Chapter 13
ការសន្ទនាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់
ពួកគេទាំងពីរនាក់បាននិយាយគ្នាបន្តិចបន្តួច។ ការសន្ទនាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នោះ បង្ហាញពីការយល់ដឹង និងការទទួលយកការពិត។
ព្រះអាទិត្យលិចហើយ ពណ៌មាសលាយបាត់ក្នុងជើងមេឃ ផ្តល់ផ្លូវទៅរកភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃរាត្រី។ ខ្ញុំអង្គុយនៅមាត់បង្អួចបន្ទប់របស់ខ្ញុំ មើលទៅក្រៅដោយភ្នែកដែលមិនបានផ្តោតលើអ្វីមួយជាក់លាក់។ ខ្យល់ត្រជាក់បក់មកធ្វើឱ្យរាងកាយខ្ញុំញ័រតិចៗ តែភាពត្រជាក់នោះមិនអាចប្រៀបបាននឹងភាពត្រជាក់ក្នុងចិត្តខ្ញុំឡើយ។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃដែលខ្ញុំបានជួបនាងម្ដងទៀត បន្ទាប់ពីយើងបែកគ្នាអស់រយៈពេលជាច្រើនខែ។ ការជួបដោយចៃដន្យនោះបានធ្វើឱ្យបេះដូងដែលនឹកស្មានថាស្ងប់ទៅហើយ ស្រាប់តែលោតញាប់ឡើងវិញ។ ខ្ញុំនៅតែនឹកនាង នឹកគ្រប់យ៉ាងដែលទាក់ទងនឹងនាង។
ខ្ញុំចាំបានថាកាលពីថ្ងៃនោះ ពេលដែលខ្ញុំឃើញស្រីទីឈរនៅមុខហាងកាហ្វេដែលយើងធ្លាប់ទៅជាមួយគ្នាជាប្រចាំ។ នាងនៅតែមានសម្រស់ស្រស់ស្អាតដដែល តែមានភាពហត់នឿយលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់នាងបន្តិច។ ខ្ញុំឈរស្ងៀមនៅកន្លែងមួយ ចាំមើលនាងពីចម្ងាយ។ ខ្ញុំមិនហ៊ានទ្រាំទៅរកនាងទេ ខ្លាចតែធ្វើឱ្យនាងមិនស្រួលចិត្ត។ តែនាងក៏ឃើញខ្ញុំដែរ។ ភ្នែកយើងជួបគ្នាមួយរយៈខ្លី មុនពេលនាងដើរមករកខ្ញុំដោយជំហានដែលខ្ញុំស្គាល់យ៉ាងច្បាស់។
"មករា..." នាងហៅខ្ញុំដោយសំឡេងដែលខ្ញុំនឹកខ្លាំងណាស់។
Keep reading "ការសន្ទនាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់"
Open the same story in AIBookCraft. Later chapters may require an active subscription.
Free on iOS & Android · No signup to read