ការរីកលូតលាស់ជាបុគ្គល

រដូវស្លឹកឈើជ្រុះបានមកដល់ហើយ ពណ៌មាសក្រហមនៃស្លឹកឈើដែលជ្រុះបានគ្របដណ្តប់លើផ្លូវដើរដែលខ្ញុំធ្លាប់ដើរជាមួយស្រីទី។ ខ្ញុំតែងតែចូលចិត្តរដូវនេះ តែពេលនេះ ភាពស្រស់ស្អាតរបស់វាកាន់តែធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំឈឺចាប់។ ខ្ញុំឈរនៅមាត់បង្អួច មើលទៅក្រៅ ស្រូបយកខ្យល់ត្រជាក់ដែលបក់មក។ មួយរយៈពេលចុងក្រោយនេះ ជីវិតរបស់ខ្ញុំហាក់ដូចជាមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាងមុន តែនៅតែមានភាពទទេរមួយដែលមិនអាចបំពេញបាន។

មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ គាត់តែងតែនៅក្បែរខ្ញុំ ជួយខ្ញុំ ផ្តល់ដំបូន្មាន តែពេលខ្លះ ខ្ញុំដឹងថា ទោះបីគាត់ខំប្រឹងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គាត់មិនអាចយល់ពីភាពឈឺចាប់ក្នុងចិត្តខ្ញុំបានទាំងស្រុងដែរ។ គាត់តែងតែសួរខ្ញុំថា ខ្ញុំមានអារម្មណ៍យ៉ាងម៉េច តែខ្ញុំក៏ឆ្លើយដោយលាក់បាំងអារម្មណ៍ពិត។ "ខ្ញុំសុខសប្បាយទេ" ខ្ញុំតែងតែនិយាយបែបនេះ តែតាមពិតទៅ ក្នុងចិត្តខ្ញុំនៅតែនឹកនាង ស្រីទី។

ថ្ងៃមួយ គាត់បានណាត់ជួបខ្ញុំនៅហាងកាហ្វេដែលយើងតែងតែទៅ។ គាត់បាននិយាយថា គាត់ចង់ឱ្យខ្ញុំសាកល្បងអ្វីដែលថ្មីៗ ដើម្បីកុំឱ្យខ្ញុំគិតច្រើនពេក។ គាត់បានណែនាំខ្ញុំឱ្យចូលរួមក្រុមហាត់ប្រដាល់។ ខ្ញុំស្ទាក់ស្ទើរនៅពេលដំបូង ខ្ញុំមិនដែលគិតថាខ្លួនឯងនឹងទៅហាត់ប្រដាល់ទេ។ តែគាត់បាននិយាយថា "មករា ឯងត្រូវតែរកអ្វីមួយដែលធ្វើឱ្យឯងបញ្ចេញកម្លាំង ធ្វើឱ្យឯងមានអារម្មណ៍ថាឯងនៅរស់"។