ریشه‌های استوار: ارزش‌های بنیادین

فصل چهارم: ریشه‌ها، استوارترین ستون

باران پاییزی، نم‌نم بر برگ‌های زرد و نارنجی باغ می‌بارید و بوی خاک خیس‌خورده را در هوا پراکنده بود. آرمان، شهردار جوان، در کنار استاد خاک، زیر سایه‌بان چوبی کهنه‌ای ایستاده بود و به درختان کهنسالی که تنه‌هایشان از گذر زمان تاب برداشته بود، خیره شده بود. وزش باد، شاخه‌هایشان را به رقص درمی‌آورد و خش‌خش برگ‌ها، نوایی اندوهگین سر می‌داد.

«استاد، این درختان را ببینید. هر کدام داستانی در دل خود دارند. انگار تمام تاریخ این باغ، در این تنه‌های پیچ‌درپیچ حک شده است.» آرمان با صدایی که کمی گرفته بود، گفت. «اما گاهی حس می‌کنم، این تنه‌ها هم دیگر توان ایستادن ندارند. انگار از درون، پوک شده‌اند.»