ฤดูเก็บเกี่ยวและความรู้สึกที่ผลิบาน

ฤดูเก็บเกี่ยวและความรู้สึกที่ผลิบาน

เสียงไก่ขันปลุกให้ต้นลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดสลัวของย่ำรุ่ง กลิ่นดินชื้นๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดอ่อนๆ ลอยเข้าจมูก ชวนให้รู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก นี่คือชีวิตในชนบทที่เขาคุ้นเคยมาตลอด 18 ปี เพิ่งจะเรียนจบชั้น ม.6 มาหมาดๆ แผนการในอนาคตยังดูเลือนรางเหมือนหมอกยามเช้า แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ในใจของต้น คือความรู้สึกที่มีต่อแม่

ต้นลุกขึ้นนั่ง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นพ่อกำลังเตรียมคราดนาอยู่แล้ว กิจวัตรประจำวันของพ่อที่แสนจะเรียบง่าย ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการทำนามาตลอดชีวิต ส่วนแม่...แม่กำลังอยู่ในครัว เสียงทุบกระเทียมตำพริกดังเป็นจังหวะ แม่ผวง สวยแบบสาวบ้านนาแท้ๆ รูปร่างท้วมๆ อิ่มเอิบ ใบหน้าผ่องใส แม้จะตรากตรำทำงานหนัก แต่ก็ไม่เคยจางหายไปจากรอยยิ้ม แม่ของเขาเป็นเหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานอยู่กลางทุ่งนาเสมอ

“ต้น ตื่นแล้วเหรอ ไปช่วยแม่เตรียมข้าวปลาหน่อยสิ วันนี้ต้องรีบเกี่ยวข้าวให้เสร็จก่อนฝนมา” เสียงของแม่ดังลอดมาจากในครัว

“ครับแม่” ต้นตอบรับ พลางลุกจากที่นอน รู้สึกถึงความกระปรี้กระเปร่าที่พุ่งพล่านไปทั่วร่าง การได้อยู่ใกล้แม่ ทำให้หัวใจของต้นเต้นแรงอย่างประหลาด

เขาเดินเข้าไปในครัว เห็นแม่กำลังง่วนอยู่กับการตำน้ำพริก ผิวกายของแม่ที่เปล่งปลั่งภายใต้แสงไฟสลัวๆ ยามเช้า ทำให้ต้นเผลอจ้องมอง รูปร่างอวบอิ่มภายใต้เสื้อคอกลมสีซีดชวนให้ใจหวิว เขาพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมา ไม่อยากให้ใครรู้ หรือแม้แต่ตัวเองก็ยังไม่อยากยอมรับ

“แม่ครับ ให้ผมช่วยอะไรไหม” ต้นถาม เสียงแหบเล็กน้อย

“ไม่ต้องหรอกลูก เดี๋ยวแม่ทำเสร็จแล้ว ค่อยไปช่วยพ่อที่นา” แม่ตอบยิ้มๆ “วันนี้พ่อคงเหนื่อยหน่อยนะ”

“ผมไปช่วยพ่อดีกว่าครับ” ต้นยืนกราน เขาอยากออกไปจากตรงนี้ก่อนที่ความรู้สึกที่กำลังก่อตัวจะทำให้เขาเป็นบ้าไปเสียก่อน

ต้นเดินตามพ่อออกไปที่ทุ่งนา แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมา ท้องฟ้าสีครามสดใส มีเมฆขาวลอยเอื่อยๆ บรรยากาศดีจนน่าใจหาย เสียงเคียวเกี่ยวข้าวของชาวบ้านดังเป็นระยะๆ เป็นสัญญาณว่าฤดูเก็บเกี่ยวได้เวียนมาถึงอีกครั้ง

“ต้น มานี่มา” พ่อเรียกเมื่อเห็นลูกชายเดินมาถึง

ต้นเดินเข้าไปหา พ่อส่งค้อนให้ “ช่วยพ่อขนฟางหน่อยนะ เดี๋ยวแม่จะเอาข้าวมาให้กินตอนเที่ยง”

ต้นรับค้อนมา เริ่มลงมือทำงานอย่างแข็งขัน เขาทำงานหนักจนเหงื่อไหลไคลย้อย แต่ก็ไม่รู้สึกเหนื่อยล้าเท่าไหร่ เมื่อคิดถึงรอยยิ้มของแม่เมื่อเช้า

ตลอดทั้งวัน ต้นทำงานอย่างขยันขันแข็ง เขาพยายามไม่คิดถึงเรื่องอื่นนอกจากงานตรงหน้า แต่ภาพของแม่ก็ยังคงลอยวนเวียนอยู่ในความคิด ช่วงพักเที่ยง แม่ยกสำรับอาหารมาให้ที่ทุ่งนา ข้าวสวยร้อนๆ น้ำพริกปลาทู ไข่เจียวฟู และผักสดๆ ที่แม่ปลูกเอง

“กินเยอะๆ นะต้น ทำงานหนักต้องมีแรง” แม่บอก พลางตักข้าวใส่จานให้เขา

ต้นมองแม่ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ มือของแม่ที่กำลังตักข้าวให้เขา สวยงามและอบอุ่นเหลือเกิน เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กน้อยที่ต้องการการดูแลเอาใจใส่จากแม่ตลอดเวลา

“แม่ครับ” ต้นเอ่ยขึ้นเบาๆ

“ว่าไงลูก” แม่เงยหน้าขึ้นมามอง

“ผม...ผมรักแม่นะครับ” คำพูดที่หลุดออกจากปาก ทำให้ทั้งต้นและแม่ต่างก็ตกใจ

แม่นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะค่อยๆ คลายออกเป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความกังวล

“ต้น ลูกพูดอะไรน่ะ” แม่ถามเสียงแผ่วเบา “แม่ก็รักต้นเหมือนกันนะ เป็นลูกแม่นี่นา”

“ไม่ใช่ครับแม่” ต้นส่ายหน้าช้าๆ “ผมหมายถึง...ผมรู้สึกมากกว่านั้น”

ใบหน้าของแม่เริ่มแดงระเรื่อ เธอรีบก้มหน้าลงไปจัดการกับอาหารตรงหน้า

“ต้น ลูกอย่าคิดมากนะ เราเป็นแม่ลูกกัน” แม่พูดเสียงเบา “คงเป็นเพราะเราใกล้ชิดกันมากเกินไป ลูกอาจจะสับสน”

ต้นรู้สึกผิดที่ทำให้แม่ไม่สบายใจ เขาอยากจะอธิบาย แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานมันท่วมท้นจนพูดไม่ออก

“ผมขอโทษครับแม่” ต้นพูดเสียงเบา “ผมจะไม่พูดอีกแล้ว”

แม่เงยหน้าขึ้นมามองลูกชาย ดวงตาของเธอฉายแววสงสารระคนเป็นห่วง “ไม่เป็นไรนะลูก แม่เข้าใจ”

หลังจากมื้อเที่ยง ต้นก็ทำงานต่ออย่างเงียบๆ เขาพยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่ในใจกลับรู้สึกปั่นป่วนไปหมด เขาไม่รู้ว่าแม่คิดอย่างไรกับสิ่งที่เขาพูดออกไป แต่เขาก็ไม่อยากเสียแม่ไป

ตกเย็นหลังเลิกงาน ต้นกลับมาบ้าน แม่กำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่ เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ ยืนพิงขอบประตู มองดูแม่ทำงาน

“แม่ครับ” ต้นเรียก

แม่หันมามอง “อะไรลูก”

“เมื่อเช้า...ผมขอโทษที่พูดอะไรออกไป” ต้นพูด

แม่ยิ้มให้ “ไม่เป็นไรหรอกลูก แม่เข้าใจ”

“ผม...ผมก็รักแม่นะครับ” ต้นพูดอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นคำพูดที่มาจากใจจริงๆ

แม่เดินเข้ามาหาต้น ยื่นมือมาลูบหัวของเขาเบาๆ “แม่ก็รักลูกนะ ต้น”

ท่าทางของแม่ทำให้ต้นรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เขาเผลอเอามือไปกุมมือของแม่ไว้แน่น

“แม่ครับ” ต้นพูดเสียงสั่นเครือ “ผม...ผมรู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้ๆ แม่”

แม่นิ่งไป เธอถอนมือออกจากการลูบหัวต้น แล้วมองหน้าลูกชายอย่างพิจารณา

“ต้น ลูกโตแล้วนะ” แม่พูดเสียงเรียบ “มีความรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นได้แล้ว”

“แต่ผม...ผมรู้สึกกับแม่” ต้นพูดอย่างตัดพ้อ

แม่ถอนหายใจยาว “ลูกแน่ใจเหรอต้น”

ต้นพยักหน้า

แม่มองไปที่ประตูครัว เห็นพ่อกำลังเดินเข้ามา “พอเถอะลูก อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลยนะ”

แม่รีบผละออกจากต้น เดินกลับไปที่เตาไฟ ทำท่าเหมือนกำลังตั้งใจทำอาหาร

ต้นยืนนิ่ง หัวใจของเขารู้สึกหนักอึ้ง เขาไม่รู้ว่าแม่คิดอย่างไรกันแน่ แต่เขาก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่เปลี่ยนไป

คืนนั้น ต้นนอนไม่หลับ เขานอนพลิกตัวไปมา คิดถึงบทสนทนากับแม่ เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำลงไปจะส่งผลต่อความสัมพันธ์ของเขากับแม่และพ่ออย่างไร เขาเพียงแต่รู้สึกว่าความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้มานาน มันกำลังจะระเบิดออกมา

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ไปที่ห้องครัว แสงไฟสลัวๆ ยังคงเปิดอยู่ เขาเห็นเงาตะคุ่มของแม่ที่กำลังนั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์

“แม่ครับ” ต้นเรียกเสียงแผ่ว

แม่หันมามอง ดวงตาของเธอแดงก่ำ “ต้น ยังไม่นอนอีกเหรอ”

ต้นเดินเข้าไปหาแม่ นั่งลงข้างๆ เธอ

“แม่ครับ” ต้นพูด “ผมรักแม่จริงๆ นะ”

แม่ไม่ตอบ เธอเพียงแต่นั่งนิ่งๆ มองต้น

ต้นค่อยๆ เอื้อมมือไปกุมมือของแม่ไว้แน่น “ผมขอโทษที่ทำให้แม่ลำบากใจ”

แม่บีบมือของต้นเบาๆ “ไม่เป็นไรหรอกลูก”

ต้นมองเข้าไปในดวงตาของแม่ เขาเห็นความรักและความกังวลปะปนกันอยู่ เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในขณะนี้ เขาก็รู้สึกอบอุ่นใจที่ได้อยู่ใกล้ๆ แม่

“แม่ครับ” ต้นพูดเสียงแผ่วเบา “ผมอยากจะกอดแม่”

แม่นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้า

ต้นค่อยๆ โอบกอดแม่เข้ามาในอ้อมแขน ร่างกายของแม่นุ่มนิ่มและอบอุ่น ทำให้ต้นรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก เขาซบหน้าลงบนไหล่ของแม่ หายใจลึกๆ สูดกลิ่นกายอ่อนๆ ของแม่เข้าไปเต็มปอด

แม่ลูบหลังของต้นเบาๆ “นอนเถอะลูก พรุ่งนี้ต้องทำงานอีก”

ต้นพยักหน้า แต่ก็ยังคงกอดแม่ไว้แน่น เขารู้สึกว่านี่คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของเขา ถึงแม้จะเต็มไปด้วยความสับสนและความกังวล แต่เขาก็มีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆ แม่

ในขณะที่ต้นกำลังจะหลับตาลง เขารู้สึกถึงมือของแม่ที่ค่อยๆ ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเขาอย่างแผ่วเบา จังหวะการลูบไล้นั้น ชวนให้รู้สึกวาบหวิวไปทั่วร่าง ต้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองแม่ ดวงตาของทั้งคู่สบกัน

แสงไฟสลัวๆ ส่องกระทบใบหน้าของแม่ ทำให้เห็นร่องรอยของความลังเลและความต้องการบางอย่างที่ซ่อนอยู่ ต้นรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

แม่ค่อยๆ เลื่อนมือมาลูบที่แก้มของต้นเบาๆ นิ้วเรียวยาวของเธอสัมผัสกับผิวหน้าอันร้อนผ่าวของเขา

“ต้น...” แม่เรียกชื่อเขาเบาๆ เสียงของเธอสั่นเครือ

ต้นไม่ตอบ เขาเพียงแต่มองเข้าไปในดวงตาของแม่ ราวกับจะสื่อสารความรู้สึกทั้งหมดที่มีออกไป

แม่ค่อยๆ เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ ต้นก็เช่นกัน หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก

ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มอุ่นขึ้น...