Chapter 4
Qaytgan nur
Hayot ba’zan shunday burilish qiladi — sen kutmagan joydan yangi sahifa ochiladi. Men ham o‘sha sahifaning oldida turganimni sezmaganman. Yillar o‘tib, men ulg‘aydim. Endi o‘sha tut daraxti tagida yugurib yuradigan qizaloq emas edim. Men katta hayotning ichida yashayotgan, qarorlar qabul qiladigan, javobgarlikni his qiladigan inson edim. Lekin ichimda baribir nimadir yetishmasdi. Go‘yo hayotim to‘liq edi, lekin bitta eng muhim rang yo‘q edi. Shu paytda u paydo bo‘ldi. Oddiy kun edi. Men odatdagidek uy, ish, o‘qish orasida yurardim. Odamlar, gaplar, shovqinlar — hammasi bir-biriga aralashib ketgan edi. Va birinchi marta men ichimda yengillik his qildim. Bu yengillik sababini tushunmadim. Keyin uni uchratdim. U oddiy odam edi. Lekin uning ko‘zlarida nimadir bor edi — sokinlik, mehr va ishonch. U bilan gaplashish oson edi. U meni tinglardi. Men esa uzoq vaqtdan beri birinchi marta o‘zimni eshitilayotgan his qildim. Kunlar o‘tdi. U mening hayotimga asta-sekin kirib keldi. Avval oddiy suhbatlar, keyin uchrashuvlar, keyin esa… men o‘zimni uning yonida xavfsiz his qila boshladim. Bir kuni u dedi: — Sen juda sokinsan. Ichingda ko‘p narsa yashiringan. Men kulib qo‘ydim: — Balki shunchaki jim bo‘lishni o‘rganganimdandir. U menga qaradi: — Yo‘q. Sen jim emas, charchagansan. O‘sha gap yuragimga tegdi. Chunki u haq edi. Men charchagan edim. Hayotdan ham, o‘zimdan ham. Vaqt o‘tib, biz bir-birimizga yaqinlashdik. Va men bir qarorga keldim. Turmush. Bu so‘z avvaliga qo‘rqinchli emas edi. Aksincha, oddiydek tuyuldi. Men o‘yladim: balki bu hayotimdagi yangi boshlanishdir. Nikoh kuni yaqinlashganda, ichimda g‘alati sokinlik paydo bo‘ldi. Lekin bu sokinlik oldingidek emas edi. U boshqacha edi. Go‘yo kimdir uzoqdan meni kuzatayotgandek. Va men seni his qildim. Birinchi marta juda aniq. To‘y oldi kechada yolg‘iz qoldim. Oyna oldida o‘tirardim. Sochim yig‘ilgan, yuzimda yengil tabassum bor edi. Lekin ko‘zlarim… Ko‘zlarim boshqa narsani qidirardi. Shunda shivirlashni eshitdim. — Sen baxtlisanmi? Yuragim bir lahza to‘xtagandek bo‘ldi. Men sekin orqamga qaradim. Hech kim yo‘q edi. Lekin men bilardim… Sen shu yerdasan. — Nurligim… — dedim past ovozda. Va o‘sha zahoti, xuddi bolalikdagi kabi, sen paydo bo‘lding. Bu safar yanada yorug‘roq eding. Yuzingda tabassum bor edi. — Men keldim, — deding. Ko‘zlarim yoshga to‘ldi. — Men seni yo‘qotdim deb o‘ylagandim… Sen yaqinlashding. — Sen meni hech qachon yo‘qotmading. Men titrab ketdim: — Qayerda eding shu yillar? Sen sekin javob berding: — Sen o‘sganingda men jim bo‘ldim. Sen og‘riqni o‘rganganingda men orqaga chekildim. Sen sevishni boshlaganingda men yana seni topdim. Men tushunmadim. — Nega endi qaytding? Sen jilmayding: — Chunki sen meni yana eslay boshlading. Men ko‘zlarimni yumdim. — Men seni juda sog‘indim… Sen peshonamga yengil tegib qo‘yding. — Men hech qachon ketmaganman. O‘sha kecha men uzoq yig‘ladim. Lekin bu safar og‘riqdan emas. Tushunishdan. Sen meni tark etmaganingni, faqat men seni ko‘rishni to‘xtatganimni his qildim. Va ertasi kuni men turmushga chiqdim. Lekin ichimda sen ham bor eding. Men buni birinchi marta qabul qilgandim.
Life, I’ve discovered, has a peculiar way of orchestrating its grandest turns when you least expect them. Sometimes, a new page unfurls from the most unassuming corner of your existence, and I, standing on the precipice of such a chapter, was oblivious to its unfolding. The girl who once chased butterflies beneath the ancient mulberry tree was no more. Years had sculpted me into a woman navigating the labyrinth of adulthood, making decisions, bearing the weight of responsibilities. Yet, within this seemingly complete tapestry of my life, a thread was undeniably missing. It was as if my existence, though full, lacked a single, vital hue, a color that would bring its true vibrancy to life.
Then, she reappeared.
It was an ordinary day, the kind that bled into countless others, a blur of home, work, and study. The world was a cacophony of faces, voices, and a relentless hum of noise that threatened to drown out any semblance of inner peace. And then, for the first time in what felt like an eternity, a profound sense of lightness settled within me. I couldn’t pinpoint its origin, this sudden lifting of an invisible burden.
Keep reading "Qaytgan nur"
The full chapter is in the AIBookCraft app — free to read, with your spot saved.
Free on iOS & Android · No signup to read