ថ្ងៃស្អែកដែលគ្មានអ្នក

ថ្ងៃស្អែកដែលគ្មានអ្នក

ពន្លឺព្រះអាទិត្យរះឡើង កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ខ្ញុំតែងតែក្រោកពីដំណេកដោយមាននាងនៅក្បែរ។ ក្លិនក្រអូបនៃកាហ្វេដែលនាងឆុង តែងតែជាសញ្ញាដំបូងដែលប្រាប់ថា ថ្ងៃថ្មីមួយបានចាប់ផ្ដើមហើយ។ តែឥឡូវនេះ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងបន្ទប់គេងកាន់តែខ្លាំងឡើង ដូចជាមានអ្វីមួយធំលាស់ គាបសង្កត់លើទ្រូង។ ខ្ញុំបើកភ្នែកឡើង ក្រឡេកមើលទៅកន្លែងដែលធ្លាប់តែមានរាងកាយដ៏ទន់ល្ម Soft របស់នាងកើយក្បាល។ ពូកខាងឆ្វេងនៅតែស្អាត គ្មានស្នាមប្រេះ គ្មានសញ្ញាណាមួយដែលបង្ហាញថានាងធ្លាប់នៅទីនេះ។ តែបេះដូងខ្ញុំវិញ ផ្ទុយស្រឡះ។ វាហាក់ដូចជាមានស្នាមប្រេះ រាប់ពាន់រាប់ម៉ឺន គរលើគ្នា រហូតដល់ពិបាកដកដង្ហើម។

ខ្ញុំក្រោកឡើង ដើរទៅបង្អួច ក្រឡេកមើលទៅផ្ទះរបស់នាង ដែលនៅឆ្ងាយដាច់កន្ទុយភ្នែក។ ខ្ញុំដឹងថា នាងប្រហែលជាកំពុងតែរស់នៅក្នុងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនហើយ។ នាងប្រហែលជាកំពុងតែញ៉ាំអាហារពេលព្រឹក ជាមួយនរណាម្នាក់ ឬក៏កំពុងតែទៅធ្វើការ ជាមួយស្នាមញញឹមមួយដែលខ្ញុំធ្លាប់តែឃើញ។ គំនិតនេះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺចាប់ តែក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ក៏មានអារម្មណ៍មួយ ដែលខ្ញុំមិនអាចបកស្រាយបាន។ នោះជាអារម្មណ៍មួយ ដែលហាក់ដូចជា… ខ្ញុំអាចនិយាយថា ខ្ញុំសប្បាយចិត្តជំនួសនាង។ ខ្ញុំចង់ឲ្យនាងសប្បាយចិត្ត។ ខ្ញុំចង់ឲ្យនាងរកឃើញសេចក្តីសុខ ដែលនាងតែងតែស្វែងរក។