ምዕራፍ 12፡ ወደ ፈውስ መስክ እይታ

የሚጋኑ ቱኬ የህይወት ጉዞ እንደ ጅረት ያለማቋረጥ ይፈስ ነበር። እያንዳንዱ ማዞርና መታጠፍ፣ እያንዳንዱ ፈጣን ፍሰትና ጸጥ ያለ ገንዳ፣ ወደፊት የሚመጣውን ትልቅ ውቅያኖስ ለማግኘት ይመስል ነበር። አሁን፣ የሎጂስቲክስ መንገዶችን በሰፊው በማሰስ፣ በደርዘን የሚቆጠሩ ፓኬጆችን በሰዓቱ በማድረስ እና በነጻነት መንገዱ ላይ የራሱን ካፒቴን በመሆን ስኬታማ የነበረው፣ አእምሮው ወደ ሌላ አድማስ መመልከት ጀመረ። የሰፊው የአማዞን የመኪና መንገድ መስኮት ከፊት ለፊቱ የከፈተው ነጻነትና አቅጣጫ ጥሩ ቢሆንም፣ የልቡ ጥልቅ የሆነ ሌላ ጥሪ ይሰማ ነበር።

“ይህ ሁሉ ብቃት፣ ይህ ሁሉ ትክክለኛነት፣ ይህ ሁሉ የሰዓት አያያዝ… ለምን?” ራሱን ጠየቀ። የዌንዲ የሙቀት ምድጃዎች ያቀጣጠሉት የእሳት ነበልባል አሁን በአማዞን ጎዳናዎች ላይ የነጻነት ነፋስ ተነፍሶበት ትልቅ እሳተ ገሞራ ለመሆን በቅቷል። ነገር ግን ያ እሳተ ገሞራ በውስጡ ሌላ የእሳት ፍም ይዞ ነበር።

አንድ ምሽት፣ የዕለት ተዕለት ስራውን ከጨረሰ በኋላ፣ የጭነት መኪናውን ሲያቆም፣ የድካም ስሜት ሳይሆን የውስጣዊ መነቃቃት ስሜት ተሰማው። የፓኬጆቹን የመጨረሻውን ከጭነት መኪናው አውርዶ፣ የሰዓት ቆጣሪውን እንደገና ተመለከተ። ሁሉም ነገር በሰዓቱ ነበር። ሁሉም ነገር በትክክል ነበር። እናም ያ በትክክል መሆን የጀመረው ጥያቄ ነበር።