آبیاری خردمندانه: آموزش و پرورش شهروندان

آبیاری خردمندانه

خورشید نیمروز بر باغ متروکه می‌تابید و سایه‌های دراز درختان کهنسال را بر زمین می‌کشید. آرمان، شهردار جوان، با قامتی خمیده و نگاهی خسته، در کنار استاد خاک ایستاده بود. دست‌های چروکیده باغبان پیر، نرم و با دقت، خاک اطراف تنه درختی خشکیده را کنار می‌زد. بوی خاک نم‌خورده و گیاهان خشکیده، فضایی عجیب و تلخ را در باغ پراکنده بود.

«این درخت، استاد، چرا این‌قدر بی‌جان است؟» آرمان پرسید، صدایش از خستگی گرفته بود. «تمام تلاشم را کردم. آب کافی به آن دادم، خاکش را عوض کردم، اما انگار جوابی نمی‌دهد.»