቿ ጋር በፓርኩ ውስጥ እየተሳቀች ነበር። በልቡ ውስጥ የነበረው የፍቅር ስሜት፣ የጥያቄ ምልክቶች እና የብስጭት ስሜት ተደባልቀው ወደ ፀገነት ሮጠ። "ፀገነት!" ብሎ ጠራት። ፀገነት ዞር ብላ አየችው። የፊቷ ላይ የነበረው ፈገግታ ጠፋና ቦታውን የያዘው የመረበሽ ስሜት ነበር። "ሰለሞን፣ ምን ፈልገህ ነው?" ብላ ጠየቀችው። ሰለሞን ወደ እርሷ ቀረበና በልቡ ውስጥ የነበረውን ሁሉ ለመናገር ተዘጋጀ። "ፀገነት፣ እኔ... እኔ በጣም እወድሻለሁ። ለኔ ያንቺ ፍቅር ብቻ ነው የሚያስፈልገኝ። እባክሽ፣ እባክሽ ፍቅሬን ተቀበይ።" ፀገነት ዓይኖቿን ዝቅ አደረገች። ፊቷ ላይ የመከራ ውጥረት ይታይ ነበር። "ሰለሞን፣ ይህን ያህል ጊዜ ስነግርህ የነበረው ነገር ምንድን ነው? እኔ... እኔ ያንተን አይነት ፍቅር አልፈልግም። እባክህ ተወኝ።" የሰለሞን ጩኸት በአየር ላይ ቀረ። የልቡ የመጨረሻ ክፍልም ተሰብሮ መሬት ላይ ወደቀ።

ያቺን ምሽት ሰለሞን ሲያለቅስ አሳለፈ። የፀገነት ቃላት በጆሮው ውስጥ ይደጋገሙ ነበር። "እኔ ያንተን አይነት ፍቅር አልፈልግም።" ይህ ማለት ምን ማለት ነው? እሱ የሰጣት ፍቅር ምን አይነት ነበር? እሱ የሰጣት ፍቅር ንፁህ ነበር፣ ከልቡ የመነጨ ነበር። ግን ለሷ በቂ አልነበረም። እንባው እንደ ወንዝ ፈሰሰ። ተስፋው ተሟጠጠ። የፀገነትን ፍቅር ለማግኘት የሄደው መንገድ ሁሉ እንደ ባዶነት ተሰማው።

በማግስቱ ጠዋት፣ የፀሀይዋ ብርሀን ሰለሞንን ከእንቅልፉ ቀሰቀሰው። ነገር ግን የብርሀኑ ሙቀት በልቡ ውስጥ የነበረውን ቅዝቃዜ ሊያጠፋው አልቻለም። ከባድ ውሳኔ አደረገ። የፀገነትን ፍቅር ለማግኘት ሌላ መንገድ መፈለግ ነበረበት። የልጅነት ጓደኛው ይልማ ስለ አንድ ሰው ነግሮት ነበር። የትምህርት ቤቱ ጀርባ፣ ከድሮው የውሃ ጉድጓድ አጠገብ የሚኖር አንድ ደብተራ። ይልማ እንደሚለው፣ ደብተራው የጠፋን ነገር ያገኝል፣ የከሸፈ ፍቅርን ይመልሳል፣ የማይቻልን ነገር ያደርጋል። ሰለሞን መጀመሪያ ላይ ይህን አላመነም። ነገር ግን የልቡ ህመም እና የተሟጠጠ ተስፋው፣ እያንዳንዱን አማራጭ እንዲያስብ አስገደደው።

የደብተራውን ቤት አገኘው። የድሮ፣ የፈረሰ ቤት። የጭቃ ግድግዳዎቹ በጊዜ ተበጣብጠው ነበር። በሩ ቆልፍ የለበትም። ሰለሞን በሩን ከፍቶ ገባ። ቤቱ ውስጥ ያለው ሽታ አዲስ አልነበረም። የደረቁ እፅዋት፣ የሰም ሻማዎች እና አንዳች የማይታወቅ የሽታ ድብልቅ ነገር አየ። በቤቱ መሀል ተቀምጦ አንድ አዛውንት ሰው አየ። ፊቱ ላይ የዘመን አሻራዎች ተጽፈውበታል። የደብተራው እይታ ሰለሞንን አስደነገጠው። ዓይኖቹ እንደ እሳት ብርሃን ነበራቸው። "ምን ፈልገህ መጣህ ወጣት?" ሲል ጠየቀው። ድምፁ ዝቅተኛ ነበር፣ ነገር ግን ኃይል የተሞላበት ነበር።

ሰለሞን ተንተባተበ። "እኔ... እኔ ሰለሞን እባላለሁ። እናም... እናም እኔ... አፈቅራለሁ።" ደብተራው በሰለሞን ላይ ዓይኑን ተከለ። "ፍቅር? የፍቅር ጉዳይ የኔ አይደለም። እኔ የጠፋ ነገርን እመልሳለሁ፣ የከሸፈን ነገር እጠግናለሁ።" "አዎ፣ አዎ! ያንን ነው የማፈልገው!" አለ ሰለሞን በጉጉት። "እኔ... እኔ ፀገነት የምትባል ልጅ እወዳለሁ። ነገር ግን እሷ... እሷ ፍቅሬን አልተቀበለችኝም። እባክህ፣ እባክህ ልትረዳኝ ትችላለህ?"

ደብተራው በሰለሞን ላይ ለጥቂት ጊዜ አፈጠጠ። ከዚያም በለሆሳስ ሳቀ። "የሰው ልጅ ፍቅር... ሁልጊዜም ያሳዝናል." አለና ተነሳ። ወደ አንድ ትልቅ የእንጨት ሳጥን ሄደ። ሳጥኑን ከፈተውና የተለያዩ አይነት እፅዋት፣ ማድረቂያዎች እና የድሮ መጽሐፎች ውስጥ አንድ ነገር አወጣ። አንድ ትንሽ፣ ጥቁር አረንጓዴ ቅጠል ያለው እፅዋት። "ይህ እፀ መስተፋቅር ይባላል።" አለና ሰለሞንን እፅዋቱን ሰጠው። "ይህንን እፅዋት ስትበላ፣ የልብሽ ጥያቄ ለፀገነት ይደርሳል። እሷም ካንተ ጋር ትሆናለች።"

ሰለሞን እፅዋቱን ተቀበለ። እጁ ይንቀጠቀጥ ነበር። "ይህ... ይህ ይሰራል?" ደብተራው ራሱን ነቀነቀ። "በእርግጠኝነት። ነገር ግን አስታውስ፣ ወጣት። ምንም ነገር ያለ ዋጋ የለም። ይህ እፀ መስተፋቅር የራሱ የሆነ ተጽእኖ አለው።" "ምን አይነት ተጽእኖ?" ሰለሞን ጠየቀ። ደብተራው ዓይኖቹን አጠበበ። "ያንተን ህይወት ሚስጥራዊ ያደርገዋል። አንተም ራስህ የማታውቀው ነገር ውስጥ ትገባለህ።"

ሰለሞን የደብተራውን ቃል በልቡ ውስጥ አስቀመጠው። ሚስጥራዊ ህይወት? የራሱ ህይወት ሚስጥራዊ መሆን? ያ ሁሉ ለእሱ ምንም አልነበረም። የፀገነትን ፍቅር ማግኘት ብቻ ነበር የሚፈልገው። እፅዋቱን በኪሱ ውስጥ አድርጎ ወደ ቤቱ ሄደ። ያቺን ምሽት፣ የደብተራውን ቃል እያሰበ፣ የፀገነትን ፊት እያሰበ፣ እፅዋቱን በልቶ ተኛ። በማግስቱ ጠዋት፣ የልቡ ህመም እንደቀድሞው ከባድ አልነበረም። ነገር ግን በውስጡ የነበረው ባዶነት አዲስ መልክ ይዞ ነበር። አንድ ዓይነት የጭንቀት እና የጉጉት ስሜት ተሰማው። የደብተራውን ቃል አስታወሰ። "ያንተን ህይወት ሚስጥራዊ ያደርገዋል።" ስራው ገና እንደጀመረ ያውቅ ነበር። የፀገነትን ፍቅር ለማግኘት የጀመረው ጉዞ፣ አሁን ወደማይታወቅ እና ሚስጥራዊ የህይወት ጎዳና መርቶት ነበር።