Tha Htet

Featured book

The Unfolding Symphony

Bohemian Rhapsody ၁။ ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျလာသော မနက်ခင်းနေရောင်ခြည်နုသည် အခန်းဟောင်းလေးထဲက ဖုန်မှုန့်လွင့်လွင့်လေးများကို ရွှေရောင်အတိ ခြယ်သထားသလို တဖြတ်ဖြတ် နှင့် လွန့်လူး ခုန်ပေါက်ကာ လှချင်တိုင်းလှပစွာ ဖြန့်ကျဲလျက်...။ ‘ငရဲ’ ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲရင်း ထိုဖုန်မှုန့်လေးများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို မျက်နှာရှေ့တွင် ဖြန့်ကာ လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်၏။ ပြီးတော့ နေရောင်တန်းတွေရှေ့ကို လက်ကို လှန်လှောကြည့်နေပြန်သည်။ ဤသည်က လက်တွေ့ဘဝ အစစ်မှန်လော၊ သို့မဟုတ် ရုန်းမထွက်နိုင်သော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု၏ စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်လော။ သူ ဝေခွဲမရ။ တစ်နေ့လျှင် ရှစ်နာရီ၊ တစ်ပတ်လျှင် ခြောက်ရက် တပိုင်း၊ စာရင်းဇယားတွေ ထဲတွင် နစ်မွန်းနေရသော သူ၏ဖြစ်တည်မှုသည် ပတ်ဝန်းကျင်က စီမံထားသည့် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှင့် မခြားတော့ပြီ။ လက်တွေ့လောကဟူသော ထောင်ချောက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် လမ်းစကို သူ ရှာမတွေ့ခဲ့။ မရှာဖြစ်ခဲ့တာ ဆိုရင်ပိုမှန်မည်။ ၂။ "ရဲရင့်... အမေ နေလို့သိပ်မကောင်းဘူးကွယ်" အမှောင်ရိပ်သန်းနေသော အခန်းထောင့်မှ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အားနည်းလှသော ညည်းတွားသံသည် ရဲရင့်၏ ရင်ဝကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဝင်ဆောင့်သလို ခံစားရစေသည်။ ရင်းနှီးသူအချို့နှင့် ငယ်ပေါင်းတွေကသူ့နာမည်ကို အဖျားစွတ်၍ "ငရဲ" ဟု ခေါ်ကြသော်လည်း အမေကတော့ ဘယ်တော့မှ မခေါ်၊ ငရဲ ဆိုတဲ့ ဖြစ်တည်မှူကြီး သူ့သားအနား အရိပ်မျှမသီ စေချင်လို့ တဲ့။ နာမည်အတိုင်းအရာရာ ရဲရင့်တဲ့ သူတယောက် ဟာ ဆေးရုံစရိတ်၊ ဆေးဝါးစရိတ်၊ ပြီးတော့ ကြွေးမြီးများ ကြားမှာတော့ ရဲရင့်ပြတ်သားပြစရာ ဘာဂုဏ်ပုဒ်မှ ရှိမနေတာ ကို အမေလည်းသိ ၊သူလည်းသိ သည်။ သာမန်စာရင်းကိုင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ လစာသည် ရဲရင့်မှုကို လှည့်ကြည့်ဖော်မရ။ ထိုညက ရဲရင့် ရုံးခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။ ကွန်ပျူတာ Screen ပေါ်က ကုမ္ပဏီ၏ လျှို့ဝှက်ဘဏ်အကောင့်နှင့် ဂဏန်းတွက်စက်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ ကင်ဆာ ရဲ့သဘောသဘာဝ က အချိန်တန်လျှင် လက်ပြတော့မယ့် ကိစ္စဆိုတာသူကြိုသိထားပေမယ့် ဝေဒနာကြားက အားယူအပြုံးလေးနဲ့ ကွယ်ဝှက်ထားတဲ့ အမေ့ နာကျင်မှုတွေကို သူဆက် တောင့်မထားနိုင်တော့..၊ " လုပ်စရာရှိတာ စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့လုပ်နော် သား၊ အမေက သက်သာနေတယ်၊ ခွင့်ရရင်အမေတို့ ကျွဲကူးဖက်ခဏပြန်နားမှာ၊ အဲ့ကျရင် အမေအတိုးချ နားရတာပေါ့" သူ့ရွာ ကျွဲကူးကိုတော့ အမေတကယ်ပြန်ချင်တာ မိမိအသိဆုံး၊ ဝေဒနာ လျော့ဖို့ ပျော်ရာအတွေးတွေဖြည့်တွေးနေပေမယ့် မျက်လုံးတွေက မညာဘူးဆိုတာ အမေ့သား သိတယ်အမေရယ်။ ဤခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်လျှင် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတော့မည်။ လူအများရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ခံ၊ အပြုံးမပျက်နေတတ်သည့် ‘လူလိမ္မာလေး ရဲရင့်’ ၏ ဘဝသည် ဤနေရာတွင်တင် ကုန်ဆုံးရတော့မည်။ သေဆုံးသွားတဲ့ ဆဲလ်တွေကဘယ်တော့မှပြန်အသစ်မဖြစ်နိုင်တော့သလို အမေ့အပြုံးတွေ လျော့နေတာတွေ ထပ်မြင်ရဖို့သူ မတွေးထားပေမယ့် နောက်ဆုံးအသက်ငွေ့လေးကိုတော့ ခပ်ပြင်းပြင်းလေးနဲ့ ပြုံးပြုံးလေးချနိုင်ဖို့ က ဒီအခွင့်ရေး ၊ဒီအချိန်ခဏ၊ဒီကာလကို သူ လက်လွှတ််ရမှာလား၊ သူ မဆိုင်းမတွဘဲ Enter ခလုတ်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ထိုညဉ့်နက်သန်းခေါင် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အိပ်ပျော်နေသော မိခင်အိုကြီး၏ ကုတင်ဘေးတွင် ရဲရင့် ဒူးထောက်ချလိုက်မိသည်။ ရင်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး ကတ်သီးကတ်သတ် ညည်းတွားမိ၏။ ‘အမေ... သား လူသတ်လိုက်မိပြီ။ အမေ့ရှေ့က လိမ္မာလွန်းတဲ့ ရဲရင့်ကို သား ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ အမေမငိုနဲ့နော်.. မငိုနဲ့လေနော် အမေ....’ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်လွန်းသော ည ၊ ဒီထက်ပိုပြီး ....မှောင်မိုက်မဲညစ်ထေးနေတဲ့ အရာတခုကို သူကျုးလွန်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်၊ အရာရာဟာ ပြင်လို့မရတဲ့ ဖြစ်ရပ်တခုကိုသူအစပြုလိုက်ပြီဆိုသော်ညားလည်း သူ့စိတ်ဝိဉာဉ် ကတော့ သူ့ကို ပြုံးပြုံးလေးကြည့်ရင်း နှစ်သိမ့်နေ သည်လို့ သူထင်မိ၊ ဒါပေမယ့် တဘဝ စာလုံးအတွက် အမေ့ကိုတော့ သူရင်ဖွင့်ချင်သည်၊ ဆေးရှိန်ကြောင့် အမေမကြားနိုင်ဘူးဆိုတာသူသိနေပေမယ့် ကိုယ့်အတ္တကို အထပ်ထပ်လျှော်ဖွတ်ဖို့ ရဲရင့် ထံမှာ ရဲရင့်စရာက အမေကို အမှန်အတိုင်း နှုတ်ကထွက်ဖို့၊ ဒါလေးတော့ အမေကြားကြားမကြားကြား သူပြောရဖို့က သာ သူ့ အတွက်အားတက်ရဲရင့်စေမှာ၊ တိုးတိုးပြောရင်း အသံတိတ်သွားရင်း နောင်တတရားသည် အေးစက်သော လေပြေတစ်ခုလို သူ၏ သွေးကြောထဲအထိ စီးဆင်းသွားတော့သည်။ ၃။ နောက်တစ်နေ့ များစွာဖြတ်သန်းပြီး၍ မှတ်မှတ်ရရ တပတ်ဆိုတဲ့အကြာ မနက်ခင်း။ လောကကြီးက ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရဲရင့်အတွက်မူ အရာအားလုံးက ကွဲအက်နေသည့် မှန်တစ်ချပ်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ရုံးခန်းထဲက အလုပ်သင်ကောင်မလေး၏ ကီးဘုတ်ရိုက်သံ တဖြောက်ဖြောက်သည် သူ၏ ဝိဉာဉ်ကို လာရောက် စစ်ဆေးမေးမြန်းနေသည့် ခံဝန် လက်နှိပ်စက်ရိုက်သံလိုလို၊ မန်နေဂျာ၏ ချောင်းဆိုးသံသည် သူ၏အပြစ်ကို အမိန့်ချမည့် တရားသူကြီး၏ စာနာမှုကင်းမဲ့သော အမိန့်ချ အသံလိုလို။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ အချင်းချင်း တိုးတိုးတိုးတိုးနှင့် တယောက်မျက်နှာတယောက် တံတွေးစင်မတတ်ပြောနေကြသော အတင်းအဖျင်းသံများသည် ရဲရင့်၏ နားစည်ထဲ အသုဘ ပို့သူတွေရဲ့ အသက်မပါသော ကျက်သရေမရှိလှသော သောက်ရေးမပါသောငိုချင်းသံ တစ်ခုလို ဆူညံစွာ ကျွတ်ကျွတ်ညံထွက်နေလာသည်။ ထိုစဉ် အနောက်မှ ကုတ်ပိုးကို ခပ်ပြင်းပြင်းဆောင့်ဆွဲသလိုခံစားမိပြီး ‘ငရဲ... သူ ခိုးထားတာ... ဒီ financial statementတွေ သူ လက်တလုံးခြားလုပ်ထားတာ... အစောင့်တွေ ဒီ ကောင်ကို သေချာချုပ်ထား၊ ရဲတွေ မစစ်ခင် ထ ပြေးသွားမယ်...’ ' ခွင့်မယူခင် ရုံးကိုသူနောက်ဆုံး OT လုပ်တာသဘာဝမကျလို့ ကျနော် CCTV record သေချာစစ်ထားတယ်ဆရာ၊ဒီကောင် ဒီအကြံကို အဲ့ကတည်းကစကြံနေတာ၊ လူကြည့်တော့ မခုတ်တတ်တဲ့ကြောင်လို၊ ဘာတဲ့ ..ရဲရင့်၊ ဘာလဲ ..ခိုးဖို့ သတ္တိတွေရဲရဲရင့်ရင့် ရှိနေတာလား ဟလား ငရဲ ခွေးသူတောင်းစား သူခိုး' အခါပေါင်းမြောက်မြားစွာ အသနားခံ ချေးငွေတင်ပြထားတုန်းကတည်းက မမြင်ရတော့တဲ့မန်နေဂျာနဲ့သူ့လက်ထောက်တွေက နိုင်သူအကုန်ယူကြေးဆိုသလို ငရဲဆီက ရနိုင်သမျှတွေ အကုန်သိမ်းကျုံးယူနေတဲ့အသံတွေ၊ အသံပေါင်းစုံ၊ အကြည့်ပေါင်းစုံက သူ့ခေါင်းထဲတွင် ဝိုင်းအော်ပြီး လှောင်ပြောင်နေကြသည်။ စိတ်အာရုံ ချောက်ခြားမှုများကြားတွင် ရဲရင့် အသက်ရှူကျပ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၏ မျက်လုံးပေါင်း တစ်ထောင်က သူ့အပေါ်သို့ အစာငတ်လွန်းလို့ ထိုးဆိတ်ခွဲစားဖို့ အုံကျင်းနေတဲ့ဋင်းတ များ အကြည့်တွေ သကဲ့သို့ စူးစိုက်ကျရောက်နေသလို ခံစားရပြီး သူ့ ခြေလှမ်းတိုင်းက ယိမ်းထိုးချော်လဲလုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အမေ့ကို ကျွဲကူးရွာ ပြန်ပို့ရမည့် ခြေလှမ်းများ မတိုင်ခင်၊ သူ နှုတ်က ထွက်ခဲ့သည့် ဝန်ခံချက် ညည်းတွားသံတွေကြားမှာ သူကိုယ်တိုင် အရင် လဲပြိုရတော့မည်လား...။ ၄။ မန်နေဂျာနှင့်သူ့ လက်ထောက်၏ ခါးသီးလှသော စကားလုံးများ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချသော မျက်ဝန်းများသည် ငရဲ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပိတ်ဆို့ထားသည့် နံရံတံတိုင်းကြီးများသဖွယ်။ ရဲအရာရှိနှစ်ဦး အခန်းထဲသို့ ခပ်တည်တည် ဝင်လာပြီး လက်ထိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည့် စက္ကန့်ပိုင်းအလို။ "ငါမှားလား မှားတယ်လား.... ခက်ခဲမှုတွေ ရင်နဲ့မဆံ့တဲ့ နာကျင် ခံစားမှူဝေဒနာတွေကို သူတို့ကို ငါ ဖွင့်ဟ ခဲ့တယ်လေ၊ ကယ်တော်မူကြပါ လို့ မအော်ရုံတမည် ငါအော်ခဲ့တဲ့အသံတွေ မကြားကြတာလား၊ ခုအကြည့်တွေက ဘာတွေလည်း... ငါသူခိုးမဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား ငါသူခိုးလား... ခိုးတာက ... ငါခိုးတာက..." ဘယ်သူနဲ့ပြောမှန်းမသိတဲ့ သူ့စကားသံတွေက နားစည်တွေကွဲထွက်မတက်သူကြားလာခဲ့သည်၊ ထိုခဏတွင် ငရဲ၏ ရင်ထဲ၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့သမျှ၊ ခေါင်းငုံ့ခံခဲ့သမျှ ဖိနှိပ်မှုအားလုံးသည် သွေးကြောထဲမှာတင် ဘုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ သူ ရှေ့က စားပွဲခုံကို ဝုန်းခနဲ ဆောင့်ကန်ပစ်လိုက်သဖြင့် Financial Statement ဖိုင်တွဲများနှင့် ကွန်ပျူတာ Screen များ လွင့်စင် သွားသည်။ "အေး... ငါ ခိုးတယ်! ငါ လုပ်တာ!" ငရဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သံက ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးကို ငလျင်လှုပ်သလို တုန်ခါသွားစေသည်။ သူသည် မန်နေဂျာနှင့် သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်နေသူများကို ကျားနာတကောင်က သားကောင်ကို အငမ်းမရ ကိုက်ဖြတ်ဆုတ်ဖြဲမတတ် စူးစိုက်ကြည့်ရင်း... "မင်းတို့အားလုံး ငါ့စောက်ခွက်ကို ခဲနဲ့ပေါက်ပြီး ရစရာမရှိအောင်သတ်ချင်နေကြတာလား။ မင်းတို့အားလုံးကော ..။ ဘယ်ကောင်က သန့်ရှင်း နေလဲ၊ ဘယ်ကောင်ကရိုးသားနေလဲ၊ စောက်အဆင့်ရှိရှိ ရိုးဖြောင့်နေလို့လဲ၊ ငါ့ အမေ.... ငါ့အမေ...." ရဲရင့်ဆက်မပြောတော့ပေ၊ အရူးတယောက်လို အော်ဟစ်သောင်းကျန်းရင်း ငြိမ်ကျသွားတဲ့သူ့ကို မှင်သက်နေတဲ့ ရဲနှစ်ယောက်က သတိဝင်လာပြီး နံပါတ်တုတ်ဖြင့် ပြေးရိုက်ကြရန် ထသွားသည်၊ " သူတောင်းစား ကသေချင်နေတာ၊ -ီး ... အမေ..ပါလား၊ လုပ်ချင်တာ လုပ်ပြီးရင် မင့်အမေကိုအလွမ်းသယ်ဘမ်းပြ မျက်ရည်ထိုးကျွေးဦးမလို့လား၊ ဘာလဲ မင်းအမေက သေတော့မှာမို့ ဒီလိုလုပ်ရ. .. ." ". အား...!!." " ဟာ...ငရဲ" "အမလေး....သေပါပြီ" ရဲ တယောက်စကားဆုံးအောင်မပြောလိုက်ရ၊ အော်သံတွေကြားထဲမှ ဘယ်သူမှမထင်လိုက်ရသောလုပ်ရပ်တခု၊ ရဲ ကို ခုန်ဝင်ပြေးလုံးထွေးရင်း ပြတင်းပေါက်မှရဲရင့် နဲ့ ရဲ နှစ်ယောက်သားတွယ်ဖက်ရင်း ခုန်ချသွားသည်၊ .....။ ၅။ အထပ်မြင့် ရုံးခန်းပြတင်းပေါက်မှ လုံးထွေး ပြုတ်ကျ လာခဲ့သည့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖန်ကွဲစများနှင့်အတူ သွေးများ ရဲရဲနီ နေသည့်မြင်ကွင်းက မြေပြင်တလျှောက် မြင်မကောင်းအောင်ရောယှက် ဖြာကျလျက်...။ "ရဲရင့်" ၏ ဦးခေါင်းမှ စီးကျလာသော သွေးစိမ်းများသည် သူ၏ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးကို ရစရာမရှိအောင် ပေပွနေစေသော်လည်း ထိုသွေးညစ်ထေးထေးများကြားမှ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် တဖက်က ကွေးညွတ်ကာ ခပ်ပြုံးပြုံး ။ လက်တဖက်သွင်သွင် ကျိုးကာ အကျီပြဲရာကြားမှအရိုးငေါထွက်နေသည့်တိုင်သူနှင့်အတူ လိမ့်ကျလာသည့် ရဲအရာရှိမှာမူ ညည်းတွားရင်း မလှုပ်နိုင်တော့။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်ကြီး၏ အော်ဟစ်ဆူညံသံများ၊ ဝိုင်းအုံကြည့်နေသည့် မျက်ဝန်းများသည် ယခုအချိန်တွင် ရဲရင့်အတွက် ဘာမှ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပြီ။ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဆဲ ဝန်ထမ်းကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားမှု၊ ခိုးမှု၊ သေမှုသေခင်း ဆိုင်ရာ ပုဒ်မပေါင်းစုံက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေတော့မည်ကို သူ သိသည်။ သို့သော် အရင်ရက်မှ ဆေးဖိုးနဲ့ကျွဲကူးရွာခရီးစရိတ်ကိုတော့ သူ ကြိုတင် ပို့ပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၍ ရင်ထဲတွင် လုံးဝ ပေါ့ပါးသွားခဲ့ပြီ။ ‘ငရဲ’ ဆိုသည့် ဘဝထဲကနေ သူ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ကြီး ပုန်ကန် ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ ခဏအကြာတွင် ရောက်ရှိလာသည့် အချုပ်ကားဟောင်းကြီး၏ သံတိုင်များ နောက်ကွယ်တွင် ရဲရင့်ကို ထည့်ကာ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ခံစားနေရသည့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များက ပြင်းထန်လွန်းသော်လည်း အချုပ်ကားတံခါးကို မှီရင်း ရဲရင့် တစ်ချက်တစ်ချက် ခပ်ဟဟ ရယ်မောနေမိဆဲ။ လောကကြီးက သူ့ကို ဘယ်လိုပဲ စီရင်ပါစေ... အဆုံးသတ်မှာတော့ ဘာမှ တကယ် အရေးမကြီးတော့.... ။ ထိုစဉ် လမ်းမထက်က မီးပွိုင့်တစ်ခုတွင် အချုပ်ကားကြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဒီမြို့ ရဲစခန်းက ရယ်ရသည်၊ တောင်ဘက်က သက်ဆိုင်ရာမြို့နယ် ရဲစခန်းက မြို့ရဲ့မြောက်ဘက်အစွန်မှာ၊ အခင်းဖြစ်ရာနေရာ ကနေ ခုအချုပ်ကား ခရီးစဉ်ထိ ဘယ်လောက်ကြာအောင် စီးလာရသလဲသူ မသိတော့၊ မီးပွိုင့်ဘေးရှိ လမ်းဘေး အသံချဲ့စက်နှင့် စပီကာများ ရောင်းချသည့် ဆိုင်လေးတစ်ခုဆီမှ စက်စမ်းသည့် အနေဖြင့် သီချင်းသံကြီးတစ်ခု ဟိန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ စန္ဒယားသံစဉ် အေးအေးလေးတစ်ခုနှင့်အတူ ဖရက်ဒီမာကျူရီ၏ ညည်းတွားသံက သံတိုင်ကြားသို့ တိုးဝင်လာသည်။ Nothing really matters ...တဲ့.. "ဒီသီချင်းကို ကျနော် သိပ်ကြိုက်တာပေါ့အမေ...." အထူးလုံခြုံရေး ရဲသားကသူနှင့်အချုပ်ကားထဲ ကပ်ပါလာသဖြင့် သူ့အသံတိုးညှင်းသည့်တိုင် ကြားနေရသည်။ ဒီအရူး ဘာထ ဖောက်ဦးမလဲ ဆိုသည့် အတွေးဖြင့် သေနတ်မောင်းကိုဆွဲတင်ရင်း နောက်ကျောကပ်ရပ်က ယဉ်မောင်းရဲသားကိုလည်း တံခါးကိုထုလိုက်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်၊ " ဒီကောင် ကယောင်ကတမ်းနဲ့သီချင်းတွေ ဆိုနေတယ်ဆရာ".... အချုပ်ကားက ရပ်ထားမြဲ ရှေ့ခန်းမှ ရဲနှစ်ယောက် ကမန်းတမ်း ဆင်းလာကြ။ ...Anyway the wind blows... ပြတင်းပေါက် သံတိုင်များကို ကိုင်ရင်း ရဲရင့် မျက်လုံးများကို အသာမှိတ်ကာ ဂီတ အဆုံးသတ်သံ သဲ့သဲ့ နှင့်ညဉ့်ဦးလေပြေကို ခံစားလိုက်သည်။ ရဲသားတွေ ချိန်ထားသည့် သေနတ် များကြားမှ အလင်းရောင်လေး..... နေဝင်ရိုးရီ အချိန် နေရောင်ပြောက်တွေက သံတိုင်နှင့်သေနတ်ကြားမှ သူ့ရှေ့မှာဖြာကြနေကြသည်။ နေရောင်ဝါကျင့်ကျင့်တွေကို လက်ဖြင့်ဖြန့်ကြည့်ရင်း .... ဤသည်က အိပ်မက်မဟုတ်သော၊ သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် လက်တွေ့ဘဝ အစစ်အမှန်ပါပဲ အမေ...။ Thahtetsitt 26.6.2026.22:17 (ငရဲ သို့ ..အမှတ်တရ)