የእንቆቅልሹ ፍንጮች

የድሮው ቤተ-መጽሐፍት አየር የጥንት አቧራና የሰም ጠረን ተላብሶ ነበር። የትናንቱ የልጆቹ ጀብዱ የጀመረው እዚያው ነበር። አቤል፣ ሊያ፣ ሳሙኤል እና ኤልሳ፣ ከፊታቸው የነበረውን ጥንታዊ መጽሐፍ በጉጉት ይመለከቱት ነበር። የቆዳ ሽፋኑ የፈረሰ፣ ገጾቹ የለሰለሱና የቢጫ ቀለም የለበሱ ነበሩ። የቤተ-መጽሐፍቱ ባለቤት፣ ኤልሳ፣ የልጆቹን ጉጉት እያየች ፈገግ አለች። "ይህ መጽሐፍ የከተማዋን ታሪክ ብቻ ሳይሆን፣ የጠፋውን ሀብትም የሚጠቁም ሚስጥር ይዟል" አለች ድምጿ በትንሹ እየተንቀጠቀጠ።

አቤል፣ የቡድኑ መሪ፣ በጉጉት ወደ መጽሐፉ ተጠጋ። "እንግዲያውስ እንጀምር!" አለ በብርቱ ድምፅ። የመጀመሪያው ገጽ ላይ የተጻፈው ጽሁፍ ግልጽ አልነበረም፤ የጥንት ፊደላትና የተለያዩ ምልክቶች ተደባልቀውበት ነበር። "ይህ ምን ማለት ነው?" ሲል ጠየቀ ሊያ።

ሊያ፣ ሁሌም አስተዋይ የሆነችው፣ በጥሞና መርምራለች። "እነዚህ የጥንት የከተማዋ ቋንቋ ፊደላት ናቸው። እናቴ ስትነግረኝ የነበረውን አስታወሰኝ። ይህ የጥንት የከተማዋ ገዥዎች የጻፉት የሀብት ፍለጋ መመሪያ ይመስላል።"

ሳሙኤል፣ ሁሌም ቀልድ የሚፈልገው፣ "ኦ! ታዲያ እኛ የሀብት አዳኞች ሆንን ማለት ነው? የት ነው ዛሬ ምሳ የምናገኘው?" አለ በሳቅ።

"ሳሙኤል፣ ይሄ የኛ የከተማችን ታሪክ ነው" አለች ኤልሳ በቁምነገር። "ይህ ሀብት ለከተማዋ ትልቅ ጥቅም አለው።"

የመጀመሪያው እንቆቅልሽ ከገጹ መሀል ላይ ተጽፎ ነበር። "ፀሀይ የሌለበት ብርሃን፣ ከዋክብት የሌለበት ሰማይ፣ ውሃ የሌለበት ውቅያውስ... የት ይገኛል?"

ልጆቹ አሰቡ። አቤል ወዲያውኑ ተነስቶ ቤተ-መጽሐፍቱ ውስጥ መፈለግ ጀመረ። "ምናልባት እዚህ ውስጥ የሆነ ቦታ ሊኖር ይችላል" አለ።

ሊያ ግን በጥልቀት አሰበች። "አቤል፣ ቆይ። ይህ የቦታ መግለጫ ሳይሆን ምሳሌያዊ አገላለጽ ሊሆን ይችላል። ፀሀይ የሌለበት ብርሃን... ምናልባት የሻማ ብርሃን? ወይም የዘይት መብራት?"

"ወይስ የጨረቃ ብርሃን?" አለ ሳሙኤል።

ኤልሳም አሰበች። "ቤተ-መጽሐፍቱ ውስጥ ብዙ የድሮ መብራቶች አሉን። ነገር ግን 'ውሃ የሌለበት ውቅያውስ' የሚለው አሳሳቢ ነው።"

አቤል በንዴት እጁን አወዛወዘ። "በቃ! እዚህ ውስጥ የለም። ወደ ውጭ እንውጣና እናስብ።"

"አቤል፣ ቸኩለህ አትውሰን" አለች ሊያ በለስላሳ ድምፅ። "አንዳንድ ጊዜ ትልቁ መልስ በአይንህ ፊት ነው የምትሆነው።"

"ለምሳሌ?" አቤል በጥርጣሬ ጠየቃት።

"ለምሳሌ... እዚህ ቤተ-መጽሐፍት ውስጥ ያለ ነገር" አለች ሊያ፣ አይኖቿ መጽሐፉንና በዙሪያ ያሉትን መደርደሪያዎች እየቃኙ። "አንድ ነገር 'ውሃ የሌለበት ውቅያውስ' ሊሆን ይችላል።"

"በቃ! የውሃ ቀለም ስዕል?" አለ ሳሙኤል።

"የውሃ ቀለም ስዕል... አዎ!" አለች ኤልሳ በድንገት። "እዚህ ጥግ ላይ አንድ ትልቅ የውሃ ቀለም ስዕል አለ። የከተማዋን የድሮ ገጽታ ያሳያል። ፀሀይ የለበትም፣ ነገር ግን ብርሃን አለው... የውሃ ቀለም ብርሃን።"

ልጆቹ ወደ ስዕሉ ሮጡ። የድሮው ከተማ በውብ ቀለሞች ተስሏል፣ ነገር ግን የሰማዩ ክፍል ባዶ ነበር። "ፀሀይ የሌለበት ብርሃን... የውሃ ቀለም ብርሃን! ውሃ የሌለበት ውቅያውስ... የውሃ ቀለም! እና ከዋክብት የሌለበት ሰማይ... የባዶው ሰማይ ክፍል!" አለ አቤል በደስታ።

"እሺ፣ ይህ ፍንጭ የት ነው የሚያደርሰን?" ብላ ሊያ ጠየቀች።

ስዕሉን በቅርበት ሲመለከቱ፣ ከሥሩ አንድ ትንሽ ጽሁፍ አገኙ። "የከተማዋ ልብ፣ ከሰማይ በታች፣ ጊዜውን የሚቆጥር..."

"የከተማዋ ልብ?" ሳሙኤል አሰበ። "ምናልባት የከተማው መሀል? ወይም የገበያ ቦታ?"

"ጊዜውን የሚቆጥር..." አለች ኤልሳ። "ይህ ሰዓት ሊሆን ይችላል።"

"የከተማው መሀል ሰዓት?" አለ አቤል። "የድሮው የሰዓት ግንብ!"

"አዎ! ያ ሰዓት ነው!" አለች ሊያ በደስታ። "የከተማዋ ልብ ነው፣ ጊዜውን ይቆጥራል!"

"ታዲያ ሀብቱ የሰዓት ግንብ ውስጥ ነው ማለት ነው?" ሲል ሳሙኤል ጠየቀ፣ ዓይኖቹ በብርሃን ተሞልተው።

"ይመስላል" አለ አቤል በንቀት። "ግን እንዴት ነው የምንገባው? ያ ግንብ የድሮ ነው፣ ተዘግቷል."

"የድሮውን በር መክፈት የልጆች ጨዋታ ነው" አለ አቤል በድፍረት። "እኔ እሄዳለሁ።"

"አቤል፣ ቆይ" አለች ሊያ። "የሰዓት ግንብ ውስጥ አደገኛ ሊሆን ይችላል። ምናልባትም የድሮ መካኒዝሞች፣ የደከመ ወለል... አብረን መሄድ ይኖርብናል።"

"እኔ አብሬያችሁ እመጣለሁ" አለች ኤልሳ። "የድሮውን መዋቅር አውቃለሁ።"

"እና እኔስ?" ሳሙኤል በፈገግታ ጠየቀ። "እኔም የደስታ ቀልዶች አብሬያችሁ እወስዳለሁ!"

አቤል በሊያ ላይ ተመለከተ። የሷ ጥንቃቄ አንዳንዴ ያበሳጨው ነበር፣ ነገር ግን የሷ ብልህነትም ያደንቅ ነበር። "እሺ" አለ። "ነገር ግን እኔ መሪ ነኝ። የምንሄደው እኔ በምለው ነው."

ሊያ ራሷን ነቀነቀች፣ ነገር ግን በልቧ ውስጥ ትንሽ ጭንቀት ተሰማት። የአቤል ግትርነት አንዳንዴ ችግር ይፈጥር ነበር። የሰዓት ግንብ ውስጥ ምን አይነት ሚስጥር እንደሚጠብቃቸው አያውቁም ነበር። ነገር ግን አንድ ነገር እርግጠኛ ነበር፤ የከተማዋን ታሪክና የራሳቸውን የወደፊት ህይወት የሚቀይር ጀብዱ እንደሆነ። የልጆቹ ልቦች በጉጉትና በትንሽ ፍርሃት ተሞልተው ወደማያውቀው አቅጣጫ ተጓዙ።