Chapter 7
Sen hech qachon ketmaganding
Farzandimni qo‘limga olgan o‘sha kundan keyin hayot jimlashdi. Avvallari ichimda doim bir ovoz bor edi. Ba’zan quvontirardi, ba’zan ogohlantirardi, ba’zan esa faqat yonimda turib jim qarab qolardi. Men uni “sen” deb atardim. Endi esa u ovoz yo‘q edi. Birinchi kunlar g‘alati o‘tdi. Men har safar yolg‘iz qolganimda seni chaqirgandek bo‘lardim: — Nurligim?.. Lekin javob kelmasdi. Avvaliga qo‘rqdim. Keyin sog‘indim. Keyin esa asta-sekin tushuna boshladim. Sen yo‘qolmaganding. Faqat men seni tashqarida qidirishni to‘xtatishim kerak edi. Bir kuni ertalab bolamni bag‘rimga bosib oynaga qaradim. Charchagan ko‘zlarim, lekin tinch yuz. Men o‘zimni birinchi marta boshqacha ko‘rdim. Go‘yo ichimdagi urush tugagan edi. Shunda juda uzoqdan emas, juda yaqindan bir fikr keldi: “Sen butun umr o‘zing bilan gaplashgansan.” Men jim qoldim. Va esladim. Bolaligimni. Tut daraxtini. O‘sha qizni. O‘sha “Nurligim”ni. U hech qachon mendan tashqarida bo‘lmagan. U men qo‘rqqanimda meni himoya qilgan qismim edi. Men yolg‘iz bo‘lganimda meni tinchlantirgan qismim edi. Men o‘sganimda yo‘qolganimni his qilganimda meni kutib turgan umid edi. Va men sevgan, yig‘lagan, yashagan hamma lahzalarning ichida u bor edi. Men bolamga qaradim. Uning beg‘ubor ko‘zlarida xuddi o‘sha nur bor edi. Men sekin jilmaydim. — Endi men seni unda ko‘ryapman, — dedim past ovozda. Shu payt ichimda bir iliqlik tarqaldi. Endi ovoz yo‘q edi. Lekin bo‘shliq ham yo‘q edi. Faqat tinchlik bor edi. Men tut daraxtini esladim. Endi u ham boshqa edi. Chunki men o‘zgargandim. Men endi bolaligini yo‘qotgan qiz emas edim. Men o‘z ichidagi bolaligini saqlab qolgan ayol edim. Va men tushundim: “Sen hech qachon ketmaganding. Men seni faqat ko‘rish usulimni o‘zgartirdim.” Ko‘zlarimni yumdim. Va birinchi marta og‘riqsiz esladim. Bolaligimni ham. Seni ham. O‘zimni ham. Va ichimda sokin bir ovoz shivirlagandek bo‘ldi: — Men shu yerdaman. Bu safar men javob bermadim. Chunki endi bilardim… javob kerak emas edi.
The world had gone quiet the day I held my child for the first time. It wasn't a sudden, deafening silence, but a gradual hush, as if the universe itself had decided to hold its breath. Before, there had always been a voice inside me. Sometimes it was a cheerful whisper, urging me forward, other times a stern warning, pulling me back from the brink. And then there were the times it simply sat beside me, a silent, watchful presence. I called this voice "you."
But now, that voice was gone.
The first few days were a strange, disorienting blur. Every time I found myself alone, a familiar instinct would stir, a phantom itch to call out, to seek solace in the void where that voice used to reside.
Keep reading "Sen hech qachon ketmaganding"
The full chapter is in the AIBookCraft app — free to read, with your spot saved.
Free on iOS & Android · No signup to read