អនុស្សាវរីយ៍ដែលនៅតែមាន

រាត្រីមួយ ក្នុងបន្ទប់ដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ ស្រីទីអង្គុយលõe លើសាឡុង ដៃមួយកាន់ពែងតែដែលត្រជាក់អស់ហើយ ដៃម្ខាងទៀតត្រដុសលើប្រអប់ឈើចាស់មួយ។ នាងបើកវាចេញយឺតៗ ឃើញតែរបស់របរតូចៗ ដែលធ្លាប់មានតម្លៃបំផុតក្នុងជីវិតរបស់នាង។ ក្នុងនោះ មានរូបថតមួយសន្លឹក មករា និងនាង កំពុងញញឹមយ៉ាងរីករាយ នៅលើឆ្នេរសមុទ្រមួយកន្លែង ដែលពួកគេបានទៅលេងកាលពីឆ្នាំមុន។ ព្រះអាទិត្យកំពុងលិច បង្កើតជាពណ៌មាសក្រហមនៅលើផ្ទៃមេឃ និងលើមុខរបស់ពួកគេ។ ស្រីទីយកម្រាមដៃអង្អែលលើមុខមករា ក្នុងរូបថតនោះ ទឹកភ្នែកក៏ហូរមកដោយមិនដឹងខ្លួន។

“មករា… អូននឹកបងណាស់” នាងខ្សឹបប្រាប់ខ្យល់ 声音បែកញ័រ។

នៅក្បែររូបថតនោះ មានកាដូជាច្រើនទៀត។ កូនខ្លាឃ្មុំតូចមួយ ដែលមករាទិញឱ្យនាង នៅថ្ងៃខួបកំណើតទី២០ របស់នាង។ ក្រវិលមួយគូ ដែលគាត់បានប្រឹងប្រែងធ្វើការបន្ថែមម៉ោង ដើម្បីទិញឱ្យនាង នៅពេលដែលនាងប្រឡងជាប់។ កាតប៉ុស្តាល់តូចមួយ ដែលមករាផ្ញើមកឱ្យនាង នៅពេលដែលនាងទៅលេងផ្ទះឪពុកម្តាយ ដោយគ្មានគាត់។ គ្រប់របស់របរទាំងអស់ សុទ្ធតែមានរឿងរ៉ាវ និងអនុស្សាវរីយ៍ដែលមិនអាចបំភ្លេចបាន។