Chapter 18
บทเรียนแห่งជីវិត
បទពិសោធន៍នៃការបែកបាក់បានបង្រៀនមេរៀនដ៏មានតម្លៃដល់ពួកគេទាំងពីរ។ ពួកគេបានរៀនពីការលូតលាស់ និងការរស់នៅដោយខ្លួនឯង។
ជីវិតតែងតែបង្រៀនយើងនូវមេរៀនជាច្រើនរាប់មិនអស់។ ខ្លះជាមេរៀនដែលយើងស្ម័គ្រចិត្តរៀន ខ្លះទៀតជាមេរៀនដែលជីវិតបង្ខំយើងឲ្យរៀន។ សម្រាប់ខ្ញុំ និង ស្រីទី ការបែកបាក់នេះ គឺជាមេរៀនដ៏ឈឺចាប់មួយ ដែលយើងទាំងពីរនាក់ត្រូវរៀន។ យ៉ាងហោចណាស់ ខ្ញុំក៏បានរៀនថា ការស្រឡាញ់មិនមែនមានន័យថា ការនៅជាមួយគ្នាជានិច្ចទេ។ វាក៏មានន័យថា ការដឹងថាពេលណាគួរលែងដៃ ដើម្បីឲ្យអ្នកទាំងពីរនាក់អាចរកផ្លូវជីវិតរបស់ខ្លួនឯងបាន។
ខ្ញុំចាំបានថា ក្រោយពីយើងបែកគ្នាបានមួយរយៈ ខ្ញុំបានជួបមិត្តចាស់ម្នាក់។ គាត់សួរខ្ញុំថា ខ្ញុំនៅតែនឹកស្រីទីទេ។ ខ្ញុំឆ្លើយទៅគាត់ទាំងទឹកមុខស្ងួតថា "នឹកណាស់"។ គាត់ក៏សើចតិចៗ រួចនិយាយថា "មិនអីទេ ពេលវេលានឹងជួយ"។ ខ្ញុំគ្រាន់តែញញឹមទទួល។ ខ្ញុំដឹងថា ពេលវេលាពិតជាមានឥទ្ធិលើអ្វីគ្រប់យ៉ាង ប៉ុន្តែ វាមិនមែនជាថ្នាំសម្រាប់ជំងឺគ្រប់មុខទេ។ យ៉ាងហោចណាស់ សម្រាប់ខ្ញុំ ពេលវេលាមិនបានធ្វើឲ្យខ្ញុំឈប់នឹកស្រីទីឡើយ។ វាត្រឹមតែធ្វើឲ្យភាពឈឺចាប់នោះ ស្រកចុះបន្តិចម្ដងៗ ប៉ុន្តែ នាងនៅតែស្ថិតក្នុងចិត្តខ្ញុំ។
ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំកំពុងដើរលេងក្នុងសួនច្បារដែលយើងធ្លាប់ទៅជាមួយគ្នា។ ខ្ញុំអង្គុយមើលផ្កាកុលាបក្រហម ដែលជាផ្កាដែលនាងចូលចិត្ត។ ខ្ញុំនឹកឃើញថ្ងៃដែលខ្ញុំទិញផ្កាកុលាបមួយបាច់ឲ្យនាង។ នាងសើចយ៉ាងរីករាយ មុខរបស់នាងប្រៀបដូចជាផ្កាកុលាបដែលទើបនឹងរីក។ ខ្ញុំញញឹមតិចៗ ទាំងឈឺចាប់។ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំនឹងមិនមានឱកាសបែបនេះទៀតហើយ។ ខ្ញុំត្រូវរៀនរស់នៅដោយគ្មាននាង។ ខ្ញុំត្រូវរៀនស្វែងរកសេចក្តីសុខដោយខ្លួនឯង។
Keep reading "บทเรียนแห่งជីវិត"
Open the same story in AIBookCraft. Later chapters may require an active subscription.
Free on iOS & Android · No signup to read