بازگشت به واقعیت و رقص ستاره‌ها

اشک‌ها بر گونه‌های آریان سرازیر بود، اما این بار نه از سرِ ناتوانی، که از عمقِ دردی شیرین. هر قطره، نمادی بود از پذیرشی که تازه یافته بود. قلمِ کهنه‌اش در دستش می‌لرزید، اما اراده‌اش استوار بود. در سکوتِ عظیمِ کتابخانه، تنها صدای نفس‌های بریده‌ی خود را می‌شنید که با ضربانِ قلبِ دنیایی که تازه درک کرده بود، هم‌آوا شده بود. صفحه به صفحه، با دستانی که دیگر از نوشتنِ سرنوشتِ دیگران خسته نبودند، بلکه از بازگرداندنِ آن به جریانِ طبیعی‌اش، سنگین شده بودند، می‌نوشت. جمله به جمله، آن بندهایی که از تار و پودِ زندگیِ انسان‌ها گسسته بود را، دوباره به تار و پودِ هستی می‌بافت.

«هر آن‌که از حادثه جان سالم به در برد، اکنون در آن حادثه خواهد مرد.» این جمله، تلخ‌ترین جمله‌ای بود که قلمش بر کاغذِ سرنوشت نگاشت. نفسش را حبس کرد، تا مبادا این جمله هم، مانندِ تمامِ جملاتِ دیگرش، با خود، جهانی دیگر را به آشوب بکشد. اما هیچ اتفاقی نیفتاد. سکوتِ کتابخانه، پاسخی بود به دردهایِ او. دنیایِ بیرون، آن‌گونه که او تصور می‌کرد، از هم نپاشید. شاید هم، آن‌چه او “آشوب” می‌نامید، تنها، “زندگی” بود، و آن‌چه “نظم” می‌پنداشت، تنها، “توقف” بود.

آخرین جمله‌اش را نوشت. «تمامِ تغییراتِ ناشی از دخالتِ من، به حالتِ اول بازگردانده شود.» و سپس، قلم را به آرامی بر میزِ چوبیِ کهنه‌اش گذاشت. احساسِ سبکیِ عجیبی بر وجودش سایه افکنده بود. بارِ سنگینِ خدایی، از دوشش برداشته شده بود. دیگر نه نگهبان بود، نه قاضی، نه خالق. تنها، انسانی بود که تازه فهمیده بود، نقشِ او در این سمفونیِ عظیمِ هستی، نواختنِ یک نتِ خاص نیست، بلکه رقصیدن در میانِ تمامِ نت‌هاست، چه دلنشین و چه ناهنجار.