انتخاب دشوار: خدا یا انسان؟

آریان در میان قفسه‌هایی ایستاده بود که تا بی‌نهایت در اعماق زمین فرو می‌رفتند و تا آسمانِ نامرئیِ کتابخانه اوج می‌گرفتند. نورِ ملایم و درونیِ قفسه‌ها، سایه‌های وهم‌آلودی بر چهره‌اش می‌انداخت و سکوتِ سنگینِ فضا، گویی فریادی فروخورده بود. او کتابِ زندگیِ دکتر آراد را بسته بود، اما سنگینیِ حقیقتی که در آن صفحات موج می‌زد، قلبش را فشرده بود. آراد، مردی که سال‌ها به او اعتماد کرده بود، با دروغی بزرگ زندگی کرده بود. این کشف، لایه‌ی دیگری از پوچی را بر روحِ آریان می‌نشاند؛ اگر نزدیک‌ترین کسانت هم رازی پنهان دارند، پس حقیقتِ واقعی کجاست؟

همان‌طور که در میان قفسه‌ها قدم می‌زد، صدایی آرام و آشنا در گوشش پیچید. صدایی که گویی از خودِ هوا متولد شده بود، نه از دهانی. “آریان…”

آریان ایستاد و با تعجب اطرافش را نگریست. “کی آنجاست؟”