Chapter 4
ភាពឯកោរបស់មករា
មករា ជួបប្រទះនឹងភាពឯកោយ៉ាងខ្លាំង។ គ្រប់ទីកន្លែងដែលគាត់ទៅ គាត់តែងតែឃើញរូបរាង និងអនុស្សាវរីយ៍របស់ ស្រីទី។
ថ្ងៃនេះពិតជាថ្ងៃដែលខ្ញុំមិនចង់ជួបប្រទះ។ ផ្ទះដែលធ្លាប់តែពោរពេញដោយសំណើចនិងភាពកក់ក្ដៅរបស់យើងពីរនាក់ ពេលនេះបែរជាស្ងាត់ជ្រងំ ត្រជាក់ត្រៀប។ ខ្ញុំដើរទៅមកក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដែលធ្លាប់ជាកន្លែងដែលយើងតែងតែអង្គុយក្បែរគ្នា មើលភាពយន្ត ឬគ្រាន់តែអង្គុយស្ងៀតស្ងៀមចែករំលែកភាពសុខ។ ឥឡូវនេះ កៅអីដែលធ្លាប់តែមានខ្នើយដែលស្រីទីចូលចិត្តដាក់នោះ នៅទំនេរ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅវាយូរហើយ ហាក់ដូចជាមានរូបនាងអង្គុយនៅទីនោះ ញញឹមដាក់ខ្ញុំ។
"ស្រីទី..." ខ្ញុំខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯង 声音បាក់រលាក់។ នាងនៅតែមានវត្តមាននៅគ្រប់ទីកន្លែង។ ខ្ញុំបើកទូរទស្សន៍ ឃើញតួសម្តែងស្រីម្នាក់មានមុខមាត់ស្រដៀងនាងបន្តិច ខ្ញុំក៏ប្រញាប់បិទវាចោល។ ខ្ញុំបើកវិទ្យុ ឮបទចម្រៀងដែលយើងធ្លាប់ស្តាប់ជាមួយគ្នា ខ្ញុំក៏បិទវាវិញ។ គ្រប់យ៉ាងនៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំ សុទ្ធតែជាអនុស្សាវរីយ៍របស់នាង។
ខ្ញុំសម្រេចចិត្តចេញទៅខាងក្រៅ។ ខ្ញុំដើរទៅកាន់ហាងកាហ្វេដែលយើងតែងតែទៅ។ ខ្ញុំអង្គុយនៅតុចាស់របស់យើង។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅបង្អួច ឃើញមនុស្សជាច្រើនដើរកាត់ គូស្នេហ៍មួយគូដើរកាន់ដៃគ្នាយ៉ាងផ្អែមល្ហែម។ ខ្ញុំឈឺចាប់ក្នុងចិត្ត។ ខ្ញុំនឹកឃើញថ្ងៃដែលខ្ញុំនិងស្រីទីអង្គុយនៅតុនេះ នាងលេងសើច នាងនិយាយរឿងប្លែកៗ នាងតែងតែមានស្នាមញញឹមដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំលង់។
Keep reading "ភាពឯកោរបស់មករា"
Open the same story in AIBookCraft. Later chapters may require an active subscription.
Free on iOS & Android · No signup to read