Chapter 6
ពេលវេលាព្យាបាល
ពេលវេលាកន្លងទៅ ពួកគេទាំងពីរនាក់ចាប់ផ្តើមទទួលយកការពិតនៃការបែកគ្នា។ ទោះបីជាបេះដូងនៅតែមានការឈឺចាប់ក៏ដោយ។
ពេលវេលាកន្លងទៅ ដូចជាទឹកហូរមិនឈប់ ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ពីមួយខែទៅមួយខែ ពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ។ ខ្ញុំនៅចាំបានថា កាលពីដំបូងឡើយ ពេលដែលយើងបែកគ្នា ខ្ញុំគិតថាពិភពលោកនឹងដួលរលំ។ ខ្ញុំមិនអាចស្រមៃឃើញជីវិតមួយដែលគ្មានស្រីទីបានទេ។ គ្រប់ទីកន្លែងដែលខ្ញុំទៅ គ្រប់អ្វីដែលខ្ញុំឃើញ ហាក់ដូចជាមានរូបនាងនៅទីនោះ។ ក្លិនទឹកអប់របស់នាងនៅលើខ្នើយដែលនៅទទេ เสียงหัวเราะของเธอที่ดังก้องอยู่ในห้องว่างเปล่า รอยยิ้มของเธอที่ยังคงปรากฏในความทรงจำของฉัน ทุกสิ่งทุกอย่างសុទ្ធតែជាការរំលឹកពីអ្វីដែលយើងធ្លាប់មាន។
មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំព្យាយាមជួយខ្ញុំ។ ពួកគេនិយាយថា ពេលវេលាគឺជាអ្នកព្យាបាលដ៏ល្អបំផុត។ ខ្ញុំបានស្តាប់ពួកគេ ខ្ញុំបានព្យាយាមជឿតាមពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ក្នុងពេលនោះ ខ្ញុំមិនអាចយល់បានទេ។ ពេលវេលា seeming to drag on endlessly, each second feeling like an eternity. ខ្ញុំបានចំណាយពេលច្រើនថ្ងៃ តែងតែសម្លឹងមើលទៅឆ្ងាយៗ តាមបង្អួច ហាក់ដូចជាកំពុងស្វែងរកអ្វីមួយដែលបាត់បង់ទៅហើយ។ ខ្ញុំបានដើរលេងតាមផ្លូវដែលយើងធ្លាប់ដើរជាមួយគ្នា ខ្ញុំបានអង្គុយនៅកាហ្វេដែលយើងតែងតែទៅ ខ្ញុំបានព្យាយាមរស់នៅក្នុងអតីតកាល ព្រោះខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នយ៉ាងម៉េច។
ខ្ញុំចាំបានថា មានថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានដើរទៅផ្សារបន្លែដែលយើងធ្លាប់ទៅទិញផ្លែឈើដោយដៃ។ ខ្ញុំបានឃើញស្ត្រីម្នាក់ដែលស្លៀកពាក់ស្រដៀងនឹងស្រីទី។ หัวใจของฉันเต้นแรงขึ้นทันที ฉันหยุดนิ่งอยู่กับที่ สมองของฉันประมวลผลอย่างรวดเร็ว พยายามที่จะเชื่อมั่นว่ามันไม่ใช่เธอ แต่ในขณะเดียวกันก็มีความหวังเล็กๆ เกิดขึ้นในใจของฉัน ฉันก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น แล้วก็พบว่า... มันไม่ใช่เธอ. มันเป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่ง. ความผิดหวังถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์. ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมน้ำ. ฉันต้องรีบวิ่งออกจากที่นั่น. ฉันไม่สามารถทนต่อความเจ็บปวดจากการถูกหลอกลวงได้อีกต่อไป.
Keep reading "ពេលវេលាព្យាបាល"
Open the same story in AIBookCraft. Later chapters may require an active subscription.
Free on iOS & Android · No signup to read