ሚስጥራዊው ቤተ-መጽሐፍት

አዲስ ከተማዋ የራሷን ምስጢሮች እንደሸፈነች ሁሉ፣ የከተማዋ ጥንታዊ ቤተ-መጽሐፍትም በውስጡ በርካታ ምሥጢራትን ተላብሶ ነበር። የጎዳናዎቹ ጩኸትና የሰዎች ድምፅ ከዚህ ቦታ ርቆ፣ የጸጥታና የመረጋጋት ድባብ ነገሦበታል። የከተማዋ ልጆች አቤል፣ ሊያ፣ ሳሙኤል እና ኤልሳ ይህን ሚስጥራዊ ቤተ-መጽሐፍት የመጎብኘት ዕድል አግኝተው ነበር። የቤተ-መጽሐፍቱ በር ከብረት የተሠራና በጊዜ ሂደት የተሸረሸረ ቢሆንም፣ በላዩ ላይ የተሳሉት ቅርሶች የጥንቱን ዘመን ውበት ያሳያሉ።

"እዚህ ነው" አለ አቤል በድምፁ የጉጉት እና የፍርሃት ቅልቅል እየሰማ። እጁን ወደ በሩ ከፍ በማድረግ በሩን ለመግፋት ተዘጋጀ።

"እርግጠኛ ነህ አቤል? ይህ ቦታ በጣም የድሮ ይመስላል። እናም... ትንሽ ያስፈራል" አለች ሊያ በትንሹ እየተንቀጠቀጠች። የዓይኖቿ ዙሪያ የጥያቄና የጥርጣሬ ምልክት ነበራቸው።

"አይጨነቂ ሊያ፣ እኔ እዚህ አለሁ" ሲል ሳሙኤል ከኋላቸው ሆኖ ቀልደኛ ፈገግታውን ሰጠ። "ምናልባት ውስጥ ሆነን የድሮ መጽሐፎችን እናነባለን፣ ወይም ደግሞ... የድሮ ወንበዴዎችን እንገናኛለን!"

ኤልሳ ግን በጸጥታ ቆማ ቤተ-መጽሐፍቱን በስፋት ትቃኝ ነበር። የዓይኖቿ ብርሃን በውስጡ የተደበቁ ታሪኮችን እንደመፈለግ ነበር። "ይህ ቦታ የከተማዋ የድሮ ታሪክ መገኛ ነው" አለች በድምፅዋ የክብር ስሜት ተሞልቶ። "የአያቶቻችንን እውቀትና የህይወት ተሞክሮ የያዘ ነው።"

አቤል በሩን በኃይል ገፋው። ጩኸት የሞላ ድምፅ ከብረት ጋር ተጋጭቶ ተሰማ። በሩ ቀስ ብሎ ተከፈተ፣ እናም ከርቀት የብርሀን ጨረር ከውስጥ መጣ። ልጆቹ እርስ በርሳቸው ተያዩና የደስታ ስሜት በልባቸው ተሞላ።

"እሺ፣ እንግባ" አለ አቤል በድፍረት።

ውስጥ የነበረው ድባብ ከውጪ ከጠበቁት በላይ ነበር። ረጅም የእንጨት መደርደሪያዎች ከጣሪያው እስከ መሬት ተደርድረው፣ በሺዎች የሚቆጠሩ መጽሐፍት ተሞልተው ነበር። አንዳንዶቹ የቆዩ እና የፈረሱ፣ አንዳንዶቹ ደግሞ በቆዳ የተሳሰሩ እና በወርቅ ፊደላት ያጌጡ ነበሩ። የአየር ጠረን የድሮ ወረቀት፣ የቆዳ እና የሰም ድብልቅ ነበር። በየቦታው የተበተኑ የብርሀን ጨረሮች በአቧራ ቅንጣቶች ውስጥ ሲያልፉ፣ የድግምት ስሜትን ይፈጥሩ ነበር።

"ዋው!" አለ ሳሙኤል በአድናቆት። "ይህ ቦታ ከምንም በላይ የሚገርም ነው!"

"እዚህ በጣም ብዙ መጽሐፍት አሉ!" አለች ሊያ ዓይኖቿን እያሰፋች። "እነዚህን ሁሉ እንዴት ልናነባቸው እንችላለን?"

ኤልሳ ቀስ ብላ በአንድ መደርደሪያ ላይ ወዳለ አንድ መጽሐፍ ፍንጭ አሳየች። "ይህ መጽሐፍ... ይህ መጽሐፍ የተለየ ይመስላል" አለች።

መጽሐፉ ትልቅ፣ በድሮ ቆዳ የተሳሰረ ነበር። በላዩ ላይ ምንም ጽሑፍ አልነበረም፣ ነገር ግን በላዩ ላይ የተሳለው የኮከብ ቅርጽ ጉጉት ቀስቅሶ ነበር። አቤል መጽሐፉን አነሳው። ክብደቱ አስገርሞት ነበር።

"ይህ ምን አይነት መጽሐፍ ነው?" ሲል ጠየቀ።

ኤልሳ ቀስ ብላ መጽሐፉን ከእጁ ተቀብላ በጥንቃቄ ከፈተችው። የገጾቹ ቀለም ቡናማ ነበር፣ እናም በላያቸው ላይ የተሳሉት ስዕሎችና ፊደላት የድሮውን ዘመን ይመሰክራሉ። "ይህ መጽሐፍ... የከተማዋን የጠፋ ሀብት እንቆቅልሽ የያዘ ይመስላል" አለች በድምፅዋ የደስታ ስሜት ተሞልቶ።

"ሀብት?" አለ ሳሙኤል ዓይኖቹ እያበሩ። "የድሮ ወርቅ? አልማዝ?"

"አላውቅም" አለች ኤልሳ። "ግን ይህ እንቆቅልሽ የከተማዋን ታሪክ የሚያሳይ ይመስላል። እናም... ይህ የከተማዋን ህዝብ የሚያስደስት ነገር ሊሆን ይችላል።"

አቤል መጽሐፉን ተመለከተ። "እንቆቅልሽ?" ሲል ጠየቀ። "እኛስ ይህንን እንቆቅልሽ እንዴት ልንፈታው እንችላለን?"

"አብረን መስራት አለብን" አለች ሊያ በድፍረት። "አንድ ሰው አንድን ነገር ካላወቀ፣ ሌላው ይረዳል።"

"ልክ ነሽ ሊያ" አለ አቤል። "እኛ አንድ ቡድን ነን።"

ኤልሳ መጽሐፉን ከፈተችና የመጀመሪያውን ገጽ አሳየቻቸው። በላዩ ላይ የከተማዋን የድሮ ካርታ የተሳለ ነበር፣ ነገር ግን አንዳንድ ቦታዎች ተሸፍነው እና ግልፅ ያልሆኑ ነበሩ። በካርታው ስር አንድ ጥቅስ ተጽፎ ነበር።

"‘የመጀመሪያው ፍንጭ በልብ ውስጥ ይገኛል፣ ነገር ግን ዓይኖች አይታዩትም’" ብላ አነበበች ኤልሳ።

"በልብ ውስጥ?" አለ ሳሙኤል እራሱን እየነካ። "እኔ ውስጥ ምንም ነገር የለም!"

"አይደለም ሳሙኤል" አለ አቤል። "ይህ ማለት... የከተማዋን ታሪክ መረዳት ማለት ሊሆን ይችላል። የከተማዋን ህዝብ የሚያስደስት ነገር።"

"ልክ ነው" አለች ኤልሳ። "የከተማዋ ታሪክ... የከተማዋ ልብ ነው።"

ልጆቹ መጽሐፉን በጥንቃቄ መመልከት ጀመሩ። እያንዳንዱ ገጽ አዲስ እንቆቅልሽና አዲስ ፍንጭ ይዟል። አንዳንዶቹ ለመረዳት ቀላል ነበሩ፣ አንዳንዶቹ ደግሞ በጣም አስቸጋሪ። አቤል የቡድኑ መሪ ሆኖ መመሪያዎችን ይሰጥ ነበር። ሊያ በጥንቃቄ ሁሉንም ዝርዝሮች ታስተውል ነበር። ሳሙኤል በየጊዜው ቀልዶችን እየተናገረ የቡድኑን ስሜት ያሳድግ ነበር። ኤልሳ ደግሞ የድሮ ታሪኮችን እያስታወሰች ትክክለኛውን መንገድ ታሳይ ነበር።

"ይህንን ገጽ ተመልከቱ" አለች ሊያ በአንድ ገጽ ላይ እየጠቆመች። "እዚህ ላይ... የድሮውን የሰዓት ግንብ ምልክት አለ።"

"የሰዓት ግንብ?" አለ አቤል። "ያ የከተማዋ ማዕከል ላይ ያለው? ግን... እዚያ ምን ሊኖር ይችላል?"

"‘የጊዜው ሩጫ የሚቆምበት፣ እውነት የሚገለጥበት’" ብላ አነበበች ኤልሳ። "ይህ የመጨረሻው ፍንጭ የሰዓት ግንብ ውስጥ መሆኑን ያሳያል።"

ልጆቹ እርስ በርሳቸው ተያዩ። የጉጉት እና የፍርሃት ስሜት እንደገና በልባቸው ተሞላ። የሰዓት ግንብ... ያ የከተማዋ ጥንታዊ ምልክት።

"እሺ" አለ አቤል በድፍረት። "ወደ የሰዓት ግንብ እንሄዳለን።"

"ግን... ያን ያህል ቀላል አይሆንም" አለች ኤልሳ በጭንቀት። "የሰዓት ግንብ በጣም የድሮ እና... ሚስጥራዊ ነው።"

"አይጨነቂ ኤልሳ" አለ ሳሙኤል። "እኛ አራት ነን። እናም አብረን ከሆንን ምንም ነገር ሊያሸንፈን አይችልም።"

የመጨረሻው ፍንጭ የሰዓት ግንብ ውስጥ መሆኑን ሲያውቁ የልጆቹ ልቦች በኃይል ይመቱ ጀመር። የጀብዱአቸው የመጨረሻ ምዕራፍ ሊጀምር እንደሆነ ተሰማቸው። የጠፋውን ሀብት የማግኘት ጉጉት እና የሰዓት ግንብ ሚስጢር የልጆችን ልብ በኃይል መታው። የልጆቹ ጀብዱ ወደ ጥልቅ የከተማዋ ልብ እየመራ ነበር።