ምዕራፍ 3፡ የኩሽናውን ወሰን ማለፍ

የአማዞን ቫኖች መምጣትና መሄድ የከተማዋን የዕለት ተዕለት እንቅስቃሴ አካል ሆነው ነበር። የነጭ እና ሰማያዊው አርማ የትም ቦታ ይታይ ነበር፣ በየመንገዱ ጥግ፣ በየሰፈሩ መግቢያ። ነገር ግን ለሚጋኑ፣ ያ አርማ ከቀላል መላኪያ አገልግሎት በላይ ነበር። የነጻነት ተስፋ፣ የራሱን መንገድ የመምራት ዕድል፣ እና ከዌንዲ የወጥ ቤት ሙቀትና ግርግር የላቀ የሥራ ምዕራፍ መጀመሪያ ነበር።

የሚጋኑ ልብ በየቀኑ የትዕዛዙን ጩኸትና የበርገር መጥበሻ ድምፅ ሲሰማ፣ የልቡ ምት እየፈጠነ ነበር። የቡድን መሪነት ቦታው ጥሩ ነበር፤ የሥራ ባልደረቦቹን ማስተባበር፣ የደንበኞችን ፈገግታ ማየት፣ እና በጭንቀት ውስጥም ቢሆን ነገሮች ያለችግር መሄዳቸውን ማረጋገጥ ያስደስተው ነበር። ነገር ግን እያንዳንዱ የበርገር ትዕዛዝ ሲጠናቀቅ፣ እያንዳንዱ የፈረንሳይ ጥብስ ሲሞላ፣ እያንዳንዱ የኮክ ብርጭቆ ሲሞላ፣ አንድ ጥያቄ በልቡ ውስጥ ይነሳ ነበር፡ "ይህ ብቻ ነው?"

"ሚጋኑ! 1004 ላይ ሁለት የቺዝ በርገር እና አንድ ትልቅ ጥብስ!" የሥራ አስኪያጁ ድምፅ ከሩቅ ይሰማል።

ሚጋኑ በፈጣን እንቅስቃሴ ወደ መስመሩ ይሄዳል። እጆቹ በሙያዊ ሁኔታ ይንቀሳቀሳሉ - የበርገር ዲስክን መውሰድ፣ አይብ ጨምሮ፣ በቡን ውስጥ ማስቀመጥ፣ እና የጥብስ ከረጢት ውስጥ መሙላት። ሁሉም ነገር በቅጽበት ይከናወናል፣ ነገር ግን አእምሮው ሌላ ቦታ ነበር።

"በአማዞን ውስጥ አንድ ቦታ ክፍት እንዳለ ሰምቻለሁ," ለራሱ በሹክሹክታ ተናገረ። "የመኪና ሹፌር... የራሱን መንገድ የሚመራ..."

የአንድ ጓደኛው የልደት ቀን ግብዣ ላይ ሆኖ ይህን ዜና ሰማ። ጓደኛው የሎጂስቲክስ ኩባንያ ውስጥ ይሰራ የነበረ ሲሆን፣ ስለ አማዞን አሰራርና ክፍት የስራ ቦታዎች ብዙ ያውቅ ነበር።

"አዎ ሚጋኑ፣ ክፍት ቦታ አለ። ሹፌር ነው የሚፈልጉት። የራሳችሁን መኪና ይዘው ትዞራላችሁ፣ እቃዎችን ታደርሳላችሁ። በጣም ጥሩ ስራ ነው፣ በተለይ ለእናንተ አይነት ሰው... ያውም... የራሱን ጊዜ መቆጣጠር ለሚፈልግ።" ጓደኛው ፈገግ አለ።

ሚጋኑ ዓይኖቹ በብርሃን አበሩ። "የራሴን ጊዜ መቆጣጠር... ያ ነው የምፈልገው!"

በማግስቱ ጠዋት፣ ሚጋኑ የሥራ አስኪያጁን ቢሮ በሩን አንኳኳ። የልቡ ምት በፍጥነት ይርገበገባል።

"አቶ... እኔ... እኔ ለቀቅኩኝ," አለ፣ ቃላቱ በጉጉት የተሞሉ ነበሩ።

የሥራ አስኪያጁ ፊቱን አነሳ። "ምን? ለምን? የቡድን መሪ ነህ አሁን..."

"አውቃለሁ፣ ግን... ሌላ ነገር ማድረግ እፈልጋለሁ። ትልቅ ነገር።"

"ትልቅ ነገር? የት ነው የምትሄደው?"

"አማዞን... የመኪና ሹፌር ለመሆን ነው የማመለክተው።"

የሥራ አስኪያጁ ለሁለት ሰከንድ ዝም አለ። ከዚያም አንገቱን ነቀነቀ። "ደህና... መልካሙን እመኝልሃለሁ ሚጋኑ። ታታሪ ሰው እንደሆንክ አውቃለሁ። ያንን ችሎታህን በዛ አዲስ ስራህም እንደምትጠቀምበት ተስፋ አደርጋለሁ።"

የሚጋኑ ልቡ በደስታ ፈነጠቀ። "አመሰግናለሁ! በጣም አመሰግናለሁ!"

የመጀመሪያው ቀን በአማዞን መሰብሰቢያ ማዕከል አስደናቂ ነበር። በሺዎች የሚቆጠሩ ፓኬጆች ተራራ ላይ እንደተደረደሩ ተመለከተ። በደርዘን የሚቆጠሩ ሹፌሮች በቫኖቻቸው ዙሪያ እየተሯሯጡ ነበር። አየር ማቀዝቀዣ የሌለበት የጭነት መኪና ውስጥ የሙቀት መጠን ከፍ እያለ ነበር፣ ነገር ግን ሚጋኑ ይህን አላስተዋለም።

"ስምህ ምጋኑ ቱኬ ነው?" አንድ አስተባባሪ ጠየቀ።

"አዎ!"

"እሺ፣ ይህ የእርስዎ ቫን ነው። ዛሬ 150 ፓኬጆችን ማድረስ አለብዎት። ይህ የእርስዎ መንገድ ነው።"

አስተባባሪው አንድ የኤሌክትሮኒክ መሳሪያ ሰጠው። "ይህ የእርስዎ ጂፒኤስ እና የትዕዛዝ ዝርዝር ነው። እያንዳንዱን ፓኬጅ ሲያደርሱ እዚህ ላይ ያረጋግጡ።"

ሚጋኑ ቫኑን ተመለከተ። የራሱ ቫን አልነበረም፣ ነገር ግን ያን ቀን፣ ያን ሰዓት፣ ያን መንገድ፣ እሱ ነበር ዋናው አዛዥ።

"እናመሰግናለን!" አለና ቫኑ ውስጥ ገባ።

መንገዱን ከፈተ። መጀመሪያ ላይ ትንሽ አስፈሪ ነበር። በየመንገዱ ጥግ፣ በየቤቱ ፊት ለፊት ማቆም፣ ፓኬጁን ይዞ መውጣት፣ በሩን ማንኳኳት፣ እና ደንበኛው ሲቀበለው ፈገግ ማለት። አንዳንድ ጊዜ ሰዎች በፍጥነት ይከፍቱት ነበር፣ አንዳንድ ጊዜ ግን ትንሽ ጊዜ ይወስድ ነበር። አንዳንድ ጊዜ ሰዎች በጣም ደስተኛ ነበሩ፣ "አመሰግናለሁ! በጣም ጠቃሚ ነበር!" ይሉ ነበር። ሌሎች ደግሞ ምንም አይሉም ነበር።

የመጀመሪያው ሳምንት ከባድ ነበር። አካሉ የዚህ አይነት እንቅስቃሴ አልለመደም። እያንዳንዱን ፓኬጅ መሸከም፣ መኪና ውስጥ መግባትና መውጣት፣ እና በተለይም የሜሪላንድን ትራፊክ መቋቋም ከባድ ነበር። ነገር ግን ሚጋኑ ተስፋ አልቆረጠም። የዌንዲን ስራ አስኪያጅ ያስተማረውን ትምህርት አስታወሰ፡ "ሙቀቱ ሲጨምር እንዴት መረጋጋት እንደሚቻል።"

በየቀኑ ጠዋት፣ ከማለዳው በፊት ይነሳ ነበር። በሰላም እና በንቃት መንገድ ላይ ይሄድ ነበር። የጂፒኤስን ትእዛዛት በጥብቅ ይከተል ነበር፣ ነገር ግን የራሱን የመኪና አቅጣጫ ስሜትም ይጠቀም ነበር። የትራፊክ መጨናነቅን ለማስቀረት አዳዲስ መንገዶችን ያገኝ ነበር።

"ይህንን መንገድ ስቀይር፣ 20 ደቂቃ እቆጥባለሁ," ለራሱ ተናገረ።

ከሁለት ሳምንታት በኋላ፣ ሚጋኑ በስራው መደሰት ጀመረ። የራሱን ጊዜ የመቆጣጠር ስሜት በጣም ደስ ይለው ነበር። እያንዳንዱ ፓኬጅ ሲደርስ የሚሰማው እርካታ ልዩ ነበር። እሱ የኩባንያው ፊት ነበር። እያንዳንዱ ፈገግታ፣ እያንዳንዱ "መልካም ቀን" ለደንበኛው ይሰጥ የነበረው ስሜት እውን ነበር።

አንድ ቀን፣ አንድ አዛውንት ሴት ፓኬጁን ተቀብለው ከፈቱ በኋላ፣ "ኦህ! ይህ የልጅ ልጄ የጠየቀው መጽሐፍ ነው!" አሉ በደስታ። "በጣም አመሰግናለሁ ልጅ! በጣም ረድተኸኛል!"

ሚጋኑ ፈገግ አለ። "በጣም ደስተኛ ነኝ ውዷ እናቴ። መልካም ቀን ይሁንላችሁ!"

የአዛውንቷ ሴት ፈገግታ በልቡ ውስጥ ለረጅም ጊዜ ቆየ። ይህ ስራ የገንዘብ ብቻ ሳይሆን የሰዎችን ህይወት እንደሚነካ ተገነዘበ። እሱ የሎጂስቲክስ ሰንሰለት የመጨረሻ አገናኝ ነበር፣ የደስታ እና የጥቅም ማስተላለፊያ።

በእያንዳንዱ ቀን መጨረሻ፣ የቫኑን መስኮት እያየ፣ የፀሀይ መጥለቅን እያየ፣ ሚጋኑ ለአማዞን አመሰግን ነበር። የዌንዲን ወጥ ቤት ትቶ መምጣቱ ትክክለኛ ውሳኔ እንደሆነ ያውቅ ነበር። እዚህ ላይ፣ በነጻነት እና በተጠያቂነት መካከል፣ እሱ እየበቀለ ነበር። የራሱን መንገድ እየመረጠ ነበር። እናም፣ ምንም እንኳን የት እንደሚያደርሰው ባያውቅም፣ ወደፊት የሚመጣውን ነገር በጉጉት ይጠባበቅ ነበር። የዚህ ጉዞ የመጨረሻ ጣቢያ ምን እንደሆነ ገና አላወቀም ነበር፣ ነገር ግን ወደ ላይ የመውጣት ፍላጎቱ እንደበፊቱ ጠንካራ ነበር።