ความกล้าที่ก่อตัว

แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมาเป็นลำผ่านช่องหน้าต่างบานเกล็ดไม้เก่าๆ กลิ่นอายของข้าวใหม่ปลามันยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ป้าพวง แม่ของผม เด็ดมาปักแจกันไว้ข้างเตาไฟ ผม ต้น อายุสิบแปดปี เพิ่งเรียนจบ ม.6 มาหมาดๆ นั่งมองดูแม่กำลังตำน้ำพริกอยู่หน้าบ้าน เสียงสากกระทบครกดังเป็นจังหวะ สม่ำเสมอ ชวนให้รู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก

ตั้งแต่ผมเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนไปในใจที่มีต่อแม่ ชีวิตชนบทที่เคยเรียบง่ายธรรมดากลับมีสีสันแปลกประหลาดขึ้นมา ผมเริ่มสังเกตทุกอย่างที่เกี่ยวกับแม่ ตั้งแต่รอยยิ้มที่มุมปาก เวลาที่แกมีความสุข เสียงหัวเราะเบาๆ ยามที่พ่อเล่าเรื่องตลก หรือแม้กระทั่งเวลาที่แกก้มหน้าก้มตาทำงานบ้านอย่างขยันขันแข็ง

แม่ของผม สวย สวยแบบผู้หญิงบ้านๆ ที่มีเสน่ห์ในตัวเอง แกมีรูปร่างท้วมสมบูรณ์ ผิวขาวผ่องเนียนละเอียด ดวงตาคมโตเป็นประกาย ผมยาวดำขลับมักจะถูกรวบไว้หลวมๆ ปล่อยให้เป็นอิสระยามที่แกทำงานบ้าน ผมชอบมองแกในอิริยาบถต่างๆ เหล่านี้เป็นพิเศษ มันทำให้หัวใจผมเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่