Chapter 7
ជីវិតនៅលើផ្លូវផ្សេង
មករា និង ស្រីទី បន្តជីវិតទៅមុខដោយឡែកពីគ្នា។ ពួកគេនៅតែចងចាំពីក្តីស្រឡាញ់ដែលបានកន្លងផុតទៅ ប៉ុន្តែត្រូវរស់នៅរៀងៗខ្លួន។
ថ្ងៃនេះខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តដើរចេញពីផ្ទះដោយមិនប្រាប់អ្នកណាឡើយ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំចង់ទៅណាទេ គ្រាន់តែចង់ដើរទៅមុខបន្តិចម្ដងៗដោយគ្មានគោលដៅច្បាស់លាស់។ មេឃថ្ងៃនេះស្រឡះល្អ ព្រះអាទិត្យរះចែងចាំងលើមេឃពណ៌ខៀវស្រងាត់។ ខ្ញុំដើរកាត់សួនច្បារដែលធ្លាប់តែយើងទាំងពីរនាក់ចូលចិត្តមកអង្គុយលេងកាលពីមុន។ គ្រប់ទីកន្លែងនៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំហាក់ដូចជានៅតែមានវត្តមានរបស់នាងនៅឡើយ។ ផ្កាដែលនាងស្រលាញ់នៅតែរីកក្រឡាដូចសព្វដង តែពេលនេះខ្ញុំបែរជាឃើញវាដោយភ្នែកដែលគ្មានក្ដីសុខទៅវិញ។ ខ្ញុំអង្គុយចុះលើកៅអីឈើក្បែរមាត់អាងទឹកតូចមួយដែលយើងធ្លាប់តែមកអង្គុយមើលត្រីហែលលេង។ ទឹកក្នុងអាងនៅតែថ្លាឈ្វេង តែខ្ញុំបែរជាមិនឃើញវត្តមានរបស់នាងនៅក្បែរខ្ញុំទៀតឡើយ។ ខ្ញុំដកដង្ហើមវែងៗ ព្យាយាមទប់ទឹកភ្នែកដែលហៀបនឹងហូរ។ ខ្ញុំដឹងថាយើងបានបែកគ្នាហើយ តែហេតុអ្វីបានជាគ្រប់យ៉ាងនៅតែធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញពីនាងដូច្នេះ?
"មករា?" សូរមួយបន្លឺឡើងធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងខ្លួន។ ខ្ញុំងើបមុខឡើងឃើញមិត្តរបស់ខ្ញុំឈរនៅត្រង់នោះហើយ។ គាត់មើលមកខ្ញុំដោយភ្នែកដែលពោរពេញទៅដោយការព្រួយបារម្ភ។ "ឯងមកធ្វើអីនៅទីនេះតែឯង?"
"ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដើរលេងបន្តិចទៅណាណា" ខ្ញុំឆ្លើយដោយសម្លេងដែលស្ទើរតែគ្មានកម្លាំង។
Keep reading "ជីវិតនៅលើផ្លូវផ្សេង"
Open the same story in AIBookCraft. Later chapters may require an active subscription.
Free on iOS & Android · No signup to read