የአስተር ጥርጣሬ

በአዲስ አበባ ከተማ የነጎድጓድ ድምፅ የሰማይ የነጠላ ዝናብ አስከትሎት ነበር። ዶ/ር ሄንሪክ ቮን ሄል በሆቴሉ ክፍል መስኮት በኩል ወጣ ብሎ የሚዘንበውን ዝናብ ይመለከት ነበር። የጀርመናዊው የፊቱ ገፅታዎች በብርሃንና በጥላ ጨዋታ እንደተሳለሙት ምስል ሆነው ይታዩ ነበር፤ የብርቱካን ፀሀይ ብርሀን በደመናው ውስጥ ተንጠልጥሎ የከተማዋን መብራት ያበራ ነበር። የዝናቡ ጠብታዎች በመስታወቱ ላይ ሲወረወሩ ከተማዋን ይበልጥ የድብቅነት ስሜት እንዲኖራት አድርገውታል።

“ይህ ሁሉ ዝናብ ለምን?” ራሱን ጠየቀ። የዝናቡን ድምፅ በጆሮው ይሰማ ነበር፤ የዝናቡ ድምፅ ከልቡ ውስጥ የሚነሳውን ጭንቀትና የብቸኝነት ስሜት ያባብሰው ነበር።

“አቶ ይልማ ከዚህ በፊት እንደዚህ አይነት ዝናብ ሲዘንብ አይቼ አላውቅም ነበር” ብሎ ዶ/ር ሄንሪክ ቮን ሄል አቶ ይልማን በስልክ ጠየቀው። “ዛሬ የዛሬው ዝናብ እንደ ሌላው ዝናብ አይደለም። ይህ ዝናብ እንደ አንድ ጥንታዊ ሰው የጥንት ሚስጢር የተሞላ ነው።”