Chapter 11
ការសម្លឹងមើលទៅអនាគត
មករា តែងតែសម្លឹងមើលទៅឆ្ងាយៗ ដូចជាកំពុងស្វែងរកអ្វីមួយដែលបាត់បង់។ គាត់នៅតែមានក្តីសង្ឃឹមលាក់កំបាំងក្នុងចិត្ត។
ព្រះអាទិត្យបានលិចបាត់ទៅហើយ ប៉ុន្តែពន្លឺពណ៌មាសចុងក្រោយ នៅតែលាបលើផ្ទៃមេឃ ធ្វើឱ្យវត្ថុនានានៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំ មានពណ៌ស្រស់ត្រកាល។ ខ្ញុំអង្គុយនៅមាត់បង្អួចនៃបន្ទប់ដែលធ្លាប់តែពោរពេញទៅដោយសំឡេងหัวเราะ និងភាពកក់ក្ដៅរបស់យើងពីរនាក់។ ឥឡូវនេះ វានៅសល់តែភាពស្ងាត់ជ្រងំ និងខ្យល់ត្រជាក់ ដែលបក់មក ធ្វើឱ្យរាងកាយខ្ញុំញ័រស្រាលៗ។
ដៃខ្ញុំកាន់ពែងកាហ្វេ ដែលត្រជាក់អស់ហើយ។ រសជាតិជូរចត់របស់វា ហាក់ដូចជាឆ្លុះបញ្ចាំងពីអារម្មណ៍ក្នុងចិត្តខ្ញុំ នៅពេលនេះ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅឆ្ងាយ ទៅកាន់ទីដែលភ្នែកខ្ញុំមើលមិនដល់។ ខ្ញុំកំពុងស្វែងរកអ្វីមួយ ដែលខ្ញុំដឹងច្បាស់ថា បានបាត់បង់ទៅហើយ។ ខ្ញុំកំពុងស្វែងរក ស្រីទី។
មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ តែងតែនិយាយថា ខ្ញុំគួរតែឈប់សម្លឹងមើលទៅក្រោយ ហើយបែរមុខទៅរកអនាគតវិញ។ ពួកគេនិយាយថា ពេលវេលានឹងព្យាបាលអ្វីៗបាន។ ខ្ញុំជឿថា ពួកគេនិយាយត្រូវ។ ពេលវេលាពិតជាបានព្យាបាលស្នាមរបួសជាច្រើន ឱ្យខ្ញុំហើយ។ ភាពឈឺចាប់ដែលធ្លាប់តែស្រួចស្រាវ ក៏បានស្រកចុះបន្តិចម្ដងៗ។ តែអ្វីដែលនៅសល់ គឺភាពសោកសៅ ដែលនៅតែលងបន្លាចក្នុងចិត្ត។
Keep reading "ការសម្លឹងមើលទៅអនាគត"
Open the same story in AIBookCraft. Later chapters may require an active subscription.
Free on iOS & Android · No signup to read