ការលើកទឹកចិត្តពីគ្រួសារ

ក្នុងផ្ទះតូចមួយដែលពោរពេញដោយភាពកក់ក្ដៅ គ្រួសាររបស់ខ្ញុំតែងតែជាកន្លែងដែលខ្ញុំអាចរកឃើញសន្តិភាពជានិច្ច។ បន្ទាប់ពីការបែកបាក់ដ៏ឈឺចាប់ជាមួយមករា ខ្ញុំបានជ្រមុជខ្លួនឯងនៅក្នុងបរិយាកាសដ៏ទន់ភ្លន់នេះ។ ម៉ាក់តែងតែរៀបចំអាហារពេលល្ងាចដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់ ហើយប៉ា និងបងប្រុសរបស់ខ្ញុំតែងតែព្យាយាមលើកទឹកចិត្តខ្ញុំដោយពាក្យសម្ដីដ៏ផ្អែមល្ហែម។ ខ្ញុំដឹងថាពួកគេបារម្ភពីខ្ញុំ ប៉ុន្តែពួកគេមិនយល់ពីភាពទទេរដែលកំពុងតែស៊ីជម្រៅក្នុងចិត្តខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំបានព្យាយាមរឹងមាំ ខ្ញុំបានព្យាយាមបង្ហាញពួកគេថាខ្ញុំមិនអីទេ ប៉ុន្តែនៅពេលយប់ជ្រៅ ខ្ញុំតែងតែលួចយំ ដោយសារតែការនឹកឃើញដល់មករា។

"ស្រីទីកូន ញ៉ាំបាយទៅ ម៉ាក់ធ្វើម្ហូបដែលកូនចូលចិត្តណាស់" ម៉ាក់និយាយដោយទឹកមុខញញឹម ពេលដែលខ្ញុំអង្គុយចុះនៅលើតុអាហារ។

"បាទ/ចាស៎ម៉ាក់" ខ្ញុំឆ្លើយតបទាំងស្នាមញញឹមដែលមិនអាចបិទបាំងភាពសោកសៅបាន។